Αν η Ελλάδα επιτεθεί, μας τα παίρνει όλα!

Γιάννης Σταύρου, Ύδρα, λάδι σε χαρτί

Συνέντευξη του Albrecht Ritschl

Για το ελληνικό χρέος μίλησε Γερμανός καθηγητής Ιστορίας-Οικονομίας στο Spiegel σε σκληρή γλώσσα για τη Γερμανία.
Ο Γερμανός καθηγητής της Ιστορίας της Οικονομίας Albrecht Ritschl (LSE) τα λέει έξω από τα δόντια για το ελληνικό χρεός στο έξαλλα ανθελληνικό Spiegel, ο δημοσιογράφος του οποίου δεν πιστεύει στα αυτιά του.

• Spiegel: Κύριε Ritschl, η Γερμανική κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία στο θέμα της Ελλάδας, στη λογική «λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε ό,τι σας λέμε». Κρίνετε δίκαιη αυτή τη συμπεριφορά;
• Ritschl: Όχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη. Η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και το ρόλο του «Δασκάλου της Ευρώπης» η Γερμανία τα χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον Α΄ αλλά και τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμά τους για τεράστια χρηματικά ποσά. Αυτό το ξεχνούν όλοι.
• Spiegel: Θα μας πείτε τι ακριβώς συνέβη τότε;
• Ritschl: Η δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι το 1929 αποκλειστικά με δανεικά. Μάλιστα για τις αποζημιώσεις του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου δανείστηκε από τις ΗΠΑ. Επρόκειτο για μια «δανειακή Πυραμίδα», η οποία κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για τις ΗΠΑ ήταν τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο οι ΗΠΑ φρόντισαν να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση της Ανατολικής με τη Δυτική Γερμανία. Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία. Στην ουσία πάνω σε αυτό στηρίχθηκε το περίφημο γερμανικό μεταπολεμικό θαύμα! Παράλληλα όμως, τα θύματα της γερμανικής κατοχής όπως οι Έλληνες, ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση.
• Spiegel: Πόσο μεγάλα ήταν τότε τα ποσά από τις γερμανικές χρεοκοπίες;
• Ritschl: Με βάση την οικονομική επιφάνεια που είχαν οι ΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη, αναλογικά τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του ʽ30 ισοδυναμούν με το κόστος της κρίσης του 2008. Αν τα συγκρίνουμε λοιπόν με τα ελληνικά χρέη, τότε, πιστέψτε, με τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια της χώρας, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και ίσως της νεότερης οικονομικής ιστορίας.
• Spiegel: Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία;
• Ritschl: Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστον τρεις φορές. Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη δεκαετία του ʽ30, ανακουφίστηκε η Γερμανία από τις ΗΠΑ με το γνωστό πλέον haircut, σαν να μετατρέπεις ένα afro look σε φαλάκρα. Από τότε κρατάει η χώρα την οικονομική λάμψη της. Στο ίδιο διάστημα όμως οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δούλευαν σαν τα σκυλιά για να σηκώσουν κεφάλι από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. Κι ακόμη το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών.
• Spiegel: Είστε βέβαιος;
• Ritschl: Φυσικά! Ήταν όταν ο τότε καγκελάριος Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των δύο Γερμανιών, θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμανία όμως πλήρωσε ελαχιστότατες αποζημιώσεις μετά το 1990, ούτε τα αναγκαστικά δάνεια που είχε συνάψει, ούτε τα έξοδα κατοχής. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα. Μην κρυβόμαστε! Η Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους, ο δεύτερος μάλιστα ήταν πόλεμος αφανισμού και εξολόθρευσης. Στη συνέχεια οι εχθροί της αποποιήθηκαν το δικαίωμά τους εν μέρει ή και καθολικά για αποζημιώσεις. Το περίφημο «γερμανικό θαύμα» συντελέστηκε πάνω στις πλάτες άλλων Ευρωπαίων. Αυτό δεν το ξεχνούν οι Έλληνες.
• Spiegel: Αυτή τη στιγμή συζητιέται η διάσωση της Ελλάδας μέσω μιας παράτασης του χρόνου πληρωμής των
• κρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ελεγχόμενης αναπροσαρμογής των χρεών. Μπορούμε εδώ να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία;
• Ritschl: Βεβαίως! Ακόμη κι αν ένα κράτος δεν είναι εντελώς ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. Όπως και στην περίπτωση της Γερμανίας τη δεκαετία του ʼ50. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. Άρα είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένη. Επιτέλους θα πρέπει να καθοριστεί, ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν.
• Spiegel: Ναι, αλλά το κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία.
• Ritschl: Νομίζω πως έτσι θα πρέπει να γίνει. Έχουμε υπάρξει στο παρελθόν υπερβολικά ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι ανθελληνικές θέσεις που προβάλλουν τα γερμανικά ΜΜΕ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα έγινε δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις. Οι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά την εχθρική στάση των γερμανικών ΜΜΕ. Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις! Αν αρχίσει η Ελλάδα και αν ποτέ αναγκαστεί η Γερμανία να πληρώσει, τότε θα μας τα πάρουν όλα.
• Spiegel: Τι προτείνετε δηλαδή να κάνουμε στο θέμα της Ελλάδας;
• Ritschl: Θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες και να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς συνεχίζουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, ίσως κάποιοι μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς. Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια δείχνουν τη λύση: πρέπει τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους! Ξέρω πως αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γιʼ αυτό και είναι απαραίτητο ένα πρόγραμμα βοήθειας. Δυστυχώς, η λύση αυτή είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι τελικά θα πρέπει να πληρώσουμε. Μόνο έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή.

Για το μέλλον της ευρωπαϊκής ένωσης...

Με αφετηρία την ελληνική κρίση, ο γερμανός στοχαστής (στο άρθρο του «Europa am Scheideweg», που δημοσιεύθηκε στην οικονομική εφημερίδα της Φραγκφούρτης Handelsblatt, στις 18.6.2011) διατυπώνει τις σκέψεις του για το μέλλον της Ευρώπης, που εκτιμά ότι μπαίνει σε μια πολύ σκληρή δοκιμασία.

.

Η αρπαγή της Ευρώπης

Ψηφιδωτό του 3ου αιώνα π.Χ., Σπάρτη

Δημοσιεύτηκε στα ΕΝΘΕΜΑΤΑ, 10-7-2011

Η Ευρώπη μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις

του Γιούργκεν Χάμπερμας

Στη συγκυρία της σημερινής κρίσης τίθεται το ερώτημα γιατί πρέπει να εμμένουμε στη στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στοχεύοντας μάλιστα σε μια πιο ολοκληρωμένη πολιτική ενοποίηση. Το αρχικό κίνητρο, η αποτροπή δηλαδή ενός πολέμου στην Ευρώπη, έχει ήδη ξεθωριάσει. Παρ’ όλα αυτά, υπό ένα καντιανό πρίσμα, η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να γίνει αντιληπτή ως ένα βήμα στην πορεία για τη δημιουργία μιας συντεταγμένης παγκόσμιας πολιτικής κοινότητας. Από αυτή την οπτική μπορεί να προκύψει μια νέα πειστική αφήγηση.

Σε κάθε περίπτωση, το σχέδιο για το μέλλον της Ένωσης, το οποίο μέχρι σήμερα επεξεργάζονται οι πολιτικές ελίτ πίσω από κλειστές πόρτες, θα έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο σύγκρουσης απόψεων που θα κατατίθενται μεγαλόφωνα στη δημόσια σφαίρα. Ενόψει αυτού του στόχου όμως, οι κυβερνήσεις κάνουν πίσω. Στο μέσον μιας θάλασσας που την ταράζουν τα ισχυρά ρεύματα της οικονομίας της αγοράς, όλοι καταφεύγουν και γαντζώνονται στο δικό τους μικρό νησί της εθνικής κυριαρχίας, το οποίο βέβαια κινδυνεύει να πλημμυρίσει. Και τα πολιτικά κόμματα προωθούν τον λαϊκισμό, τον οποίο καλλιεργούν μέσα στο νεφελώδες τοπίο των πολύπλοκων και μη δημοφιλών θεμάτων.

Η έλλειψη πολιτικών αρμοδιοτήτων στην ευρωζώνη

Στο μεταξύ η Πανουργία του οικονομικού Λόγου (List der Oekonomischen Vernunft) ανακινεί το θέμα και το φέρνει στο φως. Από την ευρωζώνη λείπουν οι πολιτικές αρμοδιότητες που θα μπορούσαν να επιφέρουν την αναγκαία εναρμόνιση των εθνικών οικονομιών. Αυτό το θεσμικό έλλειμμα μπορεί να καλυφθεί μόνο μακροπρόθεσμα, εκτός του πλαισίου της παρούσας κρίσης, και σίγουρα όχι μέσω ενός «Συμφώνου για την Ευρώπη»», που θα αποτελούσε μια νομικά μη δεσμευτική συμφωνία των προέδρων των κυβερνήσεων. Εάν το ψήφισμα της 25ης Μαρτίου 2011, που θίγει τον πυρήνα της κυριαρχίας των κρατών-μελών, παρά τις αντίθετες προβλέψεις, τελεσφορήσει, τα δημοκρατικά πολιτεύματα θα πρέπει να καταβάλουν το τίμημα της απίσχνανσής τους σε εθνικό επίπεδο. Με δυο λόγια, στο κατώφλι της ευρωπαϊκής ενοποίησης, η οποία από οικονομική τείνει να μετεξελιχθεί σε πολιτική, η Πολιτική φαίνεται να κρατά την αναπνοή της και να σταματά. Γιατί κυριαρχεί αυτή η τρομακτική ακαμψία;

Το πυκνό δίκτυο υπερεθνικών οργανισμών γεννά τον φόβο, από τη μια πλευρά, ότι θα διαταραχθεί η κατοχυρωμένη στο εθνικό επίπεδο συνάρθρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με τη δημοκρατία και, από την άλλη, ότι θα αλλοιωθεί η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας μέσω της απαλλαγής της εκτελεστικής εξουσίας από κάθε είδους δημοκρατικό έλεγχο, παγκοσμίως. Όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση, κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος μια σκέψη η οποία εκτρέφει την πολιτική ηττοπάθεια: δεν είναι εφικτό η λαϊκή κυριαρχία να λάβει υπερεθνική μορφή χωρίς έναν αντίστοιχο περιορισμό της δημοκρατικής νομιμοποίησης της πολιτικής εξουσίας, καθώς μια τέτοια νομιμοποίηση μπορεί να εδραιωθεί μόνο στο πλαίσιο του έθνους-κράτους.

Στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού πολιτεύματος οι πολίτες υπόκεινται μόνο σε νόμους στην ψήφιση των οποίων έχουν συμμετάσχει και οι ίδιοι μέσω μιας δημοκρατικής διαδικασίας. Αυτή η διαδικασία οφείλει τη νομιμοποιητική της δύναμη τόσο στη συμμετοχή όλων των πολιτών στη διαδικασία λήψης των πολιτικών αποφάσεων όσο και στον συνδυασμό της λήψης των αποφάσεων βάσει της αρχής της πλειοψηφίας (που μπορεί να είναι και ενισχυμένη, εάν κριθεί απαραίτητο) με τη διαδικασία της διαβούλευσης, προκειμένου να διαμορφωθεί η γνώμη της πολιτικής κοινότητας. Κατ’ αυτό τον τρόπο, λοιπόν, πρέπει να επιδρά μια ενεργή κοινωνία των πολιτών πάνω στο κράτος, προκειμένου να πραγματώνει τους όρους της ίδιας της ύπαρξής της. Επειδή κάτι τέτοιο προϋποθέτει την ύπαρξη ενός αντίστοιχου πλαισίου για τον πολιτικό μετασχηματισμό των βιοτικών σχέσεων, υφίσταται μια εννοιολογική σύνδεση μεταξύ της λαϊκής και της κρατικής κυριαρχίας. Εάν η πολυπλοκότητα της παγκόσμιας κοινωνίας, χωρίς πολιτικό έλεγχο, ενταθεί, περιορίζοντας ακόμη περισσότερο το πεδίο δράσης των εθνών-κρατών, τότε θα προκύψει, από την ίδια την κανονιστική έννοια της δημοκρατίας, το αίτημα για την επέκταση της δυνατότητας άσκησης πολιτικής πέρα από τα εθνικά σύνορα.

Τα κράτη αντισταθμίζουν εν μέρει την απώλεια της δυνατότητάς τους να επιλύουν προβλήματα με τη βοήθεια διεθνών οργανισμών. Αυτό όμως το πληρώνουν στην πραγματικότητα με τη δραματική μείωση του επιπέδου νομιμοποίησής τους. Επειδή το καθεστώς των διεθνών συμβάσεων έχει πάψει πια να αποτελεί κρίκο της αλυσίδας που καταλήγει στη δημοκρατική νομιμοποίηση και οι θεσμοθετημένες διαδικασίες στο πλαίσιο του έθνους-κράτους έχουν μαραθεί, ενισχύονται οι ακόλουθες δύο τάσεις: η πολιτική αναγκαιότητα να επεκταθεί η δημοκρατική διαδικασία πέρα από τα σύνορα του έθνους-κράτους και, ταυτόχρονα, η αμφιβολία εάν κάτι τέτοιο είναι εφικτό.

Από το έθνος-κράτος σε υπερεθνικές αρχές: το κρίσιμο ζήτημα της συνταγματοποίησης της κρατικής εξουσίας

Ο περιορισμός της εθνικής κυριαρχίας, προκειμένου να μεταβιβασθούν κυριαρχικά δικαιώματα σε υπερεθνικές αρχές, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υλοποιείται, ακόμη και εάν συχνά συμβαίνει έτσι, μέσω της στέρησης της ελευθερίας της έκφρασης από τους πολίτες. Αυτή η μεταβίβαση προϋποθέτει τη συνταγματοποίηση της κρατικής εξουσίας, στην οποία οι πολίτες οφείλουν την προστασία των θεμελιωδών ελευθεριών τους στο πλαίσιο ενός έθνους-κράτους. Οι αρμοδιότητες, οι οποίες είτε μεταβιβάζονται εξ ολοκλήρου από το έθνος-κράτος σε υπερεθνικές αρχές είτε ασκούνται πλέον από κοινού, πρέπει όχι απλώς να υπαχθούν σε κανόνες δικαίου, αλλά σε κανόνες δικαίου μιας δημοκρατικής πολιτικής κοινότητας. Σε αυτή την περίπτωση δεν συρρικνώνεται το πεδίο της αυτονομίας των πολιτών, από τη στιγμή που οι ίδιοι οι πολίτες συμμετέχουν στη διαδικασία ψήφισης των νόμων στο υπερεθνικό επίπεδο, σύμφωνα με τους κανόνες μιας δημοκρατικής διαδικασίας. Με μια εδαφική επέκταση της επικράτειας και μια αύξηση του αριθμού των πολιτών δεν αλλάζει ουσιαστικά τίποτε άλλο πέρα από τον βαθμό πολυπλοκότητας της διαδικασίας διαμόρφωσης της συλλογικής γνώμης και της βούλησης της πολιτικής κοινότητας. Δεν μπορεί, δηλαδή, να γίνει λόγος για περιορισμό της λαϊκής κυριαρχίας, από τη στιγμή που η διαδικασία παραμένει άθικτη.

Από την άλλη πλευρά, το διεθνές δίκτυο, που έχει εν τω μεταξύ δημιουργηθεί, θα εκδημοκρατισθεί μόνο στην περίπτωση που τα γνωστά συστατικά στοιχεία της δημοκρατίας συναρμολογηθούν, χωρίς βέβαια να υποστούν απώλειες στο πεδίο της νομιμοποίησης, με τρόπο διαφορετικό από τον ισχύοντα στο πλαίσιο του έθνους-κράτους. Από αυτή την άποψη, η δοκιμασία στην οποία πρέπει να υποβληθεί σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να αποδειχθεί πλούσια σε διδάγματα. Μέσα από αυτήν θα κριθεί η βούληση και η ικανότητα των πολιτών, των πολιτικών ελίτ και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης να πραγματοποιήσουν, τουλάχιστον στην ευρωζώνη, το επόμενο βήμα στον δρόμο της ολοκλήρωσης, ούτως ώστε να προωθήσουν τον εκπολιτισμό της άσκησης της πολιτικής κυριαρχίας.

Η θεσμοθέτηση της ιδιότητας του πολίτη της Ένωσης

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη αποκρυσταλλωθεί μια πολιτικά συντεταγμένη κοινότητα, η οποία, χωρίς να καλύπτεται από μια αντίστοιχη κρατική εξουσία, ασκεί κυριαρχική εξουσία έναντι των κρατών-μελών. Ενώ στην αρχή της ευρωπαϊκής ενοποίησης η εκπολιτιστική στιγμή εκφράστηκε προπάντων με την ειρήνευση μιας αιματοκυλισμένης ηπείρου, έκτοτε εκδηλώνεται στην πάλη για τη συγκρότηση ικανοτήτων του πράττειν. Οι λαοί μιας ηπείρου με συρρικνούμενο πολιτικό και οικονομικό εκτόπισμα προσπαθούν, έτσι, να αποκτήσουν ένα περιθώριο πολιτικής δράσης απέναντι στις πολιτικές δυνάμεις και τους συστημικούς καταναγκασμούς μιας παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας. Ο τρόπος με τον οποίο η ομοσπονδιακή δημοκρατία αντιλαμβάνεται τον εαυτό της θα πρέπει να προσαρμοστεί σε αυτή την κατάσταση.

Αντιλαμβάνομαι τη θεσμοθέτηση της ιδιότητας του πολίτη της Ένωσης, έστω και αν αυτό εξακολουθεί να αντιβαίνει στο πρώην άρθρο 48 της Συνθήκης της Λισαβόνας, ως εξής: το σύνολο των ευρωπαίων πολιτών αναδεικνύεται σε συλλογικό συντακτικό νομοθέτη πλάι στα κράτη. Στην ισχύουσα Συνθήκης της Λισαβόνας, η κατάτμηση της κυριαρχίας ανάμεσα στους πολίτες και τα κράτη προκύπτει ήδη από το γεγονός ότι, σε περίπτωση τροποποίησης της Συνταγματικής Συνθήκης, το Κοινοβούλιο εμπλέκεται στη σχετική διαδικασία, καθώς και από το ότι στην «κανονική νομοθετική διαδικασία» αναγνωρίζεται ως ισότιμο όργανο έναντι του Συμβουλίου.

Η «κατάτμηση» της συντακτικής εξουσίας εξηγεί, εξάλλου, γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά το γεγονός ότι έχει, όπως και τα ομοσπονδιακά κράτη, τον χαρακτήρα πολυεπίπεδου συστήματος, δεν μπορεί να νοηθεί ως ενός είδους ατελής ομοσπονδιακή δημοκρατία. Το έθνος-κράτος, ακόμη και αν είναι ομοσπονδιακά διαρθρωμένο στο εσωτερικό του, συναπαρτίζεται αποκλειστικά και μόνο από το σύνολο των πολιτών που ανήκουν στο έθνος, ενώ η Ένωση έχει εγκαθιδρυθεί από τους πολίτες της μόνο σε σχέση με τα εκάστοτε ήδη συγκροτημένα σε κράτη έθνη. Στα ομοσπονδιακά κράτη τα όργανα της ομοσπονδίας διατηρούν την αρμοδιότητα απονομής αρμοδιοτήτων, ενώ οι ευρωπαϊκοί θεσμοί κινούνται μόνο στο πλαίσιο επιμέρους αρμοδιοτήτων που τους έχουν εκχωρηθεί ρητά. Επειδή τα κράτη-μέλη διατηρούν το μονοπώλιο της βίας, ενώ η ίδια η Ένωση δεν έχει τον χαρακτήρα πλήρους κρατικού μορφώματος, οι πολίτες της Ένωσης δεν είναι υπήκοοι ενός κράτους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν συνιστά κάποιο μόρφωμα που έμεινε στα μισά του δρόμου από το εθνικό προς το ομοσπονδιακό κράτος. Πρόκειται μάλλον για έναν ιδιότυπο σχηματισμό, που διακρίνεται από δύο ειδικούς νεωτερισμούς. Οι πολίτες της Ένωσης μοιράζονται την κυριαρχική τους εξουσία με κράτη-μέλη τα οποία διατηρούν το μονοπώλιο της βίας, υποτάσσονται όμως, τρόπον τινά, με τη σειρά τους, σε ένα υπερεθνικά θεσπισμένο δίκαιο.

Η κατάτμηση της κυριαρχίας δικαιολογείται από το γεγονός ότι οι πολίτες της Ένωσης έχουν κάθε λόγο να εμμένουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο στον ισότιμο ρόλο των κρατών τους. Τα εθνικά κράτη, ως δημοκρατικά κράτη δικαίου, δεν είναι μόνο ιστορικοί δρώντες καθ’ οδόν προς τον εκπολιτισμό του βίαιου πυρήνα της πολιτικής κυριαρχίας αλλά παραμόνιμα επιτεύγματα και ζωντανές μορφές μιας «υπαρκτής δικαιοσύνης» (Χέγκελ). Οι πολίτες της Ένωσης έχουν ένα δικαιολογημένο διαφέρον το εκάστοτε εθνικό κράτος στο οποίο ανήκουν να εξακολουθήσει να παίζει και ως κράτος-μέλος τον δόκιμο ρόλο του εγγυητή του δικαίου και της ελευθερίας. Διότι τα εθνικά κράτη είναι κάτι περισσότερο από απλή ενσάρκωση μιας εθνικής κουλτούρας που αξίζει να διαφυλαχθεί· εγγυώνται ένα επίπεδο δικαιοσύνης και ελευθερίας που οι πολίτες έχουν κάθε δίκιο να θέλουν να διατηρηθεί.

Εν τέλει, και η αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών ενός κράτους υφίσταται μια μεταλλαγή. Στην προοπτική που προτείνω θα έπρεπε και αυτή να αποδεσμευτεί από το εθνικό επίπεδο, προκειμένου οι πολίτες, ως πολίτες της Ένωσης που εκλέγουν και ελέγχουν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, να είναι πράγματι σε θέση να μετάσχουν σε μια κοινή, πέρα από τα εθνικά σύνορα, πολιτική διαμόρφωση βούλησης. Αυτή η υπερεθνική επέκταση της αλληλεγγύης μεταξύ των πολιτών ενός κράτους είναι μια διαδικασία μάθησης που μπορεί να πραγματωθεί μόνο σε μια αντιστοίχως διευρυμένη επικοινωνιακή συνθήκη μιας πολιτισμικής κοινότητας.

Αυτό το πεδίο θα έπρεπε να προσλάβει τη μορφή μιας αμοιβαίας διάνοιξης των εθνικών σφαιρών δημοσιότητας της μιας προς την άλλη. Για να γίνει αυτό, δεν χρειαζόμαστε διαφορετικά μέσα ενημέρωσης, αλλά μια διαφορετική πρακτική των υφιστάμενων. Δεν θα έπρεπε να πραγματεύονται τα ευρωπαϊκά ζητήματα μόνο ως τέτοια, αλλά συγχρόνως να αναφέρονται και στις πολιτικές τοποθετήσεις και διαμάχες που πυροδοτούν τα ίδια ζητήματα σε άλλα κράτη-μέλη. Δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ηγεμονεύεται ως τώρα από τις πολιτικές ελίτ, υπάρχει μέχρι σήμερα μια επικίνδυνη ασυμμετρία ανάμεσα στη δημοκρατική συμμετοχή των λαών σε όσα «βγάζουν» για αυτούς οι κυβερνήσεις τους στην απομακρυσμένη σκηνή των Βρυξελλών και στην αδιαφορία ή την έλλειψη συμμετοχής των πολιτών της Ένωσης αναφορικά με τις αποφάσεις του Κοινοβουλίου τους στο Στρασβούργο.

Η κοινή μοίρα της Ευρώπης και το ευρωπαϊκό σχέδιο

Μόνο ο δεξιός λαϊκισμός φιλοτεχνεί την καρικατούρα εθνικών συλλογικών υποκειμένων που απομονώνονται το ένα από το άλλο και μπλοκάρουν μια υπερεθνική δημοκρατική διαμόρφωση βούλησης. Μετά από μισό αιώνα μετανάστευσης, τα ευρωπαϊκά κράτη-έθνη είναι, δεδομένου του αυξανόμενου εθνοτικού, γλωσσικού και θρησκευτικού πλουραλισμού τους, κάθε άλλο παρά πολιτισμικά ομοιογενείς ενότητες. Το ίντερνετ και ο μαζικός τουρισμός καθιστούν επίσης πιο διαπερατά τα εθνικά σύνορα. Ο ρευστός ορίζοντας ενός διαιρεμένου σε μεγάλες επιφάνειες και περίπλοκες σχέσεις βιόκοσμου έπρεπε ανέκαθεν να κατασκευαστεί από τα ΜΜΕ και να πληρωθεί από την επικοινωνιακή συνθήκη μιας πολιτισμικής κοινότητας. Αυτό μπορεί να εμπεδωθεί μόνο στο πλαίσιο μιας κοινής πολιτικής κουλτούρας — και αυτή δύσκολα διαμορφώνεται με δικαιικά-διοικητικά μέσα. Όμως η Ευρώπη μοιράζεται μια κοινή μοίρα. Και όσο περισσότερο συνειδητοποιούν οι λαοί της Ευρώπης και αναδεικνύεται από τα Μέσα πόσο βαθιά επιδρούν στην καθημερινότητά τους οι αποφάσεις της Ε.Ε., τόσο περισσότερο θα μεγαλώνει το διαφέρον τους να κάνουν χρήση των δημοκρατικών τους δικαιωμάτων και ως πολίτες της Ένωσης.

Αυτή η επίδραση φάνηκε ξεκάθαρα στην κρίση του ευρώ. Από τις 8 Μαΐου 2009 το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, με τις αποφάσεις του για τα πακέτα διάσωσης και την ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους, καθώς και με τις διακηρύξεις του για την εναρμόνιση των οικονομικών, δημοσιονομικών, εργασιακών και κοινωνικών πολιτικών, ξεπέρασε το οριακό εκείνο σημείο στο οποίο ανακύπτουν ζητήματα αναδιανεμητικής δικαιοσύνης. Η κρίση εξαναγκάζει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, παρά τη βούλησή του, να λάβει αποφάσεις που μπορούν να επιβαρύνουν τους εθνικούς προϋπολογισμούς σε καταφανώς άνισο βαθμό.

Θα ανταποκρινόταν επομένως σε μια συνταγματική λογική το να μπορούν οι πολίτες, οι οποίοι υποχρεώνονται να δεχθούν μια ανακατανομή των βαρών πέραν των εθνικών συνόρων, να επηρεάσουν, ως πολίτες της Ένωσης, με δημοκρατικό τρόπο, όσα διαπραγματεύονται ή συνομολογούν σε μια δικαιική γκρίζα ζώνη οι αρχηγοί των κυβερνήσεών τους. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε μια εμβάθυνση της Πολιτικής Ένωσης ή τουλάχιστον μια «εντονότερη συνεργασία» μεταξύ των μελών της νομισματικής ένωσης. Αντ’ αυτού, γινόμαστε μάρτυρες μια παρελκυστικής τακτικής από την πλευρά των κυβερνήσεων –σε εμβληματική μορφή της οποίας έχει αναδειχθεί η γερμανίδα καγκελάριος– και μιας λαϊκιστικά υποδαυλιζόμενης απόρριψης του ευρωπαϊκού σχεδίου στο σύνολό του από την πλευρά των λαών.

Αυτή η αυτοκαταστροφική συμπεριφορά οφείλεται στο γεγονός ότι οι ελίτ και τα Μέσα διστάζουν να βγάλουν τα αναγκαία συμπεράσματα από το συνταγματικό σχέδιο. Είναι αδύνατον να οικοδομηθεί μια πανευρωπαϊκή αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών όταν ανάμεσα στα κράτη-μέλη, δηλαδή στα εθνικά σημεία τομής, παγιώνονται δομικά κοινωνικές ανισότητες. Σήμερα είναι, κατά ειρωνικό τρόπο, η πίεση των χρηματαγορών αυτή υπό την οποία κερδίζει έδαφος η διαπίστωση ότι έχει παραμεληθεί μια ουσιώδης οικονομική προϋπόθεση του συνταγματικού σχεδίου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορέσει να μετεξελιχθεί σε μια δημοκρατικά νομιμοποιημένη υπερεθνική κοινότητα μόνο εάν διατηρήσει τις πολιτικές κατευθυντήριες αρμοδιότητες, έτσι ώστε να φροντίσει, τουλάχιστον στο εσωτερικό της ευρωζώνης, για μια σύγκλιση των οικονομικών και κοινωνικών εξελίξεων. Η Ένωση θα πρέπει να εγγυηθεί αυτό που ο Θεμελιώδης Νόμος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας αποκαλεί «ενιαίο χαρακτήρα των βιοτικών σχέσεων».

Αυτός ο ενιαίος χαρακτήρας σχετίζεται πάντως μόνο με το επιτρεπτό εύρος απόκλισης των κοινωνικών βιοτικών συνθηκών που είναι αποδεκτό από τη σκοπιά της αναδιανεμητικής δικαιοσύνης και όχι με τις πολιτισμικές διαφορές. Είναι πολύ περισσότερο αναγκαία η κοινωνικά υποσιτισμένη πολιτική συνοχή, προκειμένου η εθνική πολλαπλότητα και ο ασύγκριτος πολιτισμικός πλούτος του βιότοπου που λέγεται «Γηραιά Ήπειρος» να μπορέσει να προστατευθεί, εν μέσω μιας ραγδαία προελαύνουσας παγκοσμιοποίησης, από μια εντελώς διαφορετική μορφή ισοπέδωσης.

Ο Αλέξανδρος Κεσσόπουλος μετέφρασε το πρώτο μέρος και η Σταυρούλα Μανώλη το δεύτερο.

κανένας λαός δεν μπορεί να ονειρευτεί μια κοινωνία ισόνομη, ελεύθερη και ειρηνική...

Γιάννης Σταύρου, Βιομηχανικό τοπίο ΙΙ, λάδι σε καμβά

...η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι καθολική και παγκόσμια. Ο πλανήτης μας είναι πλέον μια μικρή γειτονιά γεμάτη κινδύνους και εγκληματικές συμμορίες που δεν γνωρίζουν σύνορα...

Συνέντευξη του Χρόνη Μίσσιου στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
του Αργύρη Παπαστάθη

- Τι σημαίνει για εσάς αυτή η κρίση;

«Πιστεύω ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι καθολική και παγκόσμια. Ο πλανήτης μας είναι πλέον μια μικρή γειτονιά γεμάτη κινδύνους και εγκληματικές συμμορίες που δεν γνωρίζουν σύνορα. Πιστεύω πως κανένας λαός, καμία χώρα δεν μπορεί να ονειρευτεί μια κοινωνία ισόνομη, ελεύθερη και ειρηνική».

- Γιατί;

«Πολλά θα μπορούσε να αναφέρει κανείς: για τον κίνδυνο του πυρηνικού ολέθρου, για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για τον χρηματιστηριακό ιμπεριαλισμό κτλ. Πρόσφατο παράδειγμα έχουμε το έγκλημα της ΒΡ. Κι όμως κανένας δεν θα τιμωρηθεί, κανένας δεν ζητάει να σταματήσουν οι εξορύξεις στα βάθη του ωκεανού. Ολοι μιλούν για το πόσα σεντς έπεσε η μετοχή της. Η ανάγκη συνεργασίας των λαών είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε. Η ανάγκη μιας παγκόσμιας δράσης για να αλλάξουμε τους κοινωνικούς θεσμούς, τις αξίες μας και τη συμπεριφορά μας απέναντι στη φύση και στον συνάνθρωπό μας είναι στοιχειώδης προϋπόθεση».

- Τι μπορούμε να κάνουμε;

«Σήμερα είναι εύλογο το ερώτημα αν το προνόμιο της λογικής του ανθρώπου είναι όντως προνόμιο ή κατάρα. Η οικολογική κρίση του πλανήτη και των ανθρωπίνων κοινωνιών δεν είναι ένα εφιαλτικό σενάριο για το μέλλον αλλά μια οδυνηρή πραγματικότητα. Ο κόσμος του Οργουελ επιβεβαιώθηκε. Ο κόσμος του Χάξλεϊ είναι παρών. Μόνο με αυτογνωσία της ύπαρξής μας και τη συμφιλίωσή μας με αυτόν τον υπέροχο αινιγματικό κόσμο που μας γέννησε μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία μας. Χρειαζόμαστε άλλη ιεράρχηση των αξιών, άλλους κοινωνικούς θεσμούς, άλλη φιλοσοφία. Οσο η κυρίαρχη αξία των κοινωνιών μας παραμένει η κερδοσκοπία, τα βήματα της ανθρώπινης ιστορίας- όπως είπε κάποτε και ο Δαντόν- θα είναι οι ταφόπετρες των ρομαντικών».

- Λέτε ότι η ζωή μετριέται μονάχα με τις συγκινήσεις που επιβεβαιώνουν την ανθρώπινη ουσία μας.Πιστεύετε ότι χάσαμε την ουσία τα τελευταία χρόνια;

«Νομίζω πως ναι. Η σημερινή κοινωνία δείχνει να έχει πέσει σε κώμα. Ο άνθρωπος από μια συμπαντική οντότητα με όνειρα, επιθυμίες, έρωτες και αισθήσεις μετατρέπεται σε ένα αντικείμενο παραγωγής και κατανάλωσης προϊόντων. Εχει χάσει τον προσανατολισμό του, έχει χάσει τις αξίες τού ευ ζην».

- Πώς βιώνετε την κρίση στην Ελλάδα;

«Αισθάνομαι ταπεινωμένος και περιφρονημένος. Νομίζω ότι ξαναζώ την εποχή του Πιουριφόι, τότε που η χώρα μας ήταν απόλυτα εξαρτημένη από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Δεν πίστευα πως θα ζήσω μια νέα υποτέλεια της πατρίδας μου. Λέει ο Πρωθυπουργός ότι ήμασταν ο αδύναμος κρίκος και γι΄ αυτό μας χτύπησε τόσο καίρια ο τοκογλυφικός καπιταλισμός. Γιατί όμως είμαστε ο αδύναμος κρίκος; Είναι ένα ερώτημα στο οποίο οφείλει να απαντήσει το πολιτικό μας σύστημα και άλλοι κοινωνικοί φορείς που υποτίθεται ότι διακονούν τα συμφέροντα του λαού».

- Ωστόσο ο λαός, όλοι εμείς, δεν έχουμε ευθύνη γι΄ αυτό που μας συνέβη;

«Αναμφίβολα ναι. Αυτό όμως δεν είναι το κυρίως πρόβλημα. Οπως και το σύνθημα “φέρτε πίσω τα κλεμμένα”. Είναι σωστό αλλά ταυτόχρονα παραπλανητικό. Διότι το πρόβλημα είναι το σύστημα και οι θεσμοί που καθιερώσαμε. Θεσμοί που παράγουν βία, βαρβαρότητα και ψυχασθένεια, διότι πώς να κατανοήσει κανείς διαφορετικά την αφύσικη ζωή που μας υποχρέωσαν να βιώνουμε. Για να γυρίσουμε στα δικά μας: το εξοργιστικό είναι ότι μας εγκαλούν για έλλειψη πατριωτισμού όσους διαφωνούμε και αντιστεκόμαστε σε αυτά τα κατοχικά μέτρα. Είναι αυτοί που εκλέχθηκαν και ορκίστηκαν- οι περισσότεροι αλλεπάλληλες φορές- να υπερασπισθούν την πατρίδα και τα συμφέροντα του λαού της και μας οδήγησαν σε μια νέα εθνική υποτέλεια. Αιδώς, Αργείοι…».

- Είστε πολύ σκληρός.

«Στα 80 μου χρόνια δεν έχω το δικαίωμα της συγγνωστής πλάνης ούτε καμία δέσμευση για να μη λέω αυτό που σκέφτομαι και πιστεύω. Είναι τουλάχιστον ανόητο να υποστηρίζει κανείς ότι μια χώρα οικονομικά υποδουλωμένη μπορεί να είναι εθνικά και πολιτικά ελεύθερη και ανεξάρτητη. Ισως αυτή η νέα υποτέλεια γεννήσει μια νέα εθνική αντίσταση».

- Εθνική αντίσταση;Με ποια μορφή και πότε;

«Οταν ο λαός βγει επιτέλους από τις κομματικές μάντρες. Τι όραμα θα έχει αυτή η αντίσταση; Τι μορφές θα πάρει; Δεν ξέρω. Εγώ είμαι ήδη παρελθόν και δυσκολεύομαι ήδη να κατανοήσω το παρόν. Ελπίζω οι μορφές που θα πάρει να μην είναι βίαιες και εξουσιαστικές. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως η βία και η εξουσία πρόδωσαν τα ωραιότερα όνειρα των επαναστατών».

- Πιστεύετε ότι υπάρχει ανάγκη τιμωρίας των ενόχων που μας οδήγησαν εδώ;

«Δεν πιστεύω στην καταστολή. Πιστεύω στην πρόληψη. Δυστυχώς όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες στην εποχή μας έχουν εγκαταλείψει την πρόληψη, την αναζήτηση και αντιμετώπιση των αιτίων που γεννούν τα κοινωνικά φαινόμενα και επαφίενταιστην καταστολή σε ολόκληρο το φάσμα του κοινωνικού γίγνεσθαι».

- Είστε ένας από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας της Αριστεράς στην Ελλάδα τον αιώνα που πέρασε. Αναγνωρίζετε κάποιο «ιστορικό λάθος» στη διαδρομή της από το 1974 ως σήμερα;

«Κατ΄ αρχάς θέλω να σου πω ότι η διαδρομή μου στην Αριστερά ήταν, παρά τις αντιξοότητες, από τις πιο ευτυχισμένες και πλούσιες περιόδους της ζωής μου. Εί χαμε όνειρο, είχαμε όραμα, είχαμε μύθους και ψευδαισθήσεις. Η Αριστερά είχε βαθιές ρίζες μέσα στην ελληνική κοινωνία. Παρ΄ ότι ηττήθηκε στρατιωτικά, γρήγορα ξαναγεννήθηκε και στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 ήταν ο μόνος παραγωγός πολιτισμού στη χώρα μας. Η Αριστερά ήταν επαναστατική, όχι με τη συνωμοτική έννοια αλλά με τον πολιτισμό της, μια πορεία που ήρθε να διακόψει η δικτατορία. Ούτε όμως η χούντα τη νίκησε. Η Αριστερά ηττήθηκε στη Μεταπολίτευση. Διασπασμένη για άλλη μία φορά πολεμούσε με τα “ευαγγέλια” προσπαθώντας να στρατολογήσει η κάθε πλευρά με το μέρος της περισσότερους κομμουνιστές. Να τους κάνει τι, αλήθεια; Να τους βάλει στο μπαούλο; Δεν αντιλήφθηκε τη νέα εποχή στην οποία εισερχόταν η ελληνική κοινωνία, τις προσδοκίες και τα προβλήματά της. Ετσι ήρθε το ΠαΣοΚ, πήρε όλο το πακέτο των συνθημάτων και των αιτημάτων της Αριστεράς και το απαξίωσε. Εκτοτε η Αριστερά ψάχνει την προίκα της σε λάθος μέρος. Σήμερα ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά. Αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι Αριστερά δεν παράγει τίποτα, ούτε καν πολιτικό πολιτισμό».

- Τι εντύπωση σας προκάλεσε η νέα διάσπαση του Συνασπισμού;

«Επιβεβαιώνει αυτό που είπαμε προηγουμένως. Είναι ένα πείραμα που χρόνια τώρα παλεύει χωρίς να κατορθώνει να συνθέσει απόψεις. Οι διασπάσεις και οι επαναδιασπάσεις αυτού του χώρου μου φέρνουν στο μυαλό την επίδραση που έχει η ουρά της αθερίνας στον τρικυμισμένο ωκεανό».

- Αρα τι προτείνετε;

«Πιστεύω ότι ο μόνος δρόμος, η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία του ανθρώπου και του πλανήτη είναι η ολιστική οικολογική φιλοσοφία, σκέψη, πράξη και συμπεριφορά. Η οικολογία ούτε φέρει ούτε εδραιώνει καμία εξουσία, αντίθετα την καθιστά άχρηστη. Είναι μια επανάσταση αυτογνωσίας, μια επανάσταση ανθρώπινης συνείδησης. Δεν είναι μια “πίστη” σε μια ιδεολογία αλλά μια καθημερινή πρακτική για να επανασυνδέσουμε τη λογική με τις αισθήσεις, να απελευθερώσουμε τη συμπαντική μας ιδιαιτερότητα. Να αναγνωρίσουμε τη διαφορετικότητα, την αυταξία και την αναγκαιότητα του συνόλου της ζωής. Είναι ένας δρόμος επαναπροσέγγισης του κόσμου που μας περιβάλλει, ένας δρόμος στην αναζήτηση της χαράς αντί της αγωνίας. Εχουμε ανάγκη να ξαναβρούμε την προσωπική μας αισθητική, τα προσωπικά μας μονοπάτια, του έρωτα, της αγάπης και της τρυφερότητας, το άρωμα του κόσμου και της ύπαρξής μας».

Πηγή: Το Βήμα της Κυριακής

Το φωτεινό παράδειγμα της Εσθονίας..!

Εικόνες από την προ ευρώ Ελλάδα!


Γιάννης Σταύρου, Ανατολή σελήνης, λάδι σε καμβά

Χωρίς σχόλια...

Εσθονία: η παράνοια του ευρώ
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ «E» 10/6

Επιτέλους, βρέθηκε η χώρα που ανταποκρίνεται στο όραμα του Βερολίνου για το πώς πρέπει να είναι το... "δημοσιονομικό Νταχάου" της Ευρώπης: είναι η Εσθονία, την ένταξη της οποίας στο ευρώ από την 1η Ιανουαρίου του 2011 αποφάσισαν προχθές οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης στο Λουξεμβούργο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την απόφαση αυτή θα επικυρώσουν την ερχόμενη εβδομάδα και οι ηγέτες της ευρωζώνης κατά τη σύνοδο κορυφής που θα πραγματοποιήσουν.

Ως χώρα η Εσθονία δεν λέει και πολλά πράγματα. Δεν έχει παρά 1,4 εκατομμύρια κατοίκους, έκταση μικρότερη από το ένα τρίτο της Ελλάδας, μέγεθος οικονομίας κάπου... δεκάξι - δεκαεπτά φορές μικρότερο από της Ελλάδας, κατά κεφαλήν ΑΕΠ λιγότερο από το μισό του ελληνικού.

Τα δημοσιονομικά της μεγέθη όμως κάνουν να ραγίζει από συγκίνηση η καρδιά κάθε γνήσιου Γερμανού: το 2009 το έλλειμμα του προϋπολογισμού της ήταν μόνο 1,7% και το δημόσιο χρέος της -προσοχή, δεν πρόκειται περί τυπογραφικού λάθους!- ήταν μόνο... 7,2% του ΑΕΠ!!! Ναι, όταν το δημόσιο χρέος της ίδιας της Γερμανίας ανήλθε το 2009 στο 73,2% του ΑΕΠ της ξεπερνώντας κατά πολύ το όριο του 60% που ορίζει το Μάαστριχ, οι Εσθονοί πέτυχαν στο δημόσιο χρέος τους το απίστευτο ποσοστό του 7,2%. Και όταν κατά μέσο όρο το έλλειμμα των 16 χωρών της ευρωζώνης ήταν 6,3% και της ΕΕ των 27 ήταν 6,8%, η Εσθονία είχε πέρυσι έλλειμμα 1,7%.

Εκαναν παρατήρηση στην Εσθονία ότι ο πληθωρισμός της το 2008 ξεπερνούσε το 10%; Ε, το 2009 ο πληθωρισμός... τρύπησε το πάτωμα και έπεσε κάτω από το μηδέν! Σημειώθηκε μείωση, όχι αύξηση τιμών κατά 0,7%!

Δεν μπορεί να κρύψει η γερμανική "Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε" τη χαρούμενη συγκίνησή της, όταν αποκαλεί την Εσθονία "υποδειγματικό μαθητή της δημοσιονομικής πειθαρχίας".

Εύλογη η απορία: πώς πέτυχε η Εσθονία μέσα σε έναν χρόνο αυτά τα δημοσιονομικά θαύματα; Η απάντηση είναι απλή, αλλά επώδυνη: καταστρέφοντας τους Εσθονούς!

Μέσα στο 2009, το εσθονικό ΑΕΠ σημείωσε αβυσσαλέο καταποντισμό: μείωση κατά... 15%! Μόνο σε πόλεμο σημειώνεται τέτοια πτώση του ΑΕΠ.

Πόλεμο φυσικά δεν έκανε η Εσθονία, η κυβέρνησή της όμως εξαπέλυσε κοινωνικό πόλεμο εναντίον του εσθονικού λαού: εκτίναξε την ανεργία στο 20%, σφαγίασε όχι μόνο τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων κατά 20% ως 30%, αλλά και τους ίδιους απολύοντάς τους κατά δεκάδες χιλιάδες, καταβαράθρωσε τις συντάξεις κατά 20% και πλέον, διέλυσε σχεδόν τα νοσοκομεία περικόπτοντας μέχρι και 40% τους προϋπολογισμούς τους, εξαθλίωσε κατ' ανάλογο τρόπο και τη δημόσια εκπαίδευση, κατάργησε σχεδόν εντελώς τις αποζημιώσεις απολύσεων και τα επιδόματα ανεργίας.

Οι Εσθονοί όμως έσκυψαν το κεφάλι αντί να εξεγερθούν. Ετσι οι ίδιοι βυθίστηκαν στη μιζέρια και στη δυστυχία, ενώ οι αριθμοί γνώρισαν πρωτοφανή ευημερία.

Το έλλειμμα εξαφανίστηκε, αφού η κυβέρνηση εξαπέλυσε πογκρόμ εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων και άφησε χωρίς λεφτά τα νοσοκομεία, τα σχολεία και τα κρατικά ιδρύματα. Εξανεμίστηκε και ο πληθωρισμός, αφού η χώρα γέμισε άνεργους που δεν είχαν καλά καλά πώς να επιβιώσουν.

Επιπλέον, η κυβέρνηση έδινε στις ξένες τράπεζες τα περισσότερα χρήματα από όσα μάζευε, οπότε μειώθηκε και το δημόσιο χρέος.

Κάπως έτσι ονειρεύονται οι Γερμανοί και οι ακραίοι νεοφιλελεύθεροι κύκλοι της Ευρώπης να καταντήσουν τις χώρες και τους λαούς ολόκληρης της ΕΕ. Ευτυχώς όμως ούτε είμαστε ούτε θέλουμε ποτέ να γίνουμε Εσθονοί! Εμείς και πολλοί λαοί σαν εμάς δεν θα θυσιάσουμε τους ανθρώπους για χάρη των αριθμών.

Η ΕΚΤ
Πρότεινε απόρριψη!

Βασανιστήρια... γερμανικού τύπου ήθελε να κάνει στην Εσθονία η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ούτε λίγο - ούτε πολύ, πρότεινε απόρριψη της ένταξης της Εσθονίας στην ευρωζώνη, παρόλο που πληροί τα τυπικά κριτήρια. "Θα έπρεπε να ζητηθεί η αναβολή της ένταξης... Για την Εσθονία θα ήταν εύκολο να εφαρμοστεί η αναβολή και θα μπορούσε ίσως να της προσδώσει πιθανόν μια νέα ορμή, ενώ για το ευρώ η απόρριψη θα έδινε πολύτιμο σημάδι ότι στο μέλλον θα γίνονται σεβαστοί οι κανόνες της νομισματικής ένωσης, ακόμη και όταν δεν εναρμονίζονται με την πολιτική" έγραψε χαρακτηριστικά σε άρθρο της η "Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε" συμφωνώντας με την ΕΚΤ.

Θεωρίες συνομωσίας...

Καράβι στην καταιγίδα και τον όλεθρο θυμίζει η χώρα μας - με τον καπετάνιο να τον έχουν πάρει τα κύματα...

Και οι διάφορες θεωρίες δίνουν και παίρνουν...


Γιάννης Σταύρου, Στο κύμα, λάδι σε καμβά

Οι θεωρίες συνομωσίας παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ούτως ή άλλως...

Ιδιαίτερα σήμερα, οι επικίνδυνες καταστάσεις που ζούμε τοπικά και παγκόσμια, τις έχουν πολλαπλασιάσει...

Ο δημοσιογράφος Τάκης Μίχας παραθέτει συγκεντρωτικά σε πρόσφατο άρθρο του κυρίαρχες συνομωσιακές θεωρίες που κυκλοφορούν το τελευταίο διάστημα...

Διαβάστε το σχετικό άρθρο του στην NewsTime :

Μια από τις πιο αγαπημένες μου ενασχολήσεις στον ελεύθερο χρόνο είναι να μελετώ διαφορές «θεωρίες συνωμοσίας» για τα τεκταινόμενα. Αυτό που ξεχωρίζει σε όλες τις συνωμοσιολογικές θεωρίες είναι ο «φαιοκόκκινος» χαρακτήρας τους. Όλες δηλαδή αναμειγνύουν θεματικές που προέρχονται τόσο από την αριστερά όσο και από την δεξιά. Από την αριστερά δανείζονται κυρίως τον αντιαμερικανισμό-σε όλες αυτές τις θεωρίες ο Μεγάλος Σατανάς είναι η Αμερική (ανεξαρτήτως προέδρου).Από την δεξιά πάλι δανείζονται τον εθνικισμό-ιδιατερα την αντίληψη ότι η Ελλάδα κινδυνεύει και ότι ο διαμελισμός της είναι θέμα ωρών.

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες συνομωσιολογικές θεωρίες -που έχει βρει αρκετή δημοσιότητα στο διαδίκτυο –σχετικά με τη σημερινή κρίση και τον ρόλο του ΓΑΠ είναι αυτή που παραθέτω πιο κάτω .

Ο Γιώργος Παπανδρέου ήρθε στην εξουσία με προφανείς εντολές. Να αφελληνίσει και να διαμελίσει το Ελληνικό κράτος σύμφωνα με τις επιταγές της παγκοσμιοποίησης.

Οι τρεις τομείς μέσω των οποίων θα γίνει αυτός ο διαμελισμός είναι:
1. ιθαγένεια στους μετανάστες
2. προώθηση της οικονομικής κατάρρευσης της χώρας
3. υλοποίηση του Καλλικράτη

Και τα τρία αυτά έγιναν με τέτοια προτεραιότητα και τόσο άγρια σπουδή που ακόμα και οι αδαείς καταλαβαίνουν πλέον τους απώτερους σκοπούς που υπηρετούν τα ανδρείκελα. Ο Καλλικράτης θα είναι η ταφόπλακα, που μόλις τεθεί πάνω στο πτώμα της Ελλάδας, οι Παπανδρεϊκοί θα εγκαταλείψουν τη διακυβέρνηση και ίσως και την Ελλάδα και θα πάνε να ζήσουν ήρεμα και πλούσια στο Μαϊάμι !

Πως θα εξελιχθούν τα γεγονότα:

Από τις δεκατρείς περιφέρειες του Καλλικράτη, τρεις τουλάχιστον θα αυτονομηθούν από το ελληνικό κράτος και στη συνέχεια θα ενωθούν με τη μορφή συνομοσπονδίας ή κάτι παρόμοιο, η Θράκη με την Τουρκία, η Μακεδονία με τα Σκόπια και η Ήπειρος με την Αλβανία. Αυτό θα γίνει με τις αρμοδιότητες που θα δοθούν στους 13 αιρετούς περιφερειάρχες και τους 7 δοτούς τους ινστρούκτορες από την κυβέρνηση. Πως θα γίνει πρακτικά? Με δημοψηφίσματα στα οποία θα ψηφίζουν οι μετανάστες που θα συγκεντρώνονται ανάλογα στην κάθε περιφέρεια. Αυτό βέβαια προϋποθέτει ότι η Ελλάδα θα έχει βγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση και θα έχει προσκολληθεί στο άρμα της Αμερικής που για την ώρα έχει βάλει κάτω από την κηδεμονία της το Κόσοβο, τη Βοσνία, τα Σκόπια και τελικά τη Μακεδονία με τη συνένωση που επίκειται σύμφωνα με τα σχέδια που απεργάζονται.

Βεβαίως τα σχέδια αυτά για να υλοποιηθούν χρειάζονται κατάλληλες συνθήκες. Η κυριότερη από αυτές είναι η αποβολή της Ελλάδας από την ΕΕ. Για να γίνει αυτό χρειάζεται μια εσωτερική αναστάτωση-επανάσταση του λαού που θα γίνει είτε αυθόρμητα εφόσον συνεχώς θα πιέζεται οικονομικά ή ακόμα και με προβοκάτσια από τις ορδές του Σόρος ή των άλλων πρακτόρων σχετικών συμφερόντων που έχουν οργανωθεί ήδη μέσα στη χώρα. Που είναι η ΕΕ; Η Γερμανία μόλις προχθές κατάλαβε το παιχνίδι που παίζεται από τις μυστικές υπηρεσίες της Αμερικής και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα των κερδοσκόπων.

Η Αμερική έχει βάλει τα παπαγαλάκια της να φωνάζουν δήθεν υπέρ των Ελλήνων και το τι τραβάνε οι Έλληνες με το ΔΝΤ και τα μέτρα, προτείνοντας όλοι, μα όλοι, με μια φωνή, Έλληνες επαναστατήστε! Εάν η Αμερική καταφέρει να κάνει τον ελληνικό λαό να επαναστατήσει κερδίζει διπλά. Δίνει ένα γερό χτύπημα στο ευρώ και προετοιμάζει την οριστική κατάρρευση της ΟΝΕ και τελικά της ΕΕ. Δεύτερον, κερδίζει την έξοδό της στο Αιγαίο με τη συνένωση της μακεδονικής περιφέρειας με τα Σκόπια. Όλα αυτά θα γίνουν με τη συνδρομή της Τουρκίας που θα επιτηρεί και θα διαφεντεύει τις συνομοσπονδίες των Βαλκανίων. Σε αυτές τις περιοχές θα γίνουν σημαντικές επενδύσεις απο ξένους επιχειρηματίες για να φαίνεται ότι ήταν καλή η συνένωση και σιγά σιγά ο πλούτος της χώρας -υπέδαφος και πετρέλαια που υπάρχουν σε αυτές τις περιοχές- δεν θα ανήκουν πλέον στους Έλληνες. Αντίθετα μέχρι να γίνει η έκρηξη-εσωτερική επανάσταση δεν θα υπάρξει καμία επένδυση στην Ελλάδα, κανένα πρόγραμμα ανάπτυξης δεν θα κινείται και σε ο,τιδήποτε προτείνεται σαν ανάπτυξη θα μπαίνουν εμπόδια και καθυστερήσεις. Ο στόχος θα είναι να οδηγηθεί η Ελλάδα στην πλήρη εξαθλίωση και υποταγή.

Η ΕΕ τελευταία αρχίζει να καταλαβαίνει το παιχνίδι της Αμερικής και σίγουρα θα προσπαθήσει να αντιδράσει και να λάβει κάποια μέτρα. Εάν όμως οι κυβερνήσεις μας θέλουν τη λύση της Αμερικής -οικονομική εξαθλίωση και βαλκανοποίηση- δεν θα μπορέσουν να κάνουν απολύτως τίποτα μια και η Ελλάδα θα σπρώχνεται συνεχώς σε όλο και απεχθέστερο δανεισμό έως την τελική στάση πληρωμών και την πτώχευση.

Τι μπορεί να συμβεί τότε με όλους αυτούς τους μετανάστες που κανένας δεν θέλει να μετρήσει και που υπολογίζονται σε τρία τουλάχιστον εκατομμύρια?
Δεν θα σκοτώνουν ο ένας -Έλληνας- τον άλλον -μετανάστη- προκειμένου να επιβιώσουν; Και εάν δεν σκοτώνουν αυθόρμητα θα είναι δύσκολο σε ένα διαλυμένο κράτος να γίνει η μεγάλη προβοκάτσια; -όπου ένα τζιπ θα περνάει και θα σκοτώνει αδιακρίτως μετανάστες και Έλληνες και αυτή η ενέργεια θα αποδίδεται σε ακραία στοιχεία;

Το παιχνίδι θα παιχτεί σε μια διελκυστίνδα όπου οι δυνάμεις της ΕΕ θα προσπαθούν να συγκρατήσουν την Ελλάδα μέσα στην ΕΕ ενώ η Αμερική με όλα τα μέσα που διαθέτει θα προσπαθεί να αποσπάσει την Ελλάδα απο αυτήν. Τι θα κάνει η επόμενη κυβέρνηση που θα έλθει όταν οι Παπανδρεϊκοί θα έχουν ολοκληρώσει το έργο τους; Διότι είναι σίγουρο ότι μόλις ολοκληρώσουν το έργο τους με τον Καλλικράτη δεν θα μπορούν πια να μείνουν στην εξουσία. Τι θα κάνει τότε ο λαός; Θα ακολουθήσει την Παπαρήγα και τον Τσίπρα για να υλοποιήσουν τα σενάρια made in USA ή θα αναδειχθεί κάποιος νέος ηγέτης μέσα από τα συντρίμμια που άφησαν οι προηγούμενοι ηγέτες;

Οι λεπτομερείς αιτιολογήσεις των παραπάνω συμπερασμάτων

1. Η ιθαγένεια θα αναμείξει τους πληθυσμούς και έτσι θα συρρικνωθεί ο αμιγώς ελληνικός πληθυσμός. Συγχρόνως θα προετοιμάσει τους μελλοντικούς ψηφοφόρους του Καλλικράτη και θα εξηγήσουμε γιατί. Για την απόφαση αυτή προβάλλονται βέβαια διάφορα λογικοφανή επιχειρήματα για να συσκοτισθεί ο πραγματικός στόχος.

2. Στην σκόπιμη και προσχεδιασμένη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας συνηγορούν τα εξής γεγονότα:

Με την προηγούμενη κυβέρνηση μπορούσαμε να δανειστούμε με επιτόκιο κάτω απο 3%. Μόλις έλαβε την εντολή η κυβέρνηση Παπανδρέου διακήρυξε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση εξαπατούσε τους ευρωπαίους συμμάχους μας στην ΟΝΕ δηλώνοντας μικρότερο χρέος από το πραγματικό. Προκλήθηκε τέτοιος παγκόσμιος σάλος που ούτε να τον ονειρευτούν δεν μπορούσαν τα κοράκια που παραμόνευαν για να ανεβάσουν τα spreads και να κατακρημνίσουν την αξιοπιστία της Ελλάδας. Έγιναν τόσο άγαρμπες κινήσεις από μέρους της κυβέρνησης που μόνο μαθητευόμενοι μάγοι μπορούσαν να τους ξεπεράσουν. Τα επιτόκια άρχισαν να ανεβαίνουν με τρελούς ρυθμούς και παρ' όλο που υπήρχαν εναλλακτικές λύσεις, όπως δανεισμός από την Κίνα με 3%, δανεισμός από Ρωσία με 4,75% ακόμα και από το ΔΝΤ με 3,5%, εμείς προτιμήσαμε να δανειστούμε από τα κοράκια με 6% και πάνω! Διαλαλώντας συγχρόνως ότι μας εκμεταλλεύονται !

Πως έγινε το μεγάλο κόλπο; Δυστυχώς με τη συνενοχή και τη συνεργασία της Τράπεζας της Ελλάδος, της Κυβέρνησης και της GoldmanSachs. Η Τράπεζα της Ελλάδος ξαφνικά και στα μουλωχτά ανέβασε τα Τ2 σε Τ10 -από δύο ημέρες σε δέκα- και οι λεγόμενοι σορτάκηδες οργίασαν, άρχισαν να πουλάνε και να αγοράζουν αέρα χωρίς να πληρώνουν επί μέρες, έτσι ώστε να έχουν αρκετό χρόνο να κάνουν παιχνίδι στην αγορά και να κερδίσουν δισεκατομμύρια με το ανεβοκατέβασμα της τιμής των ομολόγων. Ασύλληπτη κομπίνα που την αποκάλυψε μόνο το blog politis-gr.com. Γιατί ο εισαγγελέας δεν έψαξε να βρει ποιοι ωφελήθηκαν από αυτό το κόλπο; Η ουσία είναι ότι χώρα θα μπορούσε να μην είχε φορτωθεί με τόσο μεγάλο χρέος σε τόσο μικρό διάστημα, κατά το οποίο σχεδόν όλοι τα είχαν χαμένα με τις τόσο ραγδαίες εξελίξεις.

Έπρεπε όμως να κηρύξει πτώχευση η Ελλάδα!

Η κυβέρνηση βιάζεται υπερβολικά, παρ´ ότι βρίσκεται εν μέσω οικονομικής κρίσης να ξοδέψει 4,5 δις για να περάσει το σχέδιο Καλλικράτης και να εγκαταστήσει ένα σύστημα διακυβέρνησης που όπως διαβεβαιώνουν οι ειδικοί και εμπνευστές του όπως η κ. Τζάκρη -και μάλιστα με περισσή αναίδεια- ότι δεν θα θίξει οικονομικά κανέναν απο αυτούς που εργάζονται στις δημοτικές επιχειρήσεις. Εφόσον δεν θα μειωθεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων τι θα κερδίσουμε με την εφαρμογή του και μάλιστα μέσα σε τόσο μεγάλη οικονομική κρίση? Δηλαδή όχι μόνο δεν θα εξοικονομηθούν χρήματα αλλά θα αυξηθούν οι δαπάνες και μάλιστα για υψηλόβαθμα στελέχη που θα κοστίσουν ο Θεός μόνο ξέρει πόσα.

Η κυβέρνηση βιάστηκε υπερβολικά να δώσει την ιθαγένεια σε μετανάστες την ώρα που φεύγουν με εμβάσματα προς τις χώρες τους δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Επίσης η κυβέρνηση βιάστηκε να εκθέσει τη χώρα διεθνώς δημοσιοποιώντας τις "λαμογιές" όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων μειώνοντας την αξιοπιστία της χώρας και ανεβάζοντας τα επιτόκια δανεισμού από 3.8 που ήταν πριν τις εκλογές σε 7%, επιβαρύνοντας έτσι τις επόμενες γενιές με ένα δυσβάσταχτο οικονομικό χρέος και με συνέπειες που μπορεί να είναι τραγικές για την Ελλάδα.

Γιατί δεν θέλουν να κάνουν ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ?

Αυτοί οι τρεις άξονες εθνικής σημασίας, που αναφέρθηκαν παραπάνω, σπρώχνονται με απίστευτη ταχύτητα στην τελική τους ευθεία, χωρίς καν συζήτηση για δημοψήφισμα.

Σε αντιπαράθεση με αυτές τις βιαστικές κινήσεις -εξαιρετικά αρνητικές για τους Έλληνες- η κυβέρνηση καθυστερεί να πάρει αποφάσεις για θέματα που θα ανακούφιζαν την οικονομία, καθυστερεί μέτρα ανάπτυξης και επενδύσεων που θα έπρεπε να είναι στην άμεση προτεραιότητα της. Και όχι μόνο δεν προωθούνται οι επενδύσεις αλλά εξακολουθούν να μπλοκάρονται εξαιτίας ενός αναποτελεσματικού και γραφειοκρατικού κράτους που φαίνεται να μην ενδιαφέρεται καθόλου για τέτοιου είδους αποφάσεις.

Από την άλλη δεν βάζουν φρένο στην παροχή εκατομμυρίων ευρώ προς τις μη κυβερνητικές οργανώσεις που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να βάζουν και αυτές τροχοπέδη -ανάλογα με τις επιδιώξεις τους- σε αποφάσεις που θα ανακούφιζαν την οικονομία. Καθυστερούν να ανοίξουν το πόθεν έσχες των πολιτικών και όλων αυτών των φορέων που διασπάθισαν το κρατικό χρήμα όπως των εφοριακών, των δημοσίων υπαλλήλων για τους οποίους υπάρχουν καταγγελίες και των υπαλλήλων της πολεοδομίας.

ΕΛΕΟΣ κύριοι Κυβερνώντες!!!

Ελληνικό & Ευρωπαϊκό χάος...

Εικόνες αστικού τοπίου της Ελλάδας από τον προηγούμενο αιώνα. Η Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του '50 μέσα από τη ζωγραφική του Γιάννη Σταύρου...


Γιάννης Σταύρου, Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, λάδι σε καμβά

Την κρίση στην Ελλάδα και σε ολόκληρη την Ευρώπη αναλύει διεξοδικά και απόλυτα σφαιρικά σε πρόσφατο άρθρο του ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος - ένας αναλυτής που συστήνουμε ανεπιφύλακτα.

Τις ιδιαίτερα αξιόλογες αναλύσεις του μπορείτε να τις παρακολουθείτε στην ιστοσελίδα του konstantakopoulos.blogspot.com

Από το ελληνικό στο ευρωπαϊκό χάος: άρνηση προστατευτισμού, καταστροφική λιτότητα, αδύναμία ρύθμισης

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου (22-5-2010)

Σε “χαοτική περιδίνηση”, εξ ορισμού απρόβλεπτης κατάληξης, μοιάζει να εισέρχεται η ΕE, έχοντας καθυστερήσει στην αντιμετώπιση του ελληνικού ζητήματος αρκετά για να αναδειχθούν στην επιφάνεια και να “σκάσουν” οι πολλές αντιφάσεις της. Η Ελλάδα έπαιξε περίπου ρόλο που παίζουν οι ελκυστές καταστροφής στη μαθηματική θεωρία του Χάους. Αν όμως δεν βρεθεί σημείο σταθεροποίησης στην περιδίνηση της ΕΕ, ρόλο του ελκυστή καταστροφής θα αναλάβει η ¨Ενωση και η κρίση θα μεταφερθεί στο υπέρτερο επίπεδο, της παγκόσμιας οικονομίας και παγκοσμιοποίησης. Στο χειρότερο σενάριο, η σύγκρουση διεθνών τραπεζών και ΕΕ, εξαιτίας του άναρχου τρόπου που την χειρίζονται οι Ευρωπαίοι, μπορεί να έχει μοιραίες συνέπειες για ευρώ-ΕΕ.

Στις 10.5 η Γερμανία συγκατατέθηκε στο πακέτο για τη Νότιο Ευρώπη, αν πιστέψουμε την Ελ Παίς, μόνο όταν ο Σαρκοζί απείλησε με γαλλική έξοδο από το ευρώ. Το ευρώ πήρε πάνω του, η σταθερότητα επέστρεψε, αλλά το Βερολίνο έκανε δεύτερες σκέψεις. Η Ντώυτσε Μπανκ άρχισε να προβλέπει ελληνική χρεωκοπία, οι Γερμανοί να ζητάνε αυστηροποίηση των δημοσιονομικών κανόνων, οι Γάλλοι να θέτουν το ερώτημα που θα πάει η οικονομία με τον στραγγαλισμό της ζήτησης, η γαλλογερμανική σύγκρουση να αναβιώνει σε επίπεδο Eurogroup, όταν εκλήθη να συγκεκριμενοποιήσει τη λειτουργία της στήριξης. Χαρακτηριστικό του κλίματος ήταν το πρωτοφανές σχόλιο του Τρισέ για την Μέρκελ. Καλύτερα, είπε, να μερικοί να το βουλώνουν!

Η Μέρκελ προτείνει μηχανισμό ελεγχόμενης πτώχευσης των χωρών-μελών της ευρωζώνης. Ταυτόχρονα, ενώ μέχρι τώρα κατηγορούσε περίπου τους ¨Ελληνες συνταξιούχους των 500 ευρώ ως υπεύθυνους για την κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού, τρομοκρατημένη από τα αποτελέσματα και το αναδυόμενο τέρας των αγορών, παίρνει τα πρώτα μέτρα περιορισμού της βραχυπρόθεσμης κερδοσκοπίας. Οι αγορές της απαντάνε αμέσως, με πτώση του ευρώ και των γερμανικών ομολόγων. Η Γαλλία, που διαμαρτυρόταν έντονα για τις κερδοσκοπικές επιθέσεις, εξανίσταται για τα μέτρα του Βερολίνου και δηλώνει ότι η ίδια δεν θα πάρει! Το “O σώζων ευατόν σωθήτω” μετατρέπεται από ελληνική σε ευρωπαϊκή κατάρα, σε ένα περιβάλλον που δικαιώνει το “Μωραίνει ο Θεός ον βούλεται απωλέσαι”.

Για τη Γερμανία το πρόβλημα είναι η δημοσιονομική απειθαρχία, προτείνει άγριες περικοπές δαπανών και αυστηρές ποινές. Θέλει όλη την πειθαρχία που χρειάζεται ένα καλό ευρωπαϊκό κράτος, κανέναν όμως από τους αντισταθμιστικούς, αναδιανεμητικούς μηχανισμούς που έχουν τα κράτη, όπως κοινή φορολογία και αναδιανομή. Θέλει όλα τα κέρδη, κανένα από τα κόστη της ευρωζώνης.

Η γενικευμένη λιτότητα κινδυνεύει όμως να έχει χειρότερα αποτελέσματα από το 1930, είναι κυκλική και όχι αντικυκλική πολιτική. Θα στραγγαλίσει τη ζήτηση απειλώντας τη δημοκρατία. Αντί να βγάλει την παγκόσμια οικονομία από την ύφεση, θα την οδηγήσει σε κραχ. Η τραπεζική επίθεση κατά των κοινωνιών άρχισε από την περιφέρεια της ΕΕ, πέρασε στην περιφέρεια της ευρωζώνης και θα φτάσει στο κέντρο της. Είναι χίμαιρα να πιστεύει το Βερολίνο ότι θα επιβιώσει εν μέσω ευρωπαϊκών ερειπίων!

Η Γαλλία ζητάει από το Βερολίνο να ρίξει στην αγορά τα πλεονάσματά του για να ξαναλειτουργήσει η οικονομία, αντί να αγοράζει χρεώγραφα. Είναι αλήθεια ότι χωρίς ζήτηση, η Ευρώπη θα καταρρεύσει. Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι σε συνθήκες έλλειψης προστατευτικών φραγμών, η ζήτηση κινδυνεύει να καταλήξει εκτός Ευρώπης! Η υποτίμηση του ευρώ είναι μέτρο προστατευτισμού, συγκυριακό όμως, πιθανότατα ανεπαρκές. Κανείς όμως δεν θέλει να ακούσει για προστατευτισμό!

Το λιγότερο που θάπρεπε να γίνει, όχι για να σωθεί το παρόν επίπεδο ευρωπαϊκής οικονομίας και ευημερίας, αλλά για να μη γνωρίσει η Ευρώπη κοινωνικοπολιτικές καταστροφές και ο πλανήτης μεγάλους πολέμους, θάταν η σχεδιασμένη επαναφορά λελογισμένου προστατευτισμού, ελέγχων, φορολόγησης ροών κεφαλαίων και εμπορευμάτων, μιας νέας βιομηχανικής και τεχνολογικής πολιτικής στην Ευρώπη, ίσως στραμμένης στη ρομποτική και την αυτοματοποίηση, φιλικής προς το περιβάλλον και τον εργαζόμενο, νέες πολιτικές συνοχής. Καμμιά όμως μεγάλη πολιτική δύναμη στην Ευρώπη, ούτε καν η ριζοσπαστική αριστερά δεν το προτείνει. Είναι άλλωστε πολύ δύσκολο να υλοποιηθεί η ιδέα στο περιβάλλον 27 συναποφασιζόντων.

Ως αποτέλεσμα τουλάχιστο τεσσάρων δεκαετιών απορρύθμισης, σταδιακής κατάργησης όλων των κρατικών μοχλών παρέμβασης, αντί να ομαλοποιείται και να εξισώνεται, το παγκόσμιο σύστημα της παγκοσμιοποίησης, τείνει να διαρραγεί αναρχικά σε πόλους διαφορικής ισχύος. Αλλού χρήμα, αλλού κατανάλωση-ζήτηση, αλλού παραγωγή-εργασία. Κάθε πόλος επιχειρεί να μεγιστοποιήσει τα πλεονεκτήματά του, με αποτέλεσμα έκδηλη αδυναμία ρύθμισης.

Στην εξίσωση συμμετέχουν πολλοί “παίκτες”. Οι “στρατηγικές” τους είναι αποκλίνουσες, αλλά και μεταβάλλονται στη διάρκεια του «παιχνιδιού», αποσταθεροποιώντας τη λειτουργία του συστήματος και αποκαλύπτοντας την αδυναμία του να αυτορρυθμισθεί. ‘Ενας κολοσσιαίος παράγοντας που παραμένει σχετικά αόρατος και απρόβλεπτος είναι οι αγορές. Στην πραγματικότητα η συζήτηση περί αγορών είναι απάτη, αυτό που βλέπουμε δεν είναι αγορές, είναι μάλλον το τέλος των αγορών, με τη μορφή που χαρακτήρισε τον ανερχόμενο καπιταλισμό, ενός πλήθους δηλαδή αλληλοανταγωνιζόμενων παικτών! Οι διεθνείς τράπεζες, οίκοι αξιολόγησης και κάτοχοι-διαχειριστές χρηματιστικού κεφαλαίου, μετά από δεκαετίες απελευθέρωσης και αποφορολόγησης, απέκτησαν πολλαπλάσια ισχύ από τα κράτη, συκροτήθηκαν σε τεράστιο ολιγοπώλιο και, όπως κάθε τόσο μεγάλη Ισχύς στην ιστορία έχουν ασφαλώς μακροχρόνιες πολιτικο-στρατηγικές και όχι μόνο οικονομικές επιδιώξεις.

Είναι ουσιαστικά οι δυνάμεις που έσπρωξαν τις ΗΠΑ στην επίθεση στο Ιράκ, ως αρχή στρατιωτικής κατάληψης του πλανήτη και δημιουργίας παγκόσμιας «Aυτοκρατορίας». Τα μέσα και το πεδίο σύγκρουσης άλλαξαν, όχι οι επιδιώξεις. Αν οι Αμερικανοί μπορούν να μετακινήσουν μερικές στρατιές σε διάστημα λίγων εικοσιτετραώρων, οι επονομαζόμενες αγορές μπορούν επίσης να κινητοποιήσουν πολλά δισεκατομμύρια δολλάρια με καθαρά πολιτικές επιδιώξεις. Γι’ αυτό δεν βλέπουμε τις χαοτικές κινήσεις, που συνήθως χαρακτηρίζουν τις πραγματικές αγορές, όσο στοχευμένες επιθέσεις εναντίον ενός ευρωπαϊκού κράτους κάθε φορά. Ο τρόπος δράσης θυμίζει τους αστραπιαίους πολέμους με τους οποίους ο Γκουντέριαν κατέλαβε την Ευρώπη, προτού σπάσει τα δόντια του στη στέππα.

Δεύτερο, δεν υπάρχει ΕΕ. Δεν υπάρχει τρόπος, πεδίο σύνθεσης της πολιτικής βούλησης των ευρωπαϊκών λαών, των δημοκρατικών τους αποφάσεων στα 27 εθνικά θεσμικά επίπεδα που λειτουργεί υποτυπωδώς η δημοκρατία, των οικονομικών εξελίξεων και πολιτικών και των κεντρικών ευρωπαϊκών θεσμών. Το Μάαστριχτ είναι ένας κλειστός, εσωτερικά συνεκτικός αλγόριθμος, φτιαγμένος με κριτήριο την εγγύηση των κερδών του χρηματιστικού κεφαλαίου (και εμμέσως των γερμανικών εξαγωγών). Τηρούμενο οδηγεί σε πολιτικά ανέφικτες καταστάσεις, μαζικής φτωχοποίησης και πλήρους αποβιομηχάνισης. Είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο να μεταρρυθμιστεί. Αν αρχίσεις να τον παραβιάζεις ad hoc, όπως κάνει τώρα η ΕΕ, δυσκολεύεσαι να βρεις νέο σημείο σταθερότητας του συστήματος και παροξύνεις τις εσωτερικές αντιθέσεις και ανταγωνισμούς.

Το ευρώ έκανε πολύ ευκολότερο τον δανεισμό. ¨Όπως αποκαλύπτεται, έκανε πολύ ευκολότερη και την υποδούλωση των ευρωπαϊκών κρατών στους δανειστές τους, εκτός αν αρχίσουν να τους … απαλλοτριώνουν, όπως ο Ρούζβελτ. Το Μάαστριχτ σε συνδυασμό με τη διαρκή διεύρυνση και την παγκόσμια φιλελευθεροποίηση λειτουργεί ως εργαλείο ευρωπαϊκής αποβιομηχάνισης. Η υπεσχημένη σύγκλιση οικονομιών (Ντελόρ, 1986) δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, ούτε όλη η Ευρώπη μπορεί να ζήσει από την παραγωγή υψηλής τεχνολογίας (ιδέες Μπλερ). Για να συναγωνιστούν οι Ευρωπαίοι κινέζικες επιχειρήσεις με μεροκάματο ένα ή δύο δολλάρια, πρέπει να κατεβάσουν τελικά εκεί τα μεροκάματα, κάτι που δεν μπορεί να γίνει χωρίς πολέμους, καταστροφές και δικτατορίες. Το αποφύγαμε με δανεισμό, η μέθοδος όμως επιδείνωσε αντί να λύσει το πρόβλημα, αφού τα δάνεια δεν χρηματοδότησαν ανάπτυξη και μείωση ανισοτήτων. Για να κατέβει βίαια το κόστος εργασίας, όπως επιβάλλει η αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων, όταν δεν παρεμβάλλεται κρατική παρέμβαση, πρέπει να καταστραφεί η ευρωπαϊκή δημοκρατία. Την τάση οργανώνουν οι ευρωπαϊκές συνθήκες, Μάαστριχτ και Λισσαβώνας, αναγορεύοντας τον ακώλυτο οικονομικό ανταγωνισμό, τον χωρίς εμπόδια και όρια φιλελευθερισμό, σε καταστατική αρχή της ΕΕ, απαγορεύοντας κάθε φορολογική και κοινωνική εναρμόνιση.
Η Γερμανία συμμάχησε με τις αγορές για να δώσει ένα μάθημα στην Ελλάδα, διαπιστώνοντας τώρα με τρόμο και αμηχανία ότι ο σύμμαχος είναι ένα επικίνδυνο τέρας. Αλλά ούτε οι αγορές μπορούν τελικά να επιβάλουν μαζική φτωχοποίηση. Θα χρειαστούν ισχυρές αστυνομίες και στρατοί, μια κατάλληλη ιδεολογία, ίσως και διεθνείς συρράξεις ή μεγάλες καταστροφές. Εκτός αν η προσέγγιση του Μεγάλου Κραχ προκαλέσει κινητοποίηση κοινωνιών και εναργείς πολιτικές παρεμβάσεις.

Δημοσιεύτηκε στον Κόσμο του Επενδυτή, 22.5.2010

konstantakopoulos.blogspot.com

Η ιστορία ενός βατράχου...

Από την αλληγορία της σπηλιάς του Πλάτωνα, έως το Matrix, διαβαίνοντας μέσα από τους μύθους του La Fontaine, καταλήγουμε πως η χρήση του γλωσσικού συμβολισμού είναι ένας προνομιακός τρόπος που μπορεί να κάνει τον άνθρωπο να σκεφτεί και να διαδώσει τις ιδέες του σε άλλους ανθρώπους.

Ο Olivier Clerc, με αυτή την μικρή ιστοριούλα, μέσω της αλληγορίας, εμφανίζει τα καταστροφικά αποτελέσματα της μη συνειδητοποιήσεως των αλλαγών, που επηρεάζουν δυσμενώς την υγεία μας, τις μεταξύ μας σχέσεις, την κοινωνική εξέλιξη και το περιβάλλον.

(Την ιστορία μας την έστειλε η φίλη Λ.Μ.)

Το βατραχάκι που δεν ήξερε ότι θα βραζόταν …



Φανταστείτε μια κατσαρόλα γεμάτη κρύο νερό, μέσα στο οποίο κολυμπά ανέμελα, ένα βατραχάκι. Κάτω από την κατσαρόλα, ανάβεται μια μικρή φωτιά και το νερό, αρχίζει να ζεσταίνεται πολύ σιγά.

Το νερό, σιγά σιγά γίνεται χλιαρό και το βατραχάκι, βρίσκοντας το μάλλον ευχάριστο, συνεχίζει να κολυμπά χαρούμενο.



Η θερμοκρασία του νερού, συνεχίζει να ανεβαίνει.

Τώρα το νερό είναι πιο ζεστό, από ότι το βατραχάκι θα θεωρούσε ευχάριστο, αισθάνεται λίγο κουρασμένο, αλλά παρόλα ταύτα δεν αισθάνεται κανέναν φόβο.

Τώρα το νερό είναι πραγματικά ζεστό και το βατραχάκι αρχίζει να αισθάνεται δυσάρεστα, αλλά είναι εξουθενωμένο. Για αυτό τον λόγο, υπομένει και δεν αντιδρά.

Η θερμοκρασία συνεχίζει να ανεβαίνει, έως ότου, το βατραχάκι καταλήξει να βράσει και ως εκ τούτου, να πεθάνει.



Εάν έριχναν το ίδιο βατραχάκι κατ’ ευθείαν σε νερό θερμοκρασίας 50 βαθμών, με μια εκτίναξη των ποδιών του, θα είχε πηδήξει αμέσως έξω από την κατσαρόλα.

Αυτό, αποδεικνύει, ότι όταν μια αλλαγή γίνει με έναν τρόπο επαρκώς αργό, διαφεύγει της συνειδήσεως και στην πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν προκαλεί καμία αντίδραση, καμιά αντίσταση, καμία επανάσταση.

Εάν παρατηρούσαμε αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία μας εδώ και λίγες δεκαετίες, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε ότι υφιστάμεθα μια αργή αλλά σταδιακή εξαφάνιση των πανανθρώπινων αξιών μας και των ιδανικών μας. Δεν το καταλαβαίνουμε όμως γιατί γίνεται αργά και σιγά για να το συνηθίζουμε.

Ένα μεγάλο μέρος καταστάσεων που πριν από 20, 30 η 40 χρονιά, θα μας έκαναν να φρίξουμε, και να βγούμε στους δρόμους, σιγά σιγά έγιναν κοινότυπες και σήμερα περνάνε απαρατήρητες ή αφήνουν τελείως αδιάφορη την πλειονότητα του κόσμου.
Στο όνομα της προόδου, της επιστήμης και του κέρδους, γίνονται διαρκώς αυθαιρεσίες ή και εγκλήματα κατά της προσωπικής ελευθερίας, της αξιοπρέπειας, της φύσεως, της ομορφιάς και της χαράς της ζωής, με αργό ρυθμό αλλά ασταμάτητα, με την συνεχή συνενοχή των αδαών θυμάτων, που ίσως και στο μεταξύ να έχουν χάσει την ικανότητα και τη θέληση τους να αμυνθούν.

Τα άσχημα προγνωστικά για το μέλλον μας, αντί να προκαλούν αντιδράσεις και εξεγέρσεις, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να προετοιμάζουν ψυχολογικά τον κόσμο, ώστε να υφίσταται και να αποδέχεται τις εξαθλιώσεις και τις δραματικές συνθήκες ζωής που μας επιβάλλουν.
Το συνεχές σφυροκόπημα από τα μέσα ενημερώσεως με την υπερπληροφόρηση, τις κακόγουστες εκπομπές και τα reality shows που ισοπεδώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μεταλλάσουν τον ανήσυχο ανθρώπινο νου σε παθητικό δέκτη που απλά εκτελεί εντολές χωρίς κρίση και ικανότητα να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του…

Όταν για πρώτη φορά μίλησα γι αυτά τα πράγματα, αναφερόμουν στο αύριο…Τώρα, αναφέρομαι στο σήμερα!!!

Συνειδητοποίηση
Ή
βράσιμο.

Πρέπει να διαλέξετε !!!

Λοιπόν, αν δεν είστε σαν το βατραχάκι, μισοβρασμένοι, κάντε μια γερή εκτίναξη με τα πόδια, πριν είναι πολύ αργά.

Είμαστε ήδη μισοβρασμένοι ή όχι;

Προκομμένοι Γερμανοί , τεμπέληδες Έλληνες...

Γιάννης Σταύρου, Ακρόπολη ΙΙ, λάδι σε καμβά

Τις δύο επιστολές μας τις έστειλε με e-mail η φίλη Λ.M.

Αξίζει να τις διαβάσετε...

1) Ανοιχτή επιστολή προς τον Γ.Α. Παπανδρέου, εφημερίδα Das Bild, 5 Μαρτίου 2010:

«Αγαπητέ κ. Πρωθυπουργέ,

Όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, θα βρίσκεστε σε μία χώρα η οποία είναι εντελώς διαφορετική από τη δική σας. Βρίσκετε στη Γερμανία.

Εδώ οι άνθρωποι εργάζονται μέχρι τα 67 τους. Ο 14ος μισθός για τους δημόσιους υπαλλήλους δεν υπάρχει πλέον από καιρό. Εδώ δεν πρέπει να πληρώνει κανείς χιλιάδες ευρώ για λάδωμα, για να βρει εγκαίρως κρεβάτι σε νοσοκομείο. Ούτε πληρώνουμε συντάξεις για κόρες στρατηγών, που δυστυχώς δεν βρίσκουν σύζυγο. Σε εμάς τα πρατήρια βενζίνης έχουν ταμειακές μηχανές, οι οδηγοί ταξί δίνουν αποδείξεις και οι αγρότες δεν παίρνουν επιδοτήσεις της ΕΕ για εκατομμύρια ελαιόδεντρα που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν.
Και η Γερμανία έχει βέβαια μεγάλα χρέη, αλλά μπορούμε και τα ξεπληρώνουμε. Επειδή το πρωί ξυπνάμε αρκετά νωρίς και δουλεύουμε όλη την ημέρα. Επειδή πάντα αποταμιεύουμε ένα μέρος του μισθού μας για δύσκολους καιρούς. Επειδή έχουμε υγιείς επιχειρήσεις, τα προϊόντα των οποίων έχουν ζήτηση σε όλο τον κόσμο.

Αγαπητέ κ. Πρωθυπουργέ,

Σήμερα βρίσκεστε στη χώρα που με τους χιλιάδες τουρίστες της φέρνει ένα σωρό χρήματα στην Ελλάδα. Που με τον Όττο Ρεχάγκελ σας έστειλε ακόμη και τον προπονητή των πρωταθλητών στην Ευρώπη στο ποδόσφαιρο. Θέλουμε να είμαστε φίλοι με τους Έλληνες. Αυτός είναι ο λόγος, άλλωστε, που η Γερμανία έχει δώσει για τη χώρα σας, από τότε που αυτή εντάχθηκε στο ευρώ, γύρω στα 50 δισ. ευρώ καθαρά. Αλλά ένα πράγμα πρέπει να είναι επίσης σαφες: ίδιον της καλής φιλίας είναι να λες στον άλλο, όταν είναι αναγκαίο, καμιά φορά και την αλήθεια.

Υπό αυτό το πνεύμα σας απευθύνουμε εγκάρδιο χαιρετισμό,
η σύνταξη της Bild

ΥΓ.: Σε περίπτωση όπου θέλετε να μας απαντήσετε, εσωκλείουμε το κατάλληλο γραμματόσημο. Στο κάτω κάτω θέλουμε να σας βοηθήσουμε να κάνετε οικονομία.»

2) Απάντηση από δύο τεμπέληδες Έλληνες στην εφημερίδα Das Bild

«Αγαπητές κυρίες, αγαπητοί κύριοι (που λέει ο λόγος!),

Ακολουθώντας την εμπνευσμένη εκείνη πρόταση που έγινε στην ταμπλόιντ, σεξουαλικά ιδεόληπτη φυλλάδα σας από δύο εξέχοντα, κατά τα άλλα, δεξιά μέλη του δημοκρατικού κοινοβουλίου σας, δηλαδή ότι οι Έλληνες θα πρέπει να πουλήσουν όχι μόνο μερικά νησιά τους αλλά και τον Παρθενώνα προκειμένου να αποφύγουν τη χρεοκοπία, είδε το φως της ζωής μία εξίσου εμπνευσμένη ανοικτή επιστολή από εσάς τους ίδιους προς τον Έλληνα πρωθυπουργό. Σε αυτήν, ενώ δεν παραλείπετε να εκφράσετε την καλόγνωμη ευχή σας να είστε φίλοι με τον ελληνικό λαό, (νομίζετε πως) βρίσκετε την ευκαιρία να κατηχήσετε εμάς, τους Έλληνες (που είμαστε ένας πολύ διαφορετικός λαός από εσάς, τους Γερμανούς), σε θέματα εργατικότητας και εντιμότητας.

Λόγω της απουσίας του πρωθυπουργού μας στο εξωτερικό και του βεβαρημένου προγράμματός του, σκεφτήκαμε ότι θα άρμοζε να παράσχουμε μιαν απάντηση στην επιστολή σας εμείς. Για λίγο (αλλά όχι για περισσότερο) θα προσπαθήσουμε να παρακολουθήσουμε τη -φερόμενη ως φιλική- αλαζονεία σας και να δώσουμε μιαν απάντηση τηρώντας τη δική σας εκφραστική γραμμή:

Ο Γιώργος Παπανδρέου, λοιπόν, μπορεί να βρίσκεται αρκετά μακριά, όμως εμείς εξακολουθούμε να είμαστε σε αυτήν τη χώρα, την Ελλάδα, που είναι μια πολύ διαφορετική χώρα από τη δική σας:

α) Στη χώρα αυτήν πολλοί α-σεξουαλικοί, πεινασμένοι για έρωτα θηλυκοί Γερμανοί τουρίστες αποζητούν και βρίσκουν ένα είδος ανάλογης παρηγοριάς στην παρέα τους με ξεκούραστους αρσενικούς Έλληνες οικοδεσπότες. Βλέπετε, οι αρσενικοί οικοδεσπότες δεν έχουν εργαστεί μέχρι εξαντλήσεως και είναι σε θέση να τους παράσχουν ικανοποιητική διασκέδαση. Μάλιστα, είναι τόσο μεγάλος ο αριθμός των προμνημονευθεισών αυτών πεινασμένων Γερμανίδων κυριών-επισκεπτριών των νησιών μας, ώστε μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού αντρικού πληθυσμού επιλέγει να παραμείνει σε αγρανάπαυση κατά τη «νεκρή» τουριστική περίοδο του χρόνου. (Σε αυτό που ονομάζεται Οικονομική και Νομισματική Ένωση έχει αποδειχτεί αληθινό ένα και μόνο μότο: «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο».) Ίσως αυτός να είναι ο λόγος για τον οποίο οι θυγατέρες των αξιωματικών του στρατού μας βρίσκουν δυσκολία στην εξασφάλιση κατάλληλου γαμπρού.

β) Έχετε δίκιο, λοιπόν, στην εκτίμησή σας ότι υπάρχει πλέον έλλειψη λαδιού από ελληνικά ελαιόδεντρα. Θα μπορούσατε, όμως, να διακρίνετε επίσης μία γενεσιουργό αιτία για αυτό στις δικές μας εισαγωγές «λαδιού», οι οποίες διεξάγονται εδώ και πολλά χρόνια, από τη γερμανική εταιρία με την επωνυμία Siemens. Αυτή καθώς και άλλες γνωστές -«υγιείς» κατά τα λοιπά- γερμανικές φίρμες ανήκουν στη χορεία εκείνων που έχουν αποδειχτεί διαβόητες για τις «λαδερές» δραστηριότητές τους ανά τον κόσμο, από τη Νορβηγία ως την Γκάνα. Στην έκταση όπου αυτές αφορούν την Ελλάδα, ίσως θα έπρεπε να ρωτήσετε τον κ. Μιχάλη Χριστοφοράκο· εκείνος θα μπορούσε ίσως να πει κάτι επί θεμάτων σχετικών με την υγιή γερμανική επιχειρηματικότητα.

γ) Ας ακούσουμε τώρα και κάτι από έναν πολυαγαπημένο στην Ελλάδα Γερμανό, τον Όττο Ρεχάγκελ: «Οι Έλληνες είναι ένας ευχάριστος λαός· τους αρέσει να κουβεντιάζουν και ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ». Αγοράζουν, μπορούμε εμείς να προσθέσουμε, ολόκληρο το καρπούζι, κι όχι μια φέτα του, έστω κι αν αποφασίσουν να πετάξουν το περισσότερο στα γουρούνια (έναν ακόμη μείζονα τομέα εισαγωγών εκ Γερμανίας). Τους αρέσει να πέφτουν αργά για ύπνο, δεν ΕΞΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΙ να τερματίζουν νωρίς τη νυχτερινή ζωή τους, και συμβαίνει να απολαμβάνουν -πέραν του σεξ- τον καφέ τους κάτω απ' τη λιακάδα.

δ) Έχετε και πάλι δίκιο, όταν λέτε ότι οι δικοί μας ασθενείς υποχρεώνονται να δωροδοκήσουν, προκειμένου να βρουν κρεβάτι στα νοσοκομεία μας. Θα μπορούσατε, όμως, εξίσου καλά να πάρετε υπόψη σας ότι αυτό μπορεί να αποδοθεί, μεταξύ άλλων λόγων, στο γεγονός πως κατανέμουμε ελλιπείς πόρους στην υγειονομική περίθαλψη, γιατί είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώνουμε ένα σωρό λεφτά για να αγοράζουμε, λόγου χάρη, υποβρύχια -ελαττωματικά μερικές φορές- από τη Γερμανία, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε απειλές από κάποιους γείτονές μας - οι οποίοι, την ίδια στιγμή, δέχονται την καλύτερη των μεταχειρίσεων κατά τις εγκληματικές διεκδικήσεις τους εναντίον της χώρας μας από κάποιους συμμάχους μας, π.χ. από κάποια αξιόπιστα μέλη της γερμανικής Δεξιάς.

ε) Εμείς σας ευχόμαστε να μην βρεθείτε ποτέ υπό την πίεση να πουλήσετε κάποιο από τα μνημεία σας. Αν όμως δεχτούμε ότι ένα έθνος όφειλε να πουλήσει κάποια από τα κατάλοιπα του παρελθόντος του, δεν θα ήταν άραγε περισσότερο επικερδές για τον αγοραστή (είμαστε σίγουροι πως θα συμφωνήσετε σ' αυτό), εάν αυτό το μνημείο ήταν η Ακρόπολη και όχι το Μπούχενβαλντ ή το Νταχάου;

Αρκετά όμως με το υπόρρητο εθνικιστικό/ρατσιστικό παραλήρημα του «ροζ» ταμπλόιντ σας, όπως και με το πολιτιστικό σύμπλεγμα που είναι εγγενές στις προτάσεις των περιώνυμων δεξιών πολιτικών σας. Η δική μας Γερμανία δεν είναι ούτε μια μνησίκακη ούτε μια εκδικητική ηττημένη, «πειθαρχημένη» χώρα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Η δική μας Γερμανία δεν είναι ούτε και μια καμπύλη διακυμάνσεων στο χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης, με μια πελώρια γλώσσα για να γλείφει τα δάχτυλα από ένα μακρύ χέρι που εκτείνεται πέρα από τον Ατλαντικό, μέχρι την Ουώλ Στρητ.

Η δική μας ελληνική καρδιά ερωτεύεται την Ελένη του Γκαίτε και τραγουδά τους στίχους του Χάινε· έχει μόνιμη επικοινωνία με τη θεολογία του Λουθήρου και συγκινείται από το Θρήνο του Μένωνα για τη Διοτίμα του Χαίλντερλιν· βρίσκει παραμυθία στην ψυχολογία του Γιάσπερς και θαμπώνεται με το θέατρο του Μπρεχτ· εντρυφά στη φιλοσοφία του Χέγκελ και μελετά τα κοινωνικά προβλήματα μαζί με τον Μαρξ· κλαίει για τη γεμάτη ανθρωπιά πολιτική θυσία της Ρόζας Λούξεμπουργκ και ψυχαγωγείται με την κινηματογραφία του Φασμπίντερ· ξετρελαίνεται με τα προϊόντα της γερμανικής τεχνολογίας και χορεύει στους ρυθμούς των Scorpions, ενόσω θαυμάζει ένα αρχιτεκτονικό σχέδιο του Γκρόπιους ή έναν πίνακα του Λις. Αυτή είναι η δική μας Γερμανία: μια ανοιχτόμυαλη, αληθινά γενναιόδωρη χώρα, η πρωτοπορία της ευρωπαϊκής οικονομίας, επιστήμης και παιδείας. Ποια είναι η δική σας Γερμανία;

Στην επιστολή σας κάνετε λόγο για την έννοια της φιλίας. Ο Ηράκλειτος έλεγε πως φιλία δεν είναι τόσο η βοήθεια που θα δεχτούμε, όσο το αίσθημα ότι σε περίπτωση ανάγκης μπορούμε να στηριχτούμε στον φίλο μας. Τα υποβρύχια που «γέρνουν» μας τα προμήθευσαν έναντι αδράς αμοιβής, αγαπητοί συντάκτες της Bild, αξιόπιστοι και εργατικοί Ευρωπαίοι φίλοι μας, λειτουργώντας σαν «αεριτζήδες», έτσι δεν είναι; Μπορεί, πάλι, κανείς να αναλογιστεί τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων στον κόσμο του πληρωμένου έρωτα. Εκεί, όπου οι συνθήκες δεν είναι τόσο «πολιτισμένες» όσο στον δικό μας «αγνό» κόσμο, η φιλία έχει ένα εντελώς ιδιαίτερο περιεχόμενο. Μια διάσημη Ελληνίδα ιερόδουλος, η Γαβριέλα, έλεγε ότι «η πόρνη πρέπει να είναι πάντοτε φίλη με τον πελάτη». Θα μπορούσε άραγε να υποστηρίξει κανείς ποτέ ότι κάτι παρόμοιο ισχύει και για τον νταβατζή; Εμείς, τουλάχιστον, όχι - αν και όλα τούτα δεν έχουν, βέβαια, καμία απολύτως σχέση με τον ειδυλλιακό κόσμο των «υγιών» επιχειρηματικών ομίλων τύπου Siemens. Ή μήπως έχουν;

Αγαπητοί «φίλοι», αγαπητές «φίλες»: ίσως δεν (θέλετε να) ξέρετε ότι στη χώρα μας, με την ανεργία σε πολύ υψηλά επίπεδα και τους μισθούς στο κατώτατο επίπεδο της ευρωζώνης, πολλοί συμπατριώτες μας δουλεύουν σε δεύτερη, ακόμη και σε τρίτη, δουλειά για να τα βγάλουν πέρα. Ωστόσο, είναι ακριβώς επειδή δουλεύετε όλη την ημέρα, κάθε μέρα, μέχρι το πέρας της ζωής σας ΔΙΧΩΣ να απολαμβάνετε τη ΖΩΗ, αλλά περισσότερο είναι επειδή είστε περήφανοι για το ότι ΔΕΝ έχετε έναν 14ο μισθό, που δεν θα καταλάβετε ποτέ τα λόγια του Ζορμπά: «Κάθε φορά που πλαντάζω, κάτι μου φωνάζει "χόρεψε!"..., και η λύπη σιγά σιγά σβήνεται μες στη ζωντάνια του χορού». (Μια ιστορική πληροφορία: ο Αλέξης Ζορμπάς πέθανε από την πείνα το 1941 υπό τη ναζιστική κατοχή της Ελλάδας.)

Δύο τεμπέληδες, ειλικρινείς φίλοι της Γερμανίας,

Σταμάτης Νικηταράς, οικονομικός επιστήμονας, ειδικός στα ΜΜΕ και «αεριτζής» απόγονος του πολυμήχανου Οδυσσέα

Θανάσης Χαλιώτης, ένας κομμάτι γερμανόφωνος, αριστερός (όχι ΠΑΣΟΚ), πολύ φτωχός και εξίσου «αεριτζής» ιστορικός

ΥΓ.1: Σας ευχαριστούμε για το γραμματόσημο που εσωκλείσατε, αλλά, καθώς δεν θέλουμε να κάνουμε οικονομία, αποφασίσαμε να αγοράσουμε (στο κάτω κάτω, δικά μας είναι τα λεφτά;) ένα άκρως ελληνικό γραμματόσημο, με την ελπίδα ότι θα το εκτιμήσετε δεόντως.»

Νεο-οθωμανισμός, Ελλάδα, οικονομική κρίση...

Γιάννης Σταύρου, Ελλάδα των χρωμάτων, λάδι σε καμβά

Εν μέσω οικονομικής κρίσης και ελέγχου της χώρας μας από το ΔΝΤ, πραγματοποιείται η "αυτοκρατορική" επίσκεψη του Ερντογάν...

Τα πράγματα ιδιαιτέρως κρίσιμα και επικίνδυνα. Κανένας μας δεν δικαιούται να εφησυχάζει...

Οι νεο-οθωμανοί* έρχονται...

ZEZA ZHKOY

από την Κυριακάτικη Καθημερινή (9/5/10)

Οι νεο-οθωμανοί έρχονται... Ο Ταγίπ Ερντογάν έρχεται... Κλειδώστε τις τράπεζες, ασφαλίστε το Αιγαίο και τη Θράκη, μαντρώστε τους λύκους του Γιώργου Παπανδρέου που ορέγονται ιστορικές συμφωνίες. Οι ανησυχίες εντοπίζονται κυρίως στις ευάλωτες ελληνικές τράπεζες. ΟΧΙ... Ευθέως σας απαντώ ότι δεν κινδυνεύει η ΕΘΝΙΚΗ που, άλλωστε, διοικείται από το εξαίρετο δίδυμο των κ. Βασίλη Ράπανου, και Απόστολου Ταμβακάκη. Οι φήμες επιμένουν και ανακυκλώνονται γύρω από την Εμπορική και την Αlpha Bank. Οι τουρκικές εφημερίδες προσκαλούν τους Τούρκους τραπεζίτες να αδράξουν την ευκαιρία και να εξαγοράσουν ελληνικές τράπεζες τώρα που αυτές βρίσκονται μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης. Η σπουδαία εξαγορά της Finansbank από τον Τάκη Αράπογλου πλήγωσε προφανώς τον εθνικισμό πολλών στη γείτονα και τώρα αναζητείται «εκδίκηση».

Καθώς η βαριά σκιά της βοήθειας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου «πέφτει» πάνω στην Ελλάδα, έστω και μέσω Βρυξελλών, το ερώτημα αν με αυτήν τη λύση «σωθήκαμε ως χώρα» παραμένει μετέωρο. Απασχολεί όλους τους πολίτες: εργαζομένους, συνταξιούχους και επιχειρήσεις. Από το 1944, που ιδρύθηκε το ΔΝΤ, η χώρα μας πέρασε εμφύλιους πολέμους, πολιτικές συγκρούσεις, δικτατορίες, εθνικές τραγωδίες και οικονομικές καταστροφές, αλλά δεν χρειάστηκε ποτέ να καταφύγει στην ευγενή φροντίδα της Ουάσιγκτον. Αλλά εξαναγκάστηκε να το κάνει τώρα...

Οπως επισημαίνεται, η κατάρρευση της υπερχρεωμένης χώρας μας μεγεθύνει την εξάρτηση από την Ουάσιγκτον και το Βερολίνο και πολλαπλασιάζει τους κινδύνους δορυφοροποίησής μας από την Αγκυρα. Μετά την οικονομική παράδοσή μας στη Γερμανία και στο ΔΝΤ, οι νεο-οθωμανοί της θεωρίας του σημερινού υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, δικαίως είναι επικίνδυνοι. Επειδή στα ρεαλιστικά και οξυδερκή πολιτικά οράματα του κ. Νταβούτογλου από θέσεως ισχύος, οι αντοχές της σημερινής άρρωστης Ελλάδας είναι πενιχρές έως ανύπαρκτες. Γι’ αυτό οι επόμενες μέρες κρύβουν παγίδες πολλαπλώς κρισιμότερες.

Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, καταφθάνει στην Αθήνα την ερχόμενη Παρασκευή με κουστωδία υπουργών και επιχειρηματιών για την ενεργοποίηση του συμφώνου που προβλέπει τη σύσταση Συμβουλίου Υψηλής Στρατηγικής Συνεργασίας μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, που καθιερώνει τη διμερή συνεργασία σε δέκα (!) υπουργεία, σε τομείς όπως η ενέργεια, οι μεταφορές και το περιβάλλον. Το εύλογο ερώτημα που τίθεται είναι αν οι συνομιλίες θα γίνουν υπό την επιστασία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου! Εντάξει... Μπορεί να είναι και καλύτερα.

Πάντως, ο Ερντογάν αποφάσισε πρόσφατα (στις 10 Μαρτίου) να διακόψει τουλάχιστον δύο έτη συνομιλιών ανανέωσης της συμφωνίας βοήθειας με το ΔΝΤ, γυρνώντας την πλάτη σε δάνειο 40 δισ. δολαρίων. Καταλυτικό ρόλο έπαιξαν τα αλλεπάλληλα, εξοντωτικά «σταθεροποιητικά προγράμματα» που επέβαλε στη χρεοκοπημένη Τουρκία το ΔΝΤ τη δεκαετία του ’90. Δεν έχουν περάσει ούτε δέκα έτη από την παραλίγο κατάρρευση του τουρκικού τραπεζικού συστήματος και την υποτίμηση της τουρκικής λίρας κατά 35%. Η κρίση του 2001, ωστόσο, δεν πήγε χαμένη, δημιουργώντας αντισώματα στην τουρκική οικονομία.

«Ο κ. Νταβούτογλου θέλει την Τουρκία όχι σε ρόλο κρατικής “περιφερειακής υπερδύναμης” που υπηρετεί μιαν αμερικανική παγκόσμια τάξη πραγμάτων και προϋποθέτει την “εσωστρέφεια” του κεμαλικού εθνικισμού, αλλά φορέα του ισλαμικού πολιτισμού με ηγετικό ρόλο στην προαγωγή της πολιτικής συνεργασίας (ή και συνύπαρξης) χωρών που βρίσκονταν άλλοτε κάτω από την οθωμανική κυριαρχία. Να αποκτήσει ο ισλαμικός πολιτισμός, στον γεωγραφικό χώρο της κάποτε οθωμανικής επικράτειας, πολιτική προτεραιότητα έναντι του εθνικού κράτους. Βλέπουν και κρίνουν πόσο ανίκανοι είναι οι Ελλαδίτες πολιτικοί να διαχειριστούν τα απλούστερα των προβλημάτων, πόσο το ενδιαφέρον τους εξαντλείται αποκλειστικά και αρρωστημένα στην εκλογή ή επανεκλογή τους», έχει επισημάνει στην –υψηλού επίπεδου και πολλαπλής σημασίας επιφυλλίδα του στην «Καθημερινή της Κυριακής» – ο, από τους κορυφαίους διανοητές, Χρήστος Γιανναράς. «Αρνείται ο Αχμέτ Νταβούτογλου την αφελή επιδίωξη των ΗΠΑ σήμερα: να ομογενοποιηθεί ο μουσουλμανικός κόσμος με βάση τον εκδυτικισμό του. Προσβλέπει όμως σε ένα Ισλάμ ανοιχτό προς τη Δύση, μετριοπαθές και συμβιβασμένο, γι’ αυτό και ζητάει την είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση», προειδοποιεί ο κ. Γιανναράς.

Αυτά σε κάνουν και αρρωσταίνεις... και συμμερίζεσαι το περιοδικό ΑΡΔΗΝ, που καλεί σε συσπείρωση για «Αντίσταση στον Νέο Οθωμανισμό».

Το οδυνηρό μέλλον που επιφυλλάσσει η οικονομική κρίση...

Από την εποχή που αγναντεύαμε το τοπίο - φαίνεται τόσο απομακρυσμένη...

Γιάννης Σταύρου, Αποθήκες, Θερμαϊκός, λάδι σε καμβά

Δημοσιεύουμε δύο άρθρα της ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ που παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον τόσο για το παρελθόν όσο και το οδυνηρό μέλλον που επιφυλλάσσει η οικονομική κρίση όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη...

Ευρώ: Η αγέλη των λύκων αντεπιτίθεται
Σοφοκλέους 10 - Οικονομία, 11-5-2010

Αν ο στόχος των Ευρωπαίων ηγετών και της ΕΚΤ ήταν να προστατεύσουν το ευρώ, με το μεγαλύτερο «πακέτο» διάσωσης που έχει επινοηθεί ποτέ, ήδη από χθες άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες «ρωγμές» στο οικοδόμημα των 750 (και βάλε…) δις. ευρώ: το ευρώ εκτινάχθηκε ξεπερνώντας και το 1,31 δολ., αλλά μέχρι χθες βράδυ είχε υποχωρήσει πάλι στο 1,27 δολ.!

Αν μια πολιτική δέσμευση χρηματοδότησης 750 δις. ευρώ στα «προβληματικά» κράτη της Ευρωζώνης, αλλά και μια «λευκή επιταγή» με όσα μηδενικά θέλουν οι τράπεζες από την ΕΚΤ δεν αρκούν για να κρατήσουν ούτε μια ημέρα το ευρώ σε ανοδική τροχιά, πολλοί αναλυτές προβληματίζονται ήδη για το ενδεχόμενο νέας επίθεσης της «αγέλης λύκων», όπως χαρακτήρισε ο Σουηδός υπουργός Οικονομικών τους κερδοσκόπους, από την οποία η Ευρωζώνη δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα βγει… αρτιμελής.

Ο Τζιμ Ρίκαρντς, πρώην κορυφαίο στέλεχος του Long Term Capital Management, του hedge fund που λίγο έλειψε να οδηγήσει σε κατάρρευση το διεθνές σύστημα το 1998, παρότι το θεωρούσαν τόσο ασφαλές, ώστε να επενδύουν τα διαθέσιμά τους ακόμη και κεντρικές τράπεζες, παρουσίασε μια θεωρία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, όσο και ανησυχητική, για τη σημερινή κατάσταση των αγορών. Ο Ρίκαρντς, που αποκάλυψε την περασμένη εβδομάδα –και γρήγορα επιβεβαιώθηκε- το μεγάλο κόλπο χειραγώγησης του αργύρου από την JP Morgan, για το οποίο ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη έρευνα του υπουργείου Δικαιοσύνης στις ΗΠΑ, εκτιμά ότι το σχέδιο των Ευρωπαίων είναι καταδικασμένο να αποτύχει!

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ο Ρίκαρντς τονίζει, ότι όση ρευστότητα και αν χρησιμοποιήσουν οι Ευρωπαίοι, ή κάθε άλλη διεθνής συμμαχία, για να σταματήσουν τους κερδοσκόπους, αυτοί θα έχουν πάντα περισσότερη… εικονική ρευστότητα, για να λένε μονίμως σε αρχές και κυβερνήσεις τη γνωστή και από το πόκερ φράση: «τα βλέπω».

Όπως ανέφερε σε συνέντευξη στο αμερικανικό δίκτυο CNBC ο Ρίτσαρντς, για να αντιληφθεί κανείς τη σημερινή δύναμη των αγορών, αρκεί να ανακαλέσει στη μνήμη του το επεισόδιο με την κατάρρευση της στερλίνας και την αποβολή της από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών το 1992.

Τότε, ένας μόνο άνθρωπος, ο Τζορτζ Σόρος, «γονάτισε» την Τράπεζα της Αγγλίας, με μια πολύ απλή «συνταγή»: όσα δολάρια και αν πωλούσε η Τράπεζα για να κρατήσει την ισοτιμία της στερλίνας, τόσες στερλίνες είχε στη διάθεσή του για να πουλάει ο Σόρος. Κάποτε τα «πυρομαχικά» της Τράπεζας εξαντλήθηκαν, ο Σόρος στέφθηκε νικητής και έφυγε με… την μπάνκα, αφήνοντας τη στερλίνα εκτός μηχανισμού ισοτιμιών, αφού η Βρετανία υποχρεώθηκε την υποτίμησή της.

Σήμερα, οι ανά τον κόσμο αρχές έχουν στην πραγματικότητα να αντιμετωπίσουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα από αυτά που «γονάτισαν» την Τράπεζα της Αγγλίας το 1992: τότε, ο Σόρος χρειαζόταν πραγματικά κεφάλαια για να αντιτάξει στα συναλλαγματικά αποθέματα της κεντρικής τράπεζας. Σήμερα, όσα τρισεκατομμύρια και αν τυπώσει μια κεντρική τράπεζα, ή αν δημιουργήσουν οι κυβερνήσεις με συλλογικούς μηχανισμούς δανεισμού ασθενέστερων οικονομιών σε μια νομισματική ένωση, μπορεί εύκολα να ξεπερασθούν από τις… Goldman Sachs του πλανήτη, αφού μπορούν με απειροελάχιστο κόστος να ανοίγουν όσες θέσεις θέλουν εναντίον της Ευρωζώνης, με σορτάρισμα ομολόγων και αγορές CDS.

Αν θέλουν, λοιπόν, οι αρχές της Ευρώπης να αναχαιτίσουν την… αγέλη των λύκων με «πυρομαχικά» πολλών εκατοντάδων δισεκατομμυρίων, οι κερδοσκόποι μπορούν εύκολα να αντιδράσουν, ανοίγοντας μεγαλύτερης αξίας short θέσεις, ώστε κάποτε να «γονατίσουν» τις κυβερνήσεις και την κεντρική τράπεζα. Πολύ περισσότερο, όταν οι αδυναμίες του σχεδίου διάσωσης είναι προφανής, θεμελιώδεις και δικαιολογούν… αέναες κερδοσκοπικές επιθέσεις: κανείς δεν πιστεύει, για παράδειγμα, ότι με τα διάφορα πακέτα διάσωσης, το πραγματικό δημοσιονομικό και οικονομικό πρόβλημα που βρίσκεται στον πυρήνα της κρίσης υπερχρέωσης του ανεπτυγμένου κόσμου και ιδιαίτερα της Ευρώπης θα μπορέσει μακροπρόθεσμα να αντιμετωπισθεί.

Ο συνδυασμός υψηλού χρέους, που σε επίπεδο Ευρωζώνης τείνει να προσεγγίσει το 100% του ΑΕΠ, με την «εγκλωβισμένη» οικονομική ανάπτυξη, δημιουργούν ιδανικό υπόβαθρο για να στηθούν κερδοσκοπικές επιθέσεις, οι οποίες μακροπρόθεσμα δύσκολα θα… αστοχήσουν. Αν πιστέψει κανείς τον Ρίκαρντς, που γνωρίζει αρκετά για αποτυχημένες προσπάθειες διάσωσης μεγάλων οικονομικών μονάδων, από τη θητεία του στο LTCM, η προσπάθεια διάσωσης θα αποτύχει, όσο το μαχαίρι και το πεπόνι βρίσκεται στα χέρια των Goldman Sachs του πλανήτη.

Όσο οι πολιτικοί δεν αντιλαμβάνονται, ότι χρειάζεται ένα νέο ρυθμιστικό πλαίσιο, που θα αφαιρέσει κερδοσκοπικά όπλα απεριόριστης ισχύος από τα χέρια των κερδοσκόπων, τόσο οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες θα παίζουν στους αγώνες των κερδοσκόπων… εκτός έδρας και με λιγότερους παίκτες από τα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού. Αν οι πολιτικοί δεν βρουν το θάρρος να αλλάξουν τους κανόνες παιχνιδιού, στα παιχνίδια του εικονικού καζίνου της παγκόσμιας αγοράς κινδυνεύουν να χάνουν όλες τις παρτίδες…

Πώς να κερδίσετε 12 δισ. $ ποντάροντας 100 χιλιάδες στην πτώχευση της Ελλάδας
Σοφοκλέους 10 - Οικονομία, 23-4-2010

Το μέγεθος της κερδοσκοπίας εναντίον της Ελλάδας και ο βαθμός στον οποίο τα CDS είναι υπεύθυνα για την ελληνική κρίση είναι πάρα πολύ υποβαθμισμένα και αυτό γιατί όταν το θέμα εξετάζεται από τους ελάχιστους που το κατανοούν σε βάθος, αυτό γίνεται επιφανειακά, παραλείποντας μερικές εξαιρετικά σημαντικές παραμέτρους. Τα ελληνικά CDS υποτίθεται πως είναι μία ασφάλεια που μπορούν να αγοράσουν όσοι έχουν επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα ούτως ώστε να αντισταθμίσουν τον κίνδυνο από μία ενδεχόμενη πτώχευση της χώρας και συνεπώς από μία ενδεχόμενη αδυναμία πληρωμής των υποχρεώσεων της, πληρώνοντας ένα ασφάλιστρο (το οποίο είναι κυμαινόμενο και ανεβοκατεβαίνει όπως μία μετοχή) στο τραπεζικό ίδρυμα ή το επενδυτικό ίδρυμα που τους τα πουλάει.

Ωστόσο, επιτρέπεται να αγοράσει κανείς CDS και να νομιμοποιείται να λάβει την αποζημίωση σε περίπτωση πτώχευσης της Ελλάδας χωρίς να έχει στην κατοχή του ελληνικά ομόλογα, δηλαδή χωρίς να έχει την ανάγκη ασφάλισης της επένδυσης του. Σε αυτήν την περίπτωση τα ελληνικά CDS μετατρέπονται σε ένα χρηματιστηριακό στοίχημα, από το οποίο ο κερδοσκόπος μπορεί να κερδίσει με δύο τρόπους: είτε από την άνοδο της τιμής του CDS και την πώληση του ακριβότερα απ’ ότι το αγόρασε, καθώς το ασφάλιστρο αυξάνεται όσο η χρηματοπιστωτική επίθεση στην Ελλάδα συνεχίζεται είτε από την πραγματική πτώχευση της Ελλάδας και τη λήψη της τεράστιας αποζημίωσης.

Η δυνατότητα αυτή, της αγοράς CDS χωρίς την προϋπόθεση της κατοχής ελληνικών ομολόγων, δημιουργεί ένα κερδοσκοπικό κύκλο ασύλληπτων διαστάσεων, καθώς εμπλέκει, πέρα από hedge funds και κάθε λογής κερδοσκοπικά ιδρύματα και τις μεγαλύτερες τράπεζες / δανειστές της Ελλάδας, τις οποίες αναγκάζει να πουλήσουν ελληνικά ομόλογα εκτινάσσοντας τα επιτόκια τους στα ύψη και επομένως απογειώνοντας το κόστος δανεισμού της Ελλάδας.

Αυτό, γιατί όταν ένας κερδοσκόπος θέλει να στοιχηματίσει αγοράζοντας ελληνικά CDS, πρέπει να στραφεί, κατά κανόνα, στις μεγάλες τράπεζες που είναι οι νόμιμοι διαπραγματευτές αυτών των προϊόντων. Αγοράζοντας ελληνικά CDS από αυτές, στην ουσία ποντάρει εναντίον τους, καθώς θα είναι αυτές που θα κληθούν να τον πληρώσουν αν η Ελλάδα πτωχεύσει Το άμεσο αποτέλεσμα είναι οι τράπεζες να προχωρούν σε στρατηγικές αντιστάθμισης του επενδυτικού κινδύνου που ανέλαβαν, είτε προχωρώντας σε πωλήσεις ελληνικών ομολόγων είτε λαμβάνοντας θέσεις short εναντίον τους, δηλαδή πουλώντας τα, ποντάροντας στην πτώση τους, με την ελπίδα ότι θα τα αγοράσουν, στο μέλλον, φθηνότερα.

Αυτό συμβαίνει γιατί καθώς οι κερδοσκόποι ποντάρουν στην αύξηση της πιθανότητας πτώχευσης της Ελλάδας αγοράζοντας όλο και περισσότερα CDS, οι τράπεζες που τους τα πουλούν είναι σα να ποντάρουν όλο και περισσότερο στο αντίθετο ενδεχόμενο, δηλαδή στη μη πτώχευση της Ελλάδας. Καθώς, όμως, οι περισσότερες από αυτές έχουν, ήδη και ελληνικά ομόλογα, βρίσκονται να ποντάρουν διπλά στη μη πτώχευση της Ελλάδας, από τη μία πλευρά με το να κατέχουν ομόλογα και από την άλλη παίζοντας κόντρα στους κερδοσκόπους των CDS.

Το αποτέλεσμα είναι η υπερέκθεση τους στην επένδυση υπέρ της Ελλάδας η οποία τις οδηγεί, σχεδόν αναγκαστικά, στην ανάγκη της μείωσης του επενδυτικού τους ρίσκου πουλώντας ελληνικά ομόλογα ή και ποντάροντας στην πτώση τους. Οι τράπεζες που δεν έχουν, ήδη, επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα, ώστε να μπορούν να πουλήσουν κάποια από αυτά μειώνοντας το ρίσκο τους, αναγκάζονται να τα δανειστούν από άλλες τράπεζες και να τα πουλήσουν short, ποντάροντας και αυτές στην πτώση τους, ώστε να τα αγοράσουν αργότερα χαμηλότερα για να τα επιστρέψουν στις τράπεζες απʼ όπου τα δανείστηκαν.

Απλοποιώντας το παράδειγμα μπορούμε να πούμε πως όταν πραγματοποιείται μία πράξη αγοράς ελληνικών CDS, ενεργοποιείται και μία πράξη πώλησης ελληνικών ομολόγων, με την τελευταία να έχει ως αυτόματη συνέπεια την αύξηση των επιτοκίων των ομολόγων (και των spreads τους με τα γερμανικά), δηλαδή την αύξηση του κόστους δανεισμού της Ελλάδας. Όσο οι κερδοσκόποι συνεχίζουν να σπρώχνουν την τιμή των CDS υψηλότερα, αγοράζοντας τα, τόσο οι τράπεζες που τους τα πουλούν επενδύουν στην πτώση των ελληνικών ομολόγων, σπρώχνοντας τα επιτόκια τους και το κόστος δανεισμού της Ελλάδας υψηλότερα.

Έτσι, η Ελλάδα έχει γίνει ένα τεράστιο χρηματιστηριακό καζίνο (ανάλογο με εκείνο που οδήγησε στην κατάρρευση της αγοράς ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ, πάλι με τη χρήση των CDS), το οποίο παρέχει ευκαιρίες για κέρδη σε κερδοσκόπους και τράπεζες σε όλο τον κόσμο, καθώς οι πρώτοι κερδίζουν όσο η κρίση επιδεινώνεται ενώ οι τράπεζες απολαμβάνουν τα κέρδη από τις προμήθειες που λαμβάνουν από το εμπόριο CDS.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη χειρότερο καθώς τα CDS μπορούν να αγοραστούν με μόχλευση, δηλαδή πληρώνοντας τμήμα, μόνο, της πραγματικής αξίας της τιμής τους. Έτσι, μία επένδυση σε ελληνικά CDS της τάξης του 1 εκ δολαρίων, μπορεί να απαιτεί κεφάλαιο μόλις της τάξης των 100 χιλιάδων δολαρίων.

Η μελέτη της πορείας τιμών των ελληνικών CDS αποκαλύπτει ότι η άνοδος τους ξεκίνησε από τον Ιούλιο του 2007, ταυτόχρονα με μία σειρά άλλων χρηματοπιστωτικών εξελίξεων, που αποτελούν τα σημαντικότερα κομμάτια στο διεθνές παζλ που δημιουργεί το έξυπνο χρήμα, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα πως η Ελλάδα αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του ίδιου αυτού παζλ για περισσότερο από 2,5 χρόνια από σήμερα.

Στο διάστημα αυτό έχει πέσει πάνω της μία χρηματοπιστωτική βόμβα 12204 μεγατόνων, όση, δηλαδή, είναι η ποσοστιαία άνοδος των τιμών των CDS από τις 4,6 μονάδες βάσης, τον Ιούλιο του 2007, στις 566 μονάδες βάσης σήμερα, η οποία και είχε ως αντανακλαστική συνέπεια το ξεπούλημα των ελληνικών ομολόγων, την απογείωση των επιτοκίων τους και την εκτίναξη του κόστους δανεισμού για την Ελλάδα.

Ο κερδοσκόπος που επένδυσε 1 εκ δολάρια ποντάροντας στην πτώχευση της Ελλάδας τον Ιούλιο του 2007, σήμερα βλέπει την επένδυση του να αξίζει 12,204 δις δολάρια. Και το πιθανότερο είναι πως για την αρχική επένδυση του 1 εκ δολαρίων δεν πλήρωσε περισσότερο από το 10%, δηλαδή 100 χιλιάδες δολάρια.

Και καθώς στις χρηματοπιστωτικές αγορές το κέρδος του ενός είναι, κατά κανόνα, η απώλεια του άλλου, το λογαριασμό για τα κέρδη των κερδοσκόπων τον λαμβάνει, μέσω της αγοράς ομολόγων, ο Έλληνας πολίτης (και θα συνεχίσει να τον λαμβάνει για πολλά χρόνια ακόμη).

Έτσι, όταν η Ελλάδα κόβει μισθούς, λαμβάνει σκληρά δημοσιονομικά μέτρα κλπ, προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα για να πληρώσει τους επιπλέον τόκους που προκύπτουν από την αύξηση του κόστους δανεισμού της, στην ουσία ενεργοποιεί το μηχανισμό εκείνο που, μεταξύ άλλων, θα πρέπει να συγκεντρώσει τα χρήματα που θα πληρωθούν σε όσους πέτυχαν το τζακ ποτ ποντάροντας εναντίον της στην αγορά CDS. Και πριν βιαστούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα πως η Ελλάδα έγινε εσκεμμένα στόχος σκοτεινών δυνάμεων, αξίζει να θυμηθούμε πως εξαιτίας των CDS κατέρρευσε η αγορά κατοικίας των ΗΠΑ, οδηγώντας σε μεγάλες απώλειες ή και στην πτώχευση εκατομμύρια Αμερικανών, για να καταλάβουμε πως οι κερδοσκόποι ενδιαφέρονται μόνο για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους και τίποτε άλλο.

Πάνος Παναγιώτου - Διευθυντής ΕΚΤΑ