Σύγχρονοι έλληνες ζωγράφοι...

Παρά τις κάποιες ελπίδες μας για νέα εποχή παγετώνων, το καλοκαίρι ξεκίνησε και καλά κρατεί...
Κι επειδή η τέχνη είναι λυτρωτική, ας ενημερωθούμε γύρω απο τα εικαστικά νέα της εποχής!

Ομαδική έκθεση ζωγραφικής: 16 Μαίου - 13 Ιουνίου, 2009

Τίτλος: «Σύγχρονοι Έλληνες Ζωγράφοι»

Αίθουσα τέχνης ARKTOS, Ηροδότου 5, Κολωνάκι, Αθήνα

Ώρες Επισκέψεων: Δευτ Τετ Σαβ (11-15) / Τρ Πεμ Παρ (11-20.30)

Tηλ + 30 210 7299610

Εγκαίνια: Σάββατο, 16 Μαίου 2009, από 11 π.μ.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Γιάννης Σταύρου, Θανάσης Τότσικας, Αλέκος Φασιανός, Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Βαγγέλης Γκιόκας, Βασίλης Βασιλακάκης, Απόστολος Γεωργίου, Κλαύδιος.

Συνεχίζεται η έκθεση ζωγραφικής του Γιάννη Σταύρου...

Από τα εγκαίνια της έκθεσης

Συνεχίζεται μέχρι και τις 6 Δεκεμβρίου η έκθεση ζωγραφικής του Γιάννη Σταύρου,“Τελευταία Δρομολόγια”, στην αίθουσα τέχνης Άρκτος, Ηροδότου 5, Αθήνα.

Ώρες επισκέψεων

Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο: 10.30 - 15.30

Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 10.30 - 21

Πληροφορίες

“Arktos Gallery” 210 7299610

Γιάννης Σταύρου 210 6645664

Ο καθηγητής Μάνος Μπίρης γράφει για την τελευταία δουλειά του Γιάννη Σταύρου, με αφορμή την τρέχουσα έκθεση του καλλιτέχνη στην Αθήνα…

• Τη ζωγραφική τέχνη του Γιάννη Σταύρου τη γνώρισα, όπως είναι φυσικό, μέσα από δικούς μου εσωτερικούς κώδικες και επομένως για τη δική μου σχέση με τους πίνακές του μπορώ να έχω γνώμη. Από την αρχή, όπως τους παρατηρώ, έχω την εντύπωση ότι δεν με παρασύρουν μόνον σε μία άμεση αισθητική απόλαυση, που είναι έντονη με την πρώτη ματιά. Ωστόσο, το θέμα (πρωτίστως), το σχήμα, τα χρώματα φαίνονται να μην προτείνουν μία ακριβή σπουδή του «αισθητικού» αλλά, όλα αυτά τα στοιχεία, ή και το καθένα ξεχωριστά, με παρασύρουν σε διακεκριμένες εικαστικές αναμνήσεις, δηλαδή στην ένταση της εικόνας μέσα στη χρονική της στιγμή και προφανώς, σε έναν προσωπικό στοχασμό, που ξεφεύγει από την συμβατική παρουσία του θέματος. Έτσι, στα «βαπόρια» του Σταύρου, περισσότερο δέχομαι μέσα μου το μίγμα της αλμύρας και του σκοταδιού, καθώς η περίεργη λάμψη της πορφυρής καρίνας προσπαθεί να αντιδράσει στην αίσθηση μοναξιάς που αναδύεται από το σκούρο έργο.

• Με παρόμοιο τρόπο στα πελώρια «δένδρα» του ζωγράφου αντικρίζω λιγότερο τη –γνωστή μου- Φύση και περισσότερο τη δύναμη ενός τοπίου απροσδιόριστου, καθώς ο γαλαζοπράσινος ουρανός του βάθους διαπερνά κλαδιά και φύλλα, με την ατσάλινη αναλαμπή του απόμακρου φωτός. Του φωτός που με τόση επιδεξιότητα χειρίζεται ο καλλιτέχνης πάνω στις στατικές φιγούρες και των ταπεινών «σπιτιών» - μιάς σιωπηλής «γειτονιάς» του υποσυνείδητου- σε αιώνιο ανταγωνισμό με τον νυχτερινό ουρανό.

• Ο Γιάννης Σταύρου οπωσδήποτε δεν καταγράφει μία γρήγορη εντύπωση. Εκφράζει περισσότερο τα συναισθήματα ενός ανθρώπου –και το πιστεύω βαθειά αυτό- που στέκεται διορατικός απέναντι στις δυνάμεις που δεν μπορεί να δαμάσει, θεωρώντας ανώφελο να χαιρόμαστε τους πίνακές του μέσα από «αρμονίες» και στερεότυπα αισθητικά τεχνάσματα.

Μάνος Γ. Μπίρης Αρχιτέκτων-Καθηγητής ΕΜΠ (Ιστορία της Αρχιτεκτονικής)