Ευρωεκλογές & ωρολογιακή βόμβα

Σκηνές από τις πόλεις της Ελλάδας πριν από την εισβολή της νέας τάξης. Θεσσαλονίκη…

Γιάννης Σταύρου, Παύλου Μελά, Θεσσαλονίκη, λάδι σε καμβά

Αφιερώνεται στα κυρίαρχα κόμματα (αριστερά & δεξιά) που επιμένουν να μην προτείνουν τίποτα για την ωρολoγιακή βόμβα…

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΡΕΣΑΛΤΟ

http://www.diktyo21.gr/item.asp?ReportID=884

Το σπίτι μας
Γράφει: Ο Φαήλος Κρανιδιώτης

Η χώρα μας είναι το σπίτι μας. Ο λαός μας, το Έθνος μας είναι η οικογένεια μας. Στο σπίτι μαςμπορούμε να φιλοξενήσουμε ένα ορισμένο αριθμό ανθρώπων, όσων μας επιτρέπουν οι δυνάμεις μας. Όταν χρειαστεί το κάνουμε. Από παράδοση φιλοξενίας, πολιτισμό, χριστιανικό πνεύμα, από την φυσική συμπάθεια μας προς τον αδύνατο. Όμως δεν θα ριψοκινδυνέψουμε την ασφάλεια των παιδιών μας, δεν θα επιτρέψουμε στον φιλοξενούμενο ν΄ ανεβεί στο κρεβάτι μας, να μας αλλάξει συνήθειες, να φορέσει φερετζέ στις γυναίκες μας, δεν θα του επιτρέψουμε να θεωρήσει ότι μπορεί ν΄ ανάψει φωτιά μες το σαλόνι μας, δεν θα του επιτρέψουμε να μας ζητήσει και τα ρέστα.

Χιλιάδες χιλιάδων λαθρομεταναστών συρρέουν στην χώρα μας. Η μεγάλη πλειοψηφία τους είναι δυστυχείς φυγάδες, άνθρωποι που θα ήθελαν μια τίμια δουλειά, ψωμί, στέγη, ασφάλεια για τους ίδιους και τα παιδιά τους και φύγανε από τόπους ρημαγμένους από τον πόλεμο και την πείνα. Ένα κομμάτι τους είναι νταβαντζήδες, πρεζέμποροι, λαθρέμποροι. Κάντε μια βόλτα στην Ομόνοια και θα τους δείτε. Κάντε μια βόλτα στα Τριμελή και Πενταμελή Εφετεία Κακουργημάτων και διαβάστε τα ονόματα των κατηγορουμένων στα εκθέματα. Τεράστιο ποσοστό των κατηγορουμένων, συχνά η πλειοψηφία, στην εμπορία ναρκωτικών, στις ένοπλες ληστείες, τις διαρρήξεις και στην σωματεμπορία είναι αλλοδαποί. Οι «στατιστικές» που αθροίζουν στην εγκληματικότητα τις ακάλυπτες επιταγές και την μη καταβολή εργοδοτικών εισφορών είναι για τα πανηγύρια. Αυτές οι τρίχες απευθύνονται σε νεοταξικούς πιθήκους. Έχετε δει αλβανό, αφγανό, σομαλό ή ρουμάνο με μπλοκ επιταγών; Ούτε κι εγώ. Δείτε την βαριά εγκληματικότητα, την συμμετοχή των αλλοδαπών σε αυτήν και τα λέμε.

Σχεδόν όλοι όμως, πλην των Αλβανών και των λοιπών βαλκάνιων, ερχόντουσαν κι έρχονται μέσω Τουρκίας. Οι Τούρκοι, κεμαλικοί πρωτοφασίστες ή νεοοθωμανοί ισλαμοφασίστες, έχουν στήσει μια τεράστια μηχανή προωθώντας αλλεπάλληλα κύματα λαθρομεταναστών στην Ελλάδα, χρεώνοντας κάθε ταλαίπωρο χιλιάδες δολάρια το κεφάλι. Μιλάμε για βιομηχανία. Ο πρώτος δουλέμπορος είναι η ρατσιστική καμόρα που κυβερνάει την Άγκυρα. Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, ΜΙΤ, δουλέμποροι, στρατοχωροφύλακες, αστυνομία, λιμενικό, στρατός, όλοι στην Τουρκία συνεργάζονται για να γδάρουν τους δύστυχους κι ύστερα να τους πετάξουν στις ακτές μας ή στην από δω όχθη του Έβρου. Έτσι από την μια κερδίζουν αμύθητα ποσά κι από την άλλη υπονομεύουν την οικονομία, την κοινωνία μας, την Εθνική μας Ασφάλεια.

Το κέντρο της Αθήνας έχει μετατραπεί σε προάστιο του Ισλαμαμπάντ ή του Μογκαντίσου. Λαθρέμποροι, ντίλερ ηρωΐνης, νταβαντζήδες «δουλεύουν» νυχθημερόν, οι νιγηριανές πόρνες τους φτάνουν ως τον Κηφισό. Ενίοτε συμπλέκονται μέρα μεσημέρι με τσεκούρια και μαχαίρια. Κοπάδια μαύρων με ζεμπίλια πουλάνε τσάντες, ζώνες, ότι φανταστείς. Συνήθως είναι «μαϊμούδες» κι οι πωλητές είναι το τελευταίο κομμάτι του πλοκαμιού που ξεκινά από την ναπολιτάνικη μαφία. Διαβάστε τα «Γόμμορα». Αξίζει. Οι Έλληνες μαγαζάτορες φεύγουν, οι τιμές της γης καταβαραθρώθηκαν. Περιμένετε να δούμε ποιοι θ΄ αγοράσουν κι ύστερα θα διώξουν του γαβριάδες και θα πουλάνε ή θα νοικιάζουν με χρυσάφι. Ότι έγινε με του Ψυρρή και το Γκάζι. Φτιάξανε περιουσίες κάτι «σοσιαλιστές» υπουργοί και κάτι αδερφές τιμητές των πάντων από τηλοψίας. Είχανε βλέπετε την κατάλληλη πληροφόρηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι μαϊμού φιλοκεμαλικοί και από ολίγον Γκότσε Ντέλτσεφ «οικολόγοι» και διάφοροι άλλοι «ιαχωβάδες» της πολιτικής ορθότητας είναι υπέρ του μέσα όλοι και να ΄ρθούνε κι άλλοι. Θέλουνε «πολυπολιτισμό» οι αβανταδόροι του κεμαλικού φασισμού, τα εγχώρια τσανάκια των πάλαι ποτέ «μακεδονικών» ταγμάτων των SS του Μιχαήλοφ, του πολιτικού «μπαμπά» του Γκρούεφσκι και κολλητού του Χάϊνριχ Χίμλερ και του ουστάσι χασάπη Άντε Πάβελιτς.

Ως γνωστόν όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη κι αυτές οι συμπάθειες είναι φυσικές ανάμεσα σε μισέλληνες ολοκληρωτικούς και τους γείτονες σωβινιστές. Κατά την κοψιά και η περπατησιά. Σκυφτοί. Ένεκα και του γνωστού πάθους.

Λοιπόν, εμείς δεν θέλουμε το σπίτι μας να γίνει έτσι. Δεν θέλουμε τζαμί. Δεν θέλουμε μιναρέδες να διακόπτουν τον αττικό ορίζοντα. Δεν θέλουμε αγέλες σομαλών κι αφγανών ναρκεμπόρων να μαχαιρώνονται ντάλα μεσημέρι για τον έλεγχο της πιάτσας. Να κλείσουμε την πόρτα μας. Να πετάξουμε έξω όποιον παρανομεί. Καμία ανοχή. Πουθενά και σε τίποτα. Καμία ανοχή στην πορνεία, την επαιτεία, το παράνομο εμπόριο. Τα στρώνουν και πουλάνε έξω από τις πόρτες των καταστημάτων των Ελλήνων εμπόρων που τους σκίζει η εφορία, το ΤΕΒΕ, το ΙΚΑ. Να τους στείλουμε πεσκέσι σε αυτούς που τα κονομήσανε για να τους σπρώξουν στην αυλή μας. Να τους μαζέψουμε, όποιους μπήκαν παράνομα, σε στρατόπεδα και να ξεσκαρτάρουμε τους τίμιους ανθρώπους, τους πραγματικούς πρόσφυγες από τους νταβαντζήδες, τα παράσιτα και τους πρεζέμπορους. Βίαιη επαναπροώθηση και σ΄ όποιον αρέσει. Παρά τις μπούρδες που παπαγαλίζει η καθεστωτική ροζ «αριστερά», οι Έλληνες πουθενά δεν πήγανε ως ακρίδες, άναρχα, ως επιδρομείς. Στην Γερμανία, στο Βέλγιο, στην Αυστραλία, στις ΗΠΑ πήγανε οργανωμένα, συχνά τους περίμενε η δουλειά από πριν. Λίγοι ήταν αυτοί που ξεμπάρκαραν από βαπόρια στην Αμερική. Στην ουρά μήνες και χρόνια για να μεταναστεύσουν μετά από διαδικασίες επίπονες. Καμία ανοχή σε όσους απασχολούν παράνομους μετανάστες. Ο νόμος υπάρχει αλλά ποιος τον εφαρμόζει; Στην Ισπανία για να νοικιάσεις σπίτι πρέπει να έχεις νόμιμη παραμονή και πας μαζί με τον ιδιοκτήτη στην Αστυνομία να δηλώσεις την κατοικία σου αλλιώς σας κόβουν και των δυο τα πόδια.

Θα προστατεύσουμε την χώρα μας, το σπίτι μας, τα παιδιά μας, την αισθητική μας; Ποιος θέλει 300.000 μουσουλμάνους στην Αθήνα; Ποιος μας ρώτησε αν θέλουμε άλλη μια τεράστια μειονότητα που θεωρεί τις μανάδες και τις κόρες μας πουτάνες γιατί δεν φοράνε μαντήλα και κυκλοφορούν με παντελόνια; Ποιος μας ρώτησε εάν θέλουμε ν΄ ακούμε το κάλεσμα του μουεζίνη μέσα στην πόλη που πέθανε ο Καραϊσκάκης για την ελευθερία της;

Η πολιτική ορθότητα είναι κοινωνική αρρώστια, είναι η σύφιλη του δημόσιου λόγου. Αντιμετωπίστε τους φορείς της αναλόγως. Σίγουρα θα ενοχληθούν ορισμένοι από τα παραπάνω. Ε, θα το πω του σκύλου μου να κλάψει, που ΄ναι κι αλλοδαπός από την Ροδεσία.

ΑΡΘΡΟ ΙΙΙ: Ελληνικό Έθνος ή πολυπολιτισμός; *

Τρία άρθρα, τρείς προσεγγίσεις - με διαφορετικές ίσως ιδεολογικές απαρχές (κάτι που ουδόλως μας ενδιαφέρει) για το μεταναστευτικό και την πολυ-πολιτισμικότητα που απειλούν να καταστρέψουν τελειωτικά την ελληνική κοινωνία. Κοινό χαρακτηριστικό των άρθρων - πέρα από τις διαφορές - είναι επιτέλους ο θαρραλέος εντοπισμός του θέματος μέσα στην ακατανόμαστη σούπα της "πληροφόρησης" και της αρειμάνιας αδιάφορίας που ζούμε και ανεχόμαστε. Μόνο και μόνο γι' αυτό τους αξίζει ένα μπράβο..!

Με το παρακάτω άρθρο του Κωνσταντίνου Ρωμανού στην εφημερίδα το ΠΑΡΟΝ κλείνει - ουσιαστικά ανοίγει - ένας πρώτος κύκλος διαλόγου γύρω από το Μεταναστευτικό ζήτημα:

"Ελληνικό Έθνος ή πολυπολιτισμός"

* του Κωνσταντίνου Π.Ρωμανού
Καθηγητή Πανεπιστημίου Αιγαίου

Εάν το άρθρο μου «Ελληνικό Έθνος ή πολυπολιτισμός;» («Το Παρόν» 1/6/08) δημιούργησε στον Γιώργο Καραμπελιά τυχόν εντύπωση ότι δεν εκτιμώ τους αγώνες και την μεγάλη συμβολή του στον σύγχρονο ελληνικό διαφωτισμό, λυπούμαι ιδιαίτερα. Γι’ αυτό, τιμώντας τον εκλιπόντα πατέρα μου, ο οποίος πίστευε ότι το χειρότερο είδος ανθρώπου ήταν ο «αγνώμων», σπεύδω να δηλώσω με κάθε ειλικρίνεια ότι έχω πολλά διδαχθεί από τον Γιώργο Καραμπελιά.

Όμως το στοίχημα είναι να αποδείξουμε ότι στην Ελλάδα μπορούμε να κάνουμε διάλογο ακόμα και ιδίως όταν διαφωνούμε, διάλογο καλής πίστης, όπως είπε και ο Γιώργος Καραμπελιάς. Να μην χάνουμε τον στόχο δηλαδή, τώρα μάλιστα που ο εχθρός δεν είναι μόνο προ των πυλών, αλλά και μέσα στα τείχη. Να χαίρουμε όταν επιτυγχάνουμε συμφωνία με τους συναγωνιστές μας και να λυπούμεθα όταν δεν γίνεται δυνατόν να γεφυρωθούν οι απόψεις.

Με την έγνοια αυτή να επανέλθω στα ζητήματα της λαθρομετανάστευσης-πολυπολιτισμού, με κίνδυνο να ενισχύσω στον Γιώργο Καραμπελιά την εντύπωση ότι κυριαρχούμαι από «έμμονη ιδέα» και «τυφλή ξενοφοβία». Η αλήθεια είναι ότι κυριαρχούμαι από μια έμμονη οργή όχι εναντίον των λαθρομεταναστών, αλλά των (Ελλαδιτών) πραξικοπηματιών, οι οποίοι χωρίς ίχνος πρόβλεψης για μια εθνική μεταναστευτική πολιτική, χωρίς ίχνος δημοκρατικής ευαισθησίας (εφόσον απαγορεύουν κάθε δημόσιο διάλογο για τα θέματα αυτά και ασκούν τρομοκρατία ιδεολογική, η οποία σταδιακά μετεξελίσσεται σε ωμή βία - και δεν υπερβάλλω καθόλου) επέβαλαν με δόλο στον ελληνικό λαό τον μεγαλύτερο εποικισμό αλλοεθνών των νεώτερων χρόνων. Και μάλιστα με την δεδηλωμένη πρόθεση να μεταλλάξουν το ελληνικό έθνος σε πολυεθνικό κρατικό μόρφωμα, εκμηδενίζοντας έτσι την εθνική κυριαρχία του ελληνικού γένους επί του ελλαδικού χώρου. Γι’ αυτό και ο υπουργός Δικαιοσύνης είπε προσφάτως μέσα στην Βουλή ότι δεν πρέπει να υπερασπιζόμεθα την έννοια της εθνικής κυριαρχίας, διότι αντίκειται στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην έννοια του δικαιώματος καθ’ εαυτού! Παγκόσμια πρωτοτυπία αυτή να αμφισβητεί εν ενεργεία υπουργός μιας κυβερνήσεως την ίδια την θεμελιακή προϋπόθεση υπάρξεως κάθε κυβερνήσεως - χωρίς να παραιτείται!

Το ότι οι κυβερνώντας γνωρίζουν άριστα τις συνέπειες της λαθρομετανάστευσης σε συνδυασμό με την ακραία ελληνική υπογεννητικότητα φαίνεται καθαρά από τα καταπελτικά πορίσματα και προτάσεις της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής της Βουλής των Ελλήνων, τα οποία ήδη τον Φεβρουάριο του 1993 είδαν το φως της δημοσιότητας. Εδώ τονίζεται ότι μόνο οι ομογενείς πρόσφυγες αφομοιώνονται με ευεργετικό αποτέλεσμα στην ελληνική κοινωνία, ενώ οι λαθρομετανάστες δημιουργούν «σοβαρά κοινωνικο-οικονομικά προβλήματα». Εν όψει της ελληνικής υπογεννητικότητας υπάρχει κίνδυνος να καλύψουν τα πληθυσμιακά κενά, εκτός των άλλων στα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου, με εξαιρετικά δυσμενή απώτερα επακόλουθα. Η δε μείωση των γεννήσεων «απειλεί πλέον σοβαρά», κατά την διακομματική επιτροπή, «την ανανέωση και διαιώνιση της ελληνικής μας φυλής». Η επιτροπή καταλήγει ότι «πρέπει να γίνεται αυστηρός έλεγχος για την νομιμότητα της εισόδου στην χώρα μας και για την νόμιμη παραμονή και απασχόληση». Βεβαίως δεν ήταν ούτε κατά διάνοια στο πνεύμα της εισήγησης της εν λόγω επιτροπής αυτό που εν πλήρη γνώσει των συνεπειών γίνεται σήμερα, δηλαδή η εκ των υστέρων επιβράβευση των παρανόμων μέσω νομιμοποιήσεως... Ούτε βέβαια μπορούσε το 1993 να προβλέψει η επιτροπή, η οποία γνώμονα είχε την διαιώνιση του γένους των Ελλήνων ότι λίγα χρόνια αργότερα οι κυβερνώντες θα εστρέφονται κατά του Έθνους που εντέλλονται να υπερασπίσουν, παραδίδοντάς το συνειδητά στην εξαφάνιση διά της υπογεννητικότητας (ο δείκτης είναι 0,9) και του μαφιόζικου πολυπολιτισμού.

Οι δηλώσεις σημαντικών πολιτικών προσώπων εντός και εκτός Βουλής κατά του Έθνους και υπέρ ενός πολυπολιτισμικού κράτους είναι πολλές και συγκλίνουσες με τις πολιτικές πρακτικές που ακολουθούνται. Η αθόρυβη μετάλλαξη της εκπαίδευσης από εθνική σε πολυπολιτισμική είναι σημαντικός πυλώνας ενός πολυεπίπεδου σχεδίου. Στόχος είναι, όπως μας λέει ο θεωρητικός της εκπαίδευσης καθηγητής Γεώργιος Λεοντσίνης (συνεργάτης της καθηγήτριας Ρεπούση), η «πολιτική αναγνώριση του πολιτικού πολυπολιτισμικού κράτους» (Λεοντσίνη, «Πολυπολιτισμικότητα και Σχολική Ιστορία», Εκδόσεις «Ατραπός», Αθήνα 2007, σελ. 75). Η κριτική του εθνομηδενισμού στα σχολικά βιβλία, με επίκεντρο το βιβλίο Ιστορίας ΣΤ’ Δημοτικού, που έγινε το 2006-07, απέφυγε επιμελώς να αναδείξει το πρόβλημα του πολυπολιτισμού, που είναι το δεύτερο σκέλος της στοχοθεσίας των συγγραφέων και υποστηρικτών αυτών των βιβλίων. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, ο πατριωτικός χώρος δεν ανέλυσε και κατέδειξε τους τρόπους με τους οποίους η νεοταξική στρατηγική καταλύει το Έθνος (και στην παιδεία την εθνική συνείδηση) για να εγκαθιδρύσει στο κενό που δημιουργείται νέο καθεστώς πολιτικού πολυπολιτισμού. Είναι σαν να διαμαρτύρεσαι εναντίον αυτών που επιδιώκουν την κατεδάφιση ενός ωραίου παραδοσιακού κτιρίου, αποφεύγοντας όμως να αναφέρεις ότι στην θέση του θέλουν να ανεγείρουν μοντέρνο πολυώροφο υπερκατάστημα.

Δυστυχώς, ακόμα και πολιτικοί διανοητές του μεγέθους Γιώργου Καραμπελιά ως τώρα αρνήθηκαν (ευελπιστούμε ότι αυτό θα αλλάξει) να συνδέσουν εθνομηδενισμό - λαθρομετανάστευση - πολυπολιτισμό. Ο λόγος πρέπει κατά πάσα πιθανότητα να αναζητηθεί στην σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της ιδεολογικής τρομοκρατίας του καθεστωτικού «αντιρατσισμού».

Ακόμα και το πολιτικό κόμμα του ΛΑ.Ο.Σ. υπέκυψε σ’ αυτήν, θεωρώντας ότι πρέπει να δώσει διαπιστευτήρια, καλώντας τους βουλευτές του να υπογράψουν δήλωση κατά του «ρατσισμού» και ιδρύοντας αντιρατσιστική επιτροπή! Ακόμα και το μικρό νεοϊδρυθέν κόμμα ΕΑΡ των «αρχαιολατρών» θεώρησε αναγκαίο να συμπράξει σε «αντιρατσιστικό» φεστιβάλ του ΣΥΡΙΖΑ! Ειδικά αυτοί που κηρύσσουν την απόλυτη ανωτερότητα του ελληνικού ανθρωπιστικού ιδεώδους να προωθούν εμπράκτως την ξετσίπωτη ύβρη του «ρατσισμού» κατά του ελληνικού λαού!

Ο ελληνικός λαός έχει ανεχθεί την μεγαλύτερη λαθρομετανάστευση της Ευρώπης. Αν μπορεί κανείς να του προσάψει κατηγορία, αυτή δεν είναι ο «ρατσισμός», αλλά η φαινομενική έλλειψη ευθύνης ως πολίτη και εθνικού υποκειμένου. Αυτό μας φέρνει και στο ζήτημα της «τυφλής ξενοφοβίας», που αβασάνιστα μου προσάπτει ο Γιώργος Καραμπελιάς («Το Παρόν», 8/6/08). Σχολιάζοντας την κατηγορία αυτή να επισημάνω ότι αυτό που ο νεοταξικός σχεδιασμός επιδιώκει με την ανενδοίαστη χρήση του όρου «ξενοφοβία» είναι η εγκαθίδρυση στις συνειδήσεις μιας πολύ χρήσιμης οικειοφοβίας, ήτοι ενός «αντίστροφου ρατσισμού», μιας απέχθειας προς τους ομογενείς και ομοεθνείς μας, η οποία σκοπό έχει να παραλύσει τα ανακλαστικά αυτοσυντήρησης της ελληνικής συλλογικότητας. Αυτό είναι προϋπόθεση για την αυτοκατάργηση της συλλογικότητας και την αντικατάστασή της από τον λαθρομεταναστευτικό πολυεθνοτισμό. Από τους διανοητές μας θα περίμενε κανείς μεγαλύτερη διείσδυση στην πολιτική λειτουργία των εννοιών και όχι την αβασάνιστη χρήση τους ως εργαλείων καταστολής.

Λίγα τώρα περί αριθμών. Είναι κατ’ αρχάς κέρδος ότι ο Γιώργος Καραμπελιάς έθεσε μετά τις προτροπές μας το ζήτημα της ποσότητας αυτών που μας προτρέπει να εντάξουμε στην εθνική μας κοινότητα. Αυτό είναι ένα βήμα προς την κατεύθυνση συγκρότησης μιας θεωρίας εθνικής μεταναστευτικής πολιτικής (immigration policy) όπως αυτή υπάρχει σε όλα τα πολιτισμένα έθνη εκτός της Ελλάδας. Μας λέει λοιπόν σχετικά ο Γιώργος Καραμπελιάς ότι οι μετανάστες στην Ελλάδα, ακόμα και με τις πιο ανησυχητικές μετρήσεις, δεν ξεπερνούν το ενάμισι εκατομμύριο... Όμως η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (29/10/07) δημοσίευσε εκτίμηση της ΕΥΠ (η οποία απ’ όσο γνωρίζω δεν διεψεύσθη) ότι οι μετανάστες είναι 2,5 εκατομμύρια! Περαιτέρω αφήνει η αριθμητική του Γιώργου Καραμπελιά να εννοηθεί ότι εξ αυτών οι παλιννοστούντες ομογενείς είναι 500.000. Όμως, σύμφωνα με την έκθεση του ΙΜΕΠΟ, που συμπίπτει με αυτήν του ΕΛΙΑΜΕΠ, ο πραγματικός αριθμός των παλιννοστούντων ομογενών είναι 200.000 από την Αλβανία και 150.000 από την Σοβιετική Ένωση. Πηγές εδώ είναι το υπουργείο Εσωτερικών και η Γενική Γραμματεία Επαναπατριζόμενων Ομογενών («Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 13/4/08).

Περαιτέρω μου προσάπτει ο Γιώργος Καραμπελιάς ότι εγώ βεβαίωσα ότι ο πραγματικός αριθμός των μεταναστών είναι 4 εκατομμύρια, πράγμα το οποίον μόνο η «Χρυσή Αυγή» θα μπορούσε να ισχυρίζεται! Η αλήθεια εν τούτοις είναι ότι εγώ στην ερώτηση «πόσοι είναι αυτοί;» απάντησα με το υποθετικά τιθέμενο παράδειγμα. «Προφανώς άλλο είναι να απορροφήσεις μισό εκατομμύριο και άλλο να απορροφήσεις τέσσερα εκατομμύρια», δηλαδή απέφυγα -με σεβασμό προς την επιστημονική δεοντολογία- να θέσω ως βέβαιο έναν οποιοδήποτε αριθμό εν όψει των αντιφατικών εκτιμήσεων, ηθελημένων αποκρύψεων και της γενικότερης σύγχυσης που επικρατεί στο εν λόγω θέμα. Αυτό εν τούτοις που μπορώ να πω είναι ότι ενώ δεν γνωρίζω τις σχετικές εκτιμήσεις της «Χρυσής Αυγής» (να μου τις γνωστοποιήσει παρακαλώ ο Γιώργος Καραμπελιάς, αν τις γνωρίζει αυτός), όμως έχω λάβει υπ’ όψιν μου μια κατά την γνώμη μου πολύ σοβαρή μελέτη με τον τίτλο «Λαθρομετανάστευση και λαθρομετανάστες», έκδοση της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού (ΕΑΑΣ), Αθήνα 2002. Στο κεφάλαιο 10 σελ. 30 εκτιμάται για το έτος 2002 ο αριθμός των μεταναστών στα 3 εκατομμύρια. Περαιτέρω υποθέσεις που αφορούν στο έτος 2008 μπορεί να κάνει ο καθένας, όπως και να τοποθετηθεί απέναντι στα πολύ κριτικά ζητήματα που αναλύονται στην εν λόγω μελέτη (αφού την διαβάσει φυσικά).

Λυπούμαι που ο Γιώργος Καραμπελιάς αισθάνθηκε ότι διαστρέφω τις θέσεις του λέγοντας ότι προτείνει να εντάξουμε όλους όσοι είναι ήδη εδώ, ενώ αυτός είχε προτείνει να εντάξουμε μόνο ... «όσους το επιθυμούν». Ομολογώ ότι δεν αντιλαμβάνομαι την διαφορά. Θα πει ο λαθρομετανάστης που έχει περάσει τα σαράντα κύματα για να μπει στην Ελλάδα και που ενδεχομένως χρωστάει στην μαφία που τον έφερε, ότι «δεν επιθυμεί» να ενταχθεί και προτιμάει την απέλαση; Αλλά το πιο βαρύ πρόβλημα σ’ αυτήν την γραμμή σκέψης είναι η παράκαμψη της αρχής της εθνικής κυριαρχίας και αυτοδιάθεσης: εννοώ μ' αυτό ότι το ερώτημα που πρωτεύει είναι αν το έθνος υποδοχής, με βάση το εθνικό συμφέρον, έχει δικό του λόγο ή όχι να δεχθεί τους μετανάστες που το επιθυμούν. Αλλά φαίνεται ότι μάλλον λησμόνησα εδώ ότι σιωπηλή προϋπόθεση της συζήτησης για το εθνικό αυτό ζήτημα (όπως και για τα λοιπά εθνικά ζητήματα) οφείλει να είναι η αποδοχή μιας μειωμένης εθνικής κυριαρχίας για την Ελλάδα.

Τέλος, να πω ότι όπως το έτος 2006-07 αυθόρμητα υπερασπίστηκα, το ίδιο ο Γιώργος Καραμπελιάς και τόσοι άλλοι στο μέτρο των δυνάμεών του ο καθείς, την ελληνική ιστορική μνήμη ενάντια στην παραποίησή της από τους εθνομηδενιστές (και για όσο αφορά εμένα, τους θιασώτες του «πολυπολιτισμού»), έτσι και τώρα ελεύθερα υπερασπίζομαι το Ελληνικό Έθνος και γένος από την πολυεθνοτική υποδούλωσή του που απεργάζεται το κράτος. Γνώμονάς μου τώρα, όπως και τότε, είναι η αλήθεια, η επιστημονική δεοντολογία και η αγάπη προς την πατρίδα. Στο πλαίσιο αυτό και μόνον αυτό εντάσσεται και η συγγραφή εκ μέρους μου προλόγου για το βιβλίο του Γιάννη Κολοβού «Το τέλος μιας Ουτοπίας - η κατάρρευση των πολυπολιτισμικών κοινωνιών στην Δυτική Ευρώπη», Εκδόσεις «Πελασγός», Αθήνα 2008. Το έργο αυτό είναι η πρώτη κριτική θεώρηση του αντικειμένου αυτού από Έλληνα ερευνητή και εμπεριέχει μια μεγάλη, επιμελημένη συλλογή εμπειρικών στοιχείων, αλλά και κοινωνιολογικών θεωρήσεων που στοιχειοθετούν τον σχετικό ευρωπαϊκό διάλογο. Ούτε είναι αναγκαίο, για εμένα, ως συγγραφέα του προλόγου, να συμφωνώ με όλες τις απόψεις του συγγραφέα του βιβλίου. Αν ο Γιώργος Καραμπελιάς βρίσκει το εν λόγω πόνημα κακό, επειδή τάχα «εκφράζει την ιδεολογική θέση του ΛΑ.Ο.Σ.», να του θυμίσω ότι πλείστα όσα αυτονόητα στην Ευρώπη αποδίδονται στην συριζοκρατούμενη, απομονωμένη Ελλάδα, στον μπαμπούλα του ΛΑ.Ο.Σ. Επίσης να του θυμίσω ότι και πέρυσι προσπάθησαν τα ΜΜΕ να αποδώσουν -ψευδώς- την σύνολη αντίδραση στο βιβλίο Ιστορίας ΣΤ’ Δημοτικού στον ΛΑ.Ο.Σ. Η κριτική όμως του «πολυπολιτισμού» είναι καθήκον του πατριωτικού χώρου και της ελληνικής επιστημονικής κοινότητας και η ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΛΑ.Ο.Σ. δεν αποτελεί δικαιολογία για την αθέτηση αυτού του καθήκοντος.

Με όλον τον σεβασμό ζητώ από τον Γιώργο Καραμπελιά να παύσει να απονέμει εύσημα δημοκρατικότητας. Ας εμπιστευτεί περισσότερο το κριτήριο του κόσμου να αντιλαμβάνεται ποιος είναι δημοκράτης, πατριώτης και ποιος δεν είναι.

Και να μην ξεχνάμε ότι υπάρχει πραγματικός νεοταξίτικος φασισμός αυτήν την περίοδο στην Ελλάδα: στις 5 Ιουνίου 2008 θρασύδειλοι κουκουλοφόροι έκαψαν ολοσχερώς τις Εκδόσεις «Πελασγός» (δεν αναφέρθηκε στα κυρίαρχα ΜΜΕ), φειδόμενοι ευτυχώς της ζωής του εκδότη κ. Γιαννάκενα, ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με αναπνευστικά (λόγω του καπνού) προβλήματα.

---

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 15ης Ιουνίου 2008 της εφημερίδας Το Παρόν.

ΑΡΘΡΟ ΙI: Μεταναστευτικό, η συζήτηση ανοίγει...*

Συνεχίζουμε τις αναρτήσεις με θέμα την ελληνική κοινωνία και την παγκόσμια τάξη πραγμάτων με το ιδιαίτερα σημαντικό παρακάτω άρθρο του Γιώργου Καραμπελιά (από το περιοδικό ΑΡΔΗΝ):

Μεταναστευτικό: Επιτέλους, η συζήτηση ανοίγει

*του Γιώργου Καραμπελιά

Το άρθρο του Μιχαήλ Στυλιανού, «Μεταναστευτικό και εθνική συνοχή εν αναμονή πατριωτικού φορέα…» στο Παρόν της Κυριακής 21 Οκτωβρίου, σε συνέχεια και ως απάντηση στο άρθρο μας για το ΛΑΟΣ, που είχε δημοσιευτεί την Κυριακή 14 Οκτωβρίου, αποτελεί ένα κείμενο ιδιαίτερα σημαντικό όχι μόνο για τους ενδιαφέροντες προβληματισμούς και τοποθετήσεις του, αλλά και γιατί, επί τέλους, ανοίγει μια συζήτηση για το μεταναστευτικό που ξεπερνάει τους συνήθεις αφορισμούς και δαιμονολογίες.

Κατ’ αρχάς, είναι εξαιρετικά θλιβερό για μια κοινωνία ν’ αρχίζει μόλις τώρα να συζητά διεξοδικά το σημαντικότερο κοινωνικό ζήτημα της σύγχρονης Ελλάδας, όταν οι συνέπειές του κατακλύζουν ήδη την κοινωνία μας.

Πράγματι, μέχρι τώρα, η συζήτηση περιοριζόταν απλώς σε μία διελκυστίνδα πολιτικής εκμετάλλευσης: από τη μια οι θιασώτες των «ανοικτών συνόρων» –με το αζημίωτο για το κεφάλαιο, που έτσι εξασφάλιζε φτηνά μεροκάματα– και από την άλλη εκείνοι οι οποίοι –πατώντας πάνω στην πραγματική ανησυχία για μια μετανάστευση που έπαιρνε ανεξέλεγκτες διαστάσεις– προσπαθούσαν να μεταφράσουν αυτό το δικαιολογημένο φόβο σε ρατσιστική αντίληψη.

Φύση και διαστάσεις του μεταναστευτικού

Προκειμένου να επεξεργαστούμε μία εναλλακτική στρατηγική για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ζητήματος, θα πρέπει πρώτα να συμφωνήσουμε ως προς τη φύση του ίδιου του φαινομένου:

Α) Σε πλανητικό επίπεδο, δύο είναι οι κυρίαρχες διαστάσεις του ζητήματος. Αφ’ ενός, είναι το ζήτημα αυτό καθ’ εαυτό: μία γιγάντια μετακίνηση πληθυσμών από την Ανατολή προς τη Δύση και από τον Νότο προς τον Βορρά, η οποία έχει να κάνει με την κατάρρευση των δημογραφικών και οικονομικών ισορροπιών του παγκόσμιου συστήματος. Μέσα σε πενήντα χρόνια ο πληθυσμός του πλανήτη τριπλασιάστηκε και το μεγαλύτερο μέρος αυτής της αύξησης αφορά τις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Παράλληλα, οι οικονομικές και κοινωνικές δομές των φτωχών χωρών καταστράφηκαν από την παγκοσμιοποίηση που σπρώχνει εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους σε μια απελπισμένη έξοδο.

Β) Το έτερο, εξίσου σημαντικό, ζήτημα είναι το πώς εκμεταλλεύονται αυτή την πραγματικότητα οι ίδιες οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, οικονομικά και πολιτικά.

Οικονομικά, οι ελίτ ευνόησαν μία πολιτική «ανοικτών συνόρων», ενώ, παράλληλα, εγκατέλειψαν την ενσωμάτωση των ξένων εργατικών χεριών στην αόρατη χείρα της ελεύθερης αγοράς. Το αποτέλεσμα ήταν να αναπτυχθεί ένα οιονεί δουλοκτητικό σύστημα με πολλαπλά για τις δυτικές κοινωνίες κέρδη: το εργατικό κόστος συμπιέστηκε, δίχως να θιγεί η καταναλωτική δύναμη των μεσαίων τάξεων, ενώ, ταυτόχρονα, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας απέκτησε πρόσβαση σε πάμφθηνες οικιακές υπηρεσίες. Στην Ελλάδα, αυτή υπήρξε μία από τις κύριες πλευρές του εκσυγχρονισμού. Διότι η εκμετάλλευση των μεταναστών «έριξε» τον πληθωρισμό από το 20%, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, στο 4% επί Σημίτη, διέλυσε το εργατικό κίνημα και αποτέλεσε τον κινητήρα της ανάπτυξης στις Κατασκευές και τον Τουρισμό, ενώ –μαζί με τις επιδοτήσεις– κατέστησε βιώσιμη την αγροτική οικονομία.

Τέλος, οι μετανάστες χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλείο προώθησης των γεωπολιτικών σχεδίων της Νέας Τάξης πραγμάτων. Είναι γνωστό πλέον το πώς τα αυτοκρατορικά κέντρα χρησιμοποιούν συστηματικά τις εθνοτικές και θρησκευτικές ταυτότητες των μετακινούμενων πληθυσμών –ιδιαίτερα μάλιστα στα Βαλκάνια– προκειμένου να υπονομεύσουν την εθνική συνοχή και τη σταθερότητα των κοινωνιών όπου εγκαθίστανται, μέσα από τη δημιουργία στρατηγικών μειονοτήτων. Στα Βαλκάνια και τη χώρα μας πρόκειται για μια ωρολογιακή βόμβα η οποία είναι έτοιμη να εκραγεί από λεπτό σε λεπτό.

Γ) Η μετανάστευση είναι μία πραγματικότητα και μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνον μακροπρόθεσμα, μέσω μίας πολιτικής που θα αίρει τις πραγματικές αιτίες που την προκαλούν, προϋποθέτει δε την ανάσχεση της ίδιας της παγκοσμιοποίησης. Πρόκειται για τη μόνη ρεαλιστική λύση, διότι καμία κοινωνία δεν πρόκειται να αντέξει την παγκόσμια μετακίνηση των πληθυσμών σε τέτοια έκταση: Αφ’ ενός, οι χώρες που εγκαταλείπουν οι πληθυσμοί θα καθηλωθούν εσαεί στον βυθό της απόλυτης ανέχειας, χάνοντας το ανθρώπινο δυναμικό που απαιτείται για την ανάκαμψή τους· και από την άλλη, οι χώρες όπου εγκαθίστανται δεν δύνανται ν’ αντέξουν την ολοκληρωτική διάλυση του κοινωνικού τους ιστού, την εγκληματικότητα και την γκετοποίηση που συνεπάγεται. Παράλληλα, δε, στις αναπτυγμένες χώρες, ανεβαίνει ένα κύμα ξενοφοβίας που μπορεί να πάρει διαστάσεις ανάλογες με φαινόμενα του Μεσοπολέμου. Κατά συνέπεια, θα πρέπει ένα σημαντικό ποσοστό του ΑΕΠ των αναπτυγμένων χωρών, μέσω του ΟΗΕ, να κατευθυνθεί στην ανάπτυξη των χωρών του Τρίτου Κόσμου.

Ενσωμάτωση ή προκαταβολική απόρριψη;

Δ) Ασφαλώς, όμως, η κατάσταση είναι τόσο κρίσιμη, ώστε δεν είναι δυνατόν να επιμείνουμε μόνον στη μακροπρόθεσμη διάσταση. Γι’ αυτό και θα πρέπει να επεξεργαστούμε βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες πολιτικές.

Γιατί λοιπόν επιλέγουμε ως βασική αρχή την πολιτική της ενσωμάτωσης στην ελληνική κοινωνία και τον ελληνικό πολιτισμό;

Πρώτον, για λόγους αρχών. Διότι οποιαδήποτε άλλη πολιτική θα στραφεί εναντίον των ίδιων των μεταναστών που είναι τα θύματα –και όχι οι θύτες– αυτής της ιστορίας. Διότι πολλοί από εμάς, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, εκμεταλλευτήκαμε τη φτηνή εργασία των μεταναστών.

Δεύτερον, διότι είναι η μόνη ρεαλιστική. Διότι, ακριβώς, η παρουσία των μεταναστών είναι μία πραγματικότητα που δεν μπορεί πλέον να αναιρεθεί με την απλή καταστολή.

Μήπως αυτό σημαίνει ότι παραγνωρίζουμε πως κάθε κοινωνία έχει ορισμένα όρια στη δυνατότητά της να ενσωματώνει ξένους πληθυσμούς και ότι, εάν αυτά τα όρια ξεπεραστούν, τότε υπονομεύεται εξ αρχής κάθε απόπειρα ενσωμάτωσης; Πώς, για παράδειγμα, να πετύχει κανείς ισότιμους όρους ένταξης ξένων και ντόπιων στην αγορά εργασίας, όταν αναδημιουργείται αδιάκοπα ένας «εφεδρικός στρατός» ανέργων, διατεθειμένων να δουλέψουν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες; Γι’ αυτό οποιαδήποτε πολιτική ενσωμάτωσης πρέπει να θέτει και όρια στις καταιγιστικές μετακινήσεις των πληθυσμών. Και, σήμερα, η Ελλάδα βρίσκεται σε σημείο κορεσμού, εάν συνεχιστεί η ανεξέλεγκτη μετανάστευση, όχι μόνο δεν υπάρχει δυνατότητα ενσωμάτωσης αλλά και η ξενοφοβία θα γίνει ρατσισμός.

Ε) Βεβαίως, μία πολιτική ενσωμάτωσης στην Ελλάδα δεν αποτελεί πανάκεια διότι θα πρέπει να αντιμετωπίσει τόσο την πολιτιστική και οικονομική αδυναμία της χώρας να ολοκληρώσει ένα τέτοιο σχέδιο, όσο και την ενδεχόμενη άρνηση ορισμένων ομάδων των ίδιων των μεταναστών να ενταχθούν σε μία κοινωνία.

Για το πρώτο, η αλήθεια είναι θλιβερή. Όντως, πώς κάποιος ξένος να επιθυμήσει να συνδέσει τη μοίρα του με μία χώρα και έναν λαό που διέρχεται την πιο παρακμιακή φάση της ιστορίας του; Ασφαλώς, δεν μπορούμε να δούμε το μεταναστευτικό ξέχωρα από μια συνολικότερη απόπειρα αποκατάστασης του παραγωγικού ιστού, υπέρβασης του πολιτιστικού τέλματος και άρσης των παρασιτικών λογικών που κυριαρχούν στη χώρα μας.

Σε ό,τι αφορά το δεύτερο, όντως, οι ανησυχίες περί της συγκρότησης στρατηγικών μειονοτήτων στην χώρα μας, οι οποίες θα εμπλακούν σε ενδεχόμενες απόπειρες αλλαγής των συνόρων στα Βαλκάνια είναι όχι μόνο φυσιολογικές, αλλά και αναγκαίες. Η περιοχή μας έχει αιματοκυλιστεί πολλές φορές με αφορμή τις μειονότητες, ακριβώς γιατί, στο παρελθόν, ήταν πολυεθνική η συγκρότησή της και η δημιουργία των εθνών κρατών προκάλεσε φοβερές συγκρούσεις και μετακινήσεις πληθυσμών, μέχρι πρόσφατα στη Βοσνία και το Κόσοβο. Υπ’ αυτή την έννοια, η πολιτική των κυβερνήσεων της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, σε όλη τη δεκαετία του 1990, που άφησαν ορθάνοικτα τα σύνορα, με κίνδυνο την αναδημιουργία στρατηγικών μειονοτήτων, υπήρξε επιεικώς απαράδεκτη, για να μη χρησιμοποιήσουμε κάποιο βαρύτερο όρο.

Ωστόσο ο γέγονε, γέγονε. Τι μπορεί να γίνει σήμερα;

Κατ’ αρχάς, είμαστε πεισμένοι πως ένα μεγάλο μέρος των μεταναστών, ιδιαίτερα αλβανικής, ρουμανικής, ουκρανικής κ.λπ. καταγωγής, που είναι ορθόδοξης κουλτούρας, είναι δυνατό, σχετικά σύντομα, να ενταχθούν στον ελληνικό πολιτισμό.

Ίσως, ένα άλλο μέρος –ιδιαίτερα όταν, παράλληλα με την εθνική διαφορά, υπάρχει και η θρησκευτική– να μην είναι δυνατό ή να μη θέλει να ενταχθεί. Όμως εμείς πρέπει να έχουμε ανοικτό τον δρόμο της ένταξης. Ό,τι, για παράδειγμα, ισχύει με το θέμα των παρελάσεων και της σημαίας: όποιος επιθυμεί να παρελάσει με την ελληνική σημαία, θα πρέπει να ενθαρρύνεται. Όποιοι, αντίθετα, δεν επιθυμούν την ένταξή τους στη ελληνική κοινωνία, αργά η γρήγορα, θα επιστρέψουν στις πατρίδες τους.

Επειδή όμως δεν αρκούν οι καλές προθέσεις και μπορεί να υπάρχουν και τα «κακά» σενάρια, πρέπει να αναπτυχθεί και μια συγκεκριμένη μεταναστευτική πολιτική:

Αρχικώς, πρέπει να μπει φραγμός στην ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση και να γίνονται αποδεκτοί χωρίς περιορισμούς μόνο οι αυθεντικοί πολιτικοί πρόσφυγες. Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν μπορεί να λύσει μόνη της το πρόβλημα της πείνας και της αθλιότητας στον πλανήτη μας με μια λογική «ανοικτών συνόρων».

Δεύτερον, πρέπει να εφαρμοστεί μια πολιτική αποφυγής της γκετοποίησης. Θα πρέπει να δίνονται κίνητρα για την εγκατάσταση των μεταναστών στο σύνολο των περιοχών της χώρας και των συνοικιών των μεγάλων πόλεων, και να εφαρμοστεί η αναλογική συμμετοχή τους στα σχολεία, η άρση των διακρίσεων σε βάρος τους κ.λπ.

Η χώρα θα πρέπει να δημιουργήσει ένα αυτόνομο Υπουργείο ή, τουλάχιστον, μια Γενική Γραμματεία Μετανάστευσης.

Και βέβαια πρέπει να εφαρμοστούν και άλλα μέτρα μακροπρόθεσμης στρατηγικής, όπως η ανάκαμψη της δημογραφίας του ελληνικού πληθυσμού, με μέτρα ενίσχυσης των γεννήσεων, κλπ, που δεν μπορούμε να συζητήσουμε σε ένα άρθρο.

Πάντως το ουσιώδες είναι πως η συζήτηση επί τέλους άνοιξε, έστω καθυστερημένα.

Υ.Γ. Το περιοδικό «Άρδην» ετοιμάζει εκτενές αφιέρωμα (αφιερώματα) στο μεταναστευτικό, όπου ει δυνατόν, θα εκτεθεί, το σύνολο των προβλημάτων και των προτεινόμενων λύσεων.