κουράγιο παίρνω απ’ την απελπισιά...

Δημοσιεύτηκε στο http://yannisstavrou.blogspot.com

Και πάλι ο λόγος στον Φρανσουά Βιγιόν...
Να σχολιάσει τα ασχολίαστα των ημερών μας...

Φρανσίσκο Γκόγια, Το Σάββατο των Μαγισσών (1789)

Φρανσουά Βιγιόν
Μπαλάντα του Μπλουά

Πλάι στην βρύση παθαίνω διψασμένος
Καίω σα φωτιά και τρεμοτουρτουρώ
Στον τόπο μου ενώ ζω, είμαι τέλεια ξένος
Κοντά στη στιά τα δόντια κουρταλώ.
Σα σκούληκας γυμνός στολή φορώ
Γελώντας κλαίω χωρίς ελπίδα πια
κουράγιο παίρνω απ’ την απελπισιά
Χαίρουμαι, κι όμως δεν έχω χαρές ·
Θεριό είμαι δίχως δύναμη καμιά·
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.

Στ’ αβέβαιο πάντα βρίσκω τ’ ορισμένως ·
Το ξάστερο το βλέπω σκοτεινό·
Διστάζω για ό,τι πλέρια είμαι πεισμένος ·
Για κάθε ξαφνικό φιλοσοφώ.
Κερδίζω, και χαμένος θε να βγω ·
Όταν χαράζει, λέω «Καλή νυχτιά!»
Ξαπλώνω, λέω: «θα φάω καμιά βροντιά!»
Είμαι πλούσιος κι όλο έχω αδεκαριές ·
Μαγκούφης, καρτερώ κληρονομιά ·
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.

Έγνοιες δεν έχω, κι είμαι ιδεασμένος
Πλούτια να βρω, μα δεν επιθυμώ.
Απ’ όσους με παινάνε προσβαλμένος,
Και κοροϊδεύω ό,τι είναι σοβαρό.
Φίλο έχω όποιον με πείσει πως γλυκό
Κελάηδημα είν’ της κάργιας η σκουξιά ·
Για όποιον με βλάφτει λέω πως μ’ αγαπά ·
Το ίδιο μου είναι κι οι αλήθειες κι οι ψευτιές ·
Τα ξέρω όλα, δε νιώθω τόσο δα ·
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.

Πρίγκιπα μου μαρκόθυμε, καμιά
Γνώση δεν έχω και μυαλό σταλιά,
Μα υπακούω στους νόμους. Τι άλλο θες;
Πώς; Τους μιστούς να πάρω, είπες, ξανά ·
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.


Μετ. Σπύρος Σκιαδαρέσης

Τι συμβαίνει στη Συρία...

Φρανσίσκο Γκόγια, Ήρθε η ώρα, χαλκογραφία 1797-98

Σε αποκλειστική συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό "Η Φωνή της Ρωσίας", ο Γάλλος ρεπόρτερ και συγγραφέας Thierry Meyssan απαντά σε ερωτήματα σχετικά με τις πρόσφατες εξελίξεις στα πλαίσια της επιχείρησης αποσταθεροποίησης της Συρίας και τις θέσεις της νέας γαλλικής κυβέρνησης.

Γαλλικό ιστολόγιο Voltaire Network
9 Ιουλίου 2012
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Aνταποκριτής της Φωνής της Ρωσίας: Kύριε Meyssan, ευχαριστούμε πολύ για την συνέντευξη που μας παραχωρείτε. Βρίσκεστε συνεχώς στην καρδιά των εξελίξεων στην Εγγύς Ανατολή. Είστε σε θέση να παρατηρείτε πώς εκτυλίσσονται τα πράγματα από τη μια μέρα στην άλλη και είστε σε θέση να αξιολογείτε την κατάσταση στη Δαμασκό. Ποια είναι η γνώμη σας για την εφαρμογή του σχεδίου του Koffi Annan, ο οποίος, όπως και εσείς έχετε ήδη σχολιάσει, δανείστηκε πολλά στοιχεία από την πρωτοβουλία του επικεφαλής της "ρωσικής Quai d'Orsay", Sergey Lavrov;

Thierry Meyssan: Το σχέδιο του Koffi Annan είναι ένα ριπλέι, ή καλύτερα μια διασκευή του σχεδίου Lavrov. Ο Αnnan έκανε μόνο μια παρέμβαση: τροποποίησε μία ρήτρα που αφορά τoν ρόλο του Tύπου. Και δεν σας κρύβω ότι, κατά την άποψή μου, ήταν μια εύχρηστη προσέγγιση, δεδομένου ότι ο κ. Lavrov είχε πετύχει τη δημιουργία μιας αμοιβαίας συμφωνίας με τον Αραβικό Σύνδεσμο, πράγμα που φαινομενικά πρoσέφερε μια κατάλληλη βάση για διάλογο. Ωστόσο, την ίδια στιγμή, ο κ. Lavrov είχε διαπραγματευθεί τα ίδια αυτά σημεία με τον Αραβικό Σύνδεσμο, δηλαδή με τον εκπρόσωπο του Κατάρ, πρόεδρο του Συνδέσμου σε εκείνη τη φάση, ο οποίος, σε μια συνέντευξη Τύπου έκανε δηλώσεις που ήταν σε πλήρη αντίθεση με το πνεύμα του σχεδίου καθώς και με τις δηλώσεις του κ. Lavrov προς τους δημοσιογράφους λίγα λεπτά νωρίτερα.

Σήμερα βρισκόμαστε ακόμα στην ίδια κατάσταση. Όλοι επικαλούνται το σχέδιο Lavrov, που σήμερα ονομάζεται "σχέδιο Annan", αλλά ορισμένα μέρη που εμπλέκονται στον σιωπηλό πόλεμο της Συρίας δεν αφήνουν καμμία αμφιβολία ως προς την άρνησή τους να τεθεί το σχέδιο σε εφαρμογή. Και αυτό επειδή το συγκεκριμένο σχέδιο ειρήνης βασίζεται στην αρχή ότι όλοι πρέπει να προβούν σε μονομερή παύση πυρός, και όχι να περιμένουν την άλλη πλευρά να κάνει το πρώτο βήμα. Έτσι θα επιτευχθεί η σταδιακή αποκλιμάκωση. Η κάθε πλευρά θα πρέπει να σταματήσει τις εχθροπραξίες.

Οι Ε.Δ. της Συρίας, από την πλευρά τους, έχουν καταβάλει σημαντικές προσπάθειες. Έχουν αποσυρθεί από τις μεγάλες πόλεις, που είναι η καρδιά του σκηνικού των διαδηλώσεων, που δεν στρέφονται εναντίον των συριακών Ε.Δ., αλλά είναι υπέρ τους. Ο συριακός λαός θέλει να τον προστατεύσουν οι Ε.Δ. από τις ομάδες των ένοπλων μισθοφόρων. Αλλά οι τελευταίες δεν έχουν διακόψει τη δράση τους και συνεχίζουν τις καταδρομικές ενέργειες. Υπάρχουν πολλές στοχευμένες δράσεις, οι οποίες αποβλέπουν στην καταστροφή των υποδομών και σε δολοφονίες εκποροσώπων των τοπικών αρχών, οι οποίοι έχουν αποδείξει έμπρακτα την στήριξή τους στο καθεστώς Assad.

Φωνή της Ρωσίας: Κατά τη γνώμη σας, υπάρχει έστω και η παραμικρή ευκαιρία για ειρήνη στη Συρία;

Thierry Meyssan: Ασφαλώς! Είναι πολύ απλό. Η ειρήνη θα επιτευχθεί εάν διακοπεί η αποστολή όπλων και χρημάτων από το εξωτερικό... Εάν σταμάτησει η αποστολή μισθοφόρων... Συνεχίζεται αδιάκοπα η διέλευση μισθοφόρων από τα τουρκικά σύνορα, όπως έχει επισημάνει και ο Ρώσος εκπρόσωπος στο Συμβούλιο Ασφαλείας . Οι αντάρτες που πολέμησαν στη Λιβύη μεταφέρθηκαν στην Τουρκία με την στήριξη του ΟΗΕ. Έχουν στήσει έναν καταυλισμό για Σύριους πρόσφυγες, υποτίθεται, ο οποίος στην πραγματικότητα είναι μια κρυφή βάση του αυτοαποκαλούμενου "Ελεύθερου συριακού στρατού". Και τα άτομα αυτά, οι υποτιθέμενοι "πρόσφυγες", συνεχώς διασχίζουν τα σύνορα για να διαπράττουν εγκλήματα σε συριακό έδαφος. Επομένως, είναι σαφές ότι εάν είχαμε μια διακοπή της στήριξης των ένοπλων συμμοριών, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα σήμερα στη Συρία! Όλα θα επανέρχονταν σε μια φυσιολογική κατάσταση, με μια κυβέρνηση που έχει την υποστήριξη της πλειοψηφίας, όπως άλλωστε έδειξε το δημοψήφισμα που έγινε. Θα υπήρχε και μια αντιπολίτευση, η οποία θα είχε στη διάθεσή της τα μέσα για να εκφραστεί, μια αντιπολίτευση που θα επιτελούσε το δημοκρατικό της καθήκον, προτείνοντας εναλλακτικές λύσεις, κλπ. Θα μπορούσε να υπάρξει δημοκρατικός διάλογος, όπως σε πολλές άλλες χώρες.

Στην επόμενη φάση, όταν θα συγκληθεί η ομάδα επαφών που έχει συσταθεί με πρωτοβουλία της Ρωσίας, το ζήτημα θα είναι εάν οι ΗΠΑ, οι οποίες κυριαρχούν στον δυτικό κόσμο και ελέγχουν και το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου, θα ζητήσουν από τους συμμάχους τους να διακόψουν αυτό το στημένο παιχνίδι αιματοχυσίας. Ή, στην αντίθετη περίπτωση, εάν θα εξακολουθήσουν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά.

Φωνή της Ρωσίας: Πάμε στο επόμενο ερώτημα, πιο ευαίσθητο ίσως. Ο υποτιθέμενος "Ελεύθερος συριακός στρατός", που υποστηρίζεται από την Τουρκία και τη Δύση, έχει προβεί σε άγριες δολοφονίες αρκετών συναδέλφων σας, δημοσιογράφων, που εργάζονταν σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό στη Δαμασκό. Δολοφόνησαν 7 άτομα μέσα σε λίγα λεπτά. Πιστεύετε ότι ο Τύπος δέχεται επίθεση, με σκοπό να επιτευχθεί ο αποκλεισμός των μέσων ενημέρωσης, και να στερηθούν οι πολίτες των άλλων χωρών, την αλήθεια για το τι πραγματικά συμβαίνει στη Συρία; Ποιά είναι τα κίνητρα πίσω από αυτές τις δολοφονίες;

Thierry Meyssan: Θεωρώ ότι υπάρχουν δύο παράγοντες σε συνδυασμό. Από τη μία πλευρά, έχουμε δει το ίδιο σκηνικό να επαναλαμβάνεται διαδοχικά στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη και τώρα στη Συρία. Υπάρχουν δυνάμεις που καταστρέφουν συστηματικά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης των χωρών που δέχονται επίθεση. Και είναι απλό. Το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ βρίσκονται μονίμως πίσω από αυτή τη διαδικασία. Κανείς άλλος στον κόσμο δεν συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εχθρός της ελευθερίας της έκφρασης από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Όποιες και αν είναι οι λεπτομέρειες του εκάστοτε σεναρίου, τα επαληθεύσιμα γεγονότα δείχνουν ακριβώς αυτό το πράγμα.

Δεύτερον, ιδιαίτερα στην προκειμένη περίπτωση, σχεδιάστηκε μια τεράστια εκστρατεία που στόχευε στην αποσύνδεση των συριακών καναλιών από τους δορυφόρους και την αντικατάστασή τους με κανάλια-φερέφωνα της CIA. Η όλη διαδικασία πραγματοποιήθηκε όταν άρχισαν να εκπέμπουν τα δορυφορικά δίκτυα που δημιούργησαν τους τελευταίους μήνες. Σκοπός ήταν να μεταδίδουν αυτά τα κανάλια εικόνες πλασματικές, κατασκευασμένες στο στούντιο, προκειμένου να στήσουν μια προσομοίωση της κατάρρευσης του συριακού καθεστώτος, έτσι ώστε ο λαός της Συρίας να ανοίγει την τηλεόρασή του και, αντί να βλέπει κανονικά το κανάλι που έβλεπε παλιότερα, να παρακολουθεί κάτι άλλο, που του δείχνει ψεύτικες εικόνες. Και να σκέφτεται: "Κοίτα να δεις! Όλα έχουν χαθεί… Ώρα να παραιτηθούμε από τη μάχη. Το παιχνίδι είναι χαμένο, αφού είμαστε υπό κατοχή ξένων δυνάμεων"

Και όμως, αυτό δεν το πέτυχαν, διότι υπήρχε, πρώτα απ' όλα, μια απίστευτη κινητοποίηση σε ολόκληρο τον κόσμο. Δεκάδες ανεξάρτητες εφημερίδες αφιέρωσαν σελίδες ολόκληρες στο τι συμβαίνει πραγματικά στη Συρία. Εκατοντάδες ανεξάρτητες ιστοσελίδες έχουν μεταφέρει τις αληθινές λεπτομέρειες αυτών των εξελίξεων. Έως ότου, τελικά, η MilSat αρνήθηκε να αφαιρέσει τα κανάλια της Συρίας από το δορυφόρο της. Ο Αραβικός Σύνδεσμος αναγκάστηκε να υποχωρήσει όσον αφορά τον Arabsat. Οι Σύριοι έχουν μεταφέρει τα τηλεοπτικά τους κανάλια σε νέους δορυφόρους... Τέλος, απευθύνθηκαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας με ένα πολύ σημαντικό έγγραφο για το θέμα αυτό. Και πάνω απ' όλα, ο κ. Lavrov έθεσε τo ζήτημα της άμεσης παύσης του πολέμου πληροφοριών κατά της Συρίας στην κορυφή της ημερήσιας διάταξης της συνεδρίασης της Ομάδας Επαφής.

Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να περάσει το ΝΑΤΟ στην αντεπίθεση, στέλλοντας κομάντος να "καθαρίσουν" στο άψε σβήσε. Ο συγκεκριμένος τηλεοπτικός σταθμός βρισκόταν 17 χιλιόμετρα έξω από τη Δαμασκό. Στη συριακή ύπαιθρο, ουσιαστικά. Δεν ήταν καθόλου προστατευμένος. Οι καταδρομείς έφθασαν εκεί. Μιλάμε για άτομα με συστήματα νυχτερινής όρασης, με όλα όσα χρειάζεται κανείς για μια τέτοια "δουλειά". Σκότωσαν τους φρουρούς. Υπήρχαν μόλις τέσσερις στην είσοδο. Μπήκαν στο στούντιο, συνέλαβαν τρεις από τους παρουσιαστές, τους έδεσαν και τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ. Στη συνέχεια, έβαλαν φωτιά στο στούντιο και τίναξαν τα πάντα στον αέρα. Τώρα αν πάτε εκεί, όπως εγώ πριν από λίγες ημέρες, θα δείτε μόνο χαλάσματα. Από τις εγκαταστάσεις υπάρχει μόνο ένα κτίριο που είναι στη θέση του ακόμα.

Και πάλι, δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι νέο. Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ έχουν εφαρμόσει τις τακτικές αυτές παντού εδώ και 20 χρόνια. Είναι απίστευτο. Μιλάμε για άτομα που εκτελούν μεν αυτές τις βάρβαρες πράξεις, αλλά σε διεθνείς οργανισμούς παρουσιάζονται ως υπερασπιστές της ελευθερίας του λόγου! Είναι η απόλυτη αναίρεση της πραγματικότητας, αφού η πραγματικότητα μας λέει το αντίθετο από τα λόγια τους. Και εμείς οι δημοσιογράφοι όλα αυτά είναι αδύνατο να τα ανεχθούμε. Αυτό είναι σαφές. Αλλά όποιος επιχειρεί να αντιταχθεί στον νατοϊκό επεκτατισμό, σε μια χώρα που δεν έχει σημαντικά μέσα για να υπερασπίσει τον εαυτό της, θέτει τη ζωή του σε κίνδυνο.

Φωνή της Ρωσίας: Και τι γίνεται με τη θέση της Γαλλίας όσον αφορά τη Συρία; Βλέπουμε τον François Hollande να λέει και να ξελέει, δίχως να έχει μια σταθερή πολιτική, σαν να μην έχει αποφασίσει τι στάση να υιοθετήσει... Ποιά είναι η γνώμη σας;

Thierry Meyssan: Όπως ακριβώς τα λέτε είναι. Λέει και ξελέει. Πορεύεται δίχως προσανατολισμό. Δεν γνωρίζει ούτε ο ίδιος ποιά πολιτική να ακολουθήσει. Προσπαθεί να τηρήσει τις αρχικές θέσεις του, αλλά αντιλαμβάνεται συγχρόνως ότι δεν είναι αποδεκτές. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, δεν είναι σε θέση να διατυπώσει μια άλλη πολιτική. Δεν είναι ικανός για κάτι τέτοιο επειδή δεν έχει περιθώρια για ελιγμούς. Αποδέχεται ότι η Γαλλία εξακολουθεί, όπως και κατά τη διάρκεια της θητείας του Νικολά Σαρκοζί, να σέρνεται πίσω από τις προσταγές των Ηνωμένων Πολιτειών. Πώς θα μπορούσε να αρθρώσει μια νέα πολιτική κάτω από αυτές τις συνθήκες; Έχει δίπλα του την διοίκηση του Quai d'Orsay, τους Γάλλους διπλωμάτες που συνεχώς του υπενθυμίζουν ότι ως Γάλλοι διαπράττουμε ένα σοβαρό λάθος με τη Συρία, και ότι η Γαλλία και η Συρία πρέπει να είναι σύμμαχοι, όπως ήταν και στο παρελθόν. Ας μην ξεχνάμε ότι, κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, η Γαλλία ήταν η κυρίαρχη δύναμη της περιοχής.

Υπάρχει μια αδυναμία προσαρμογής. Αυτή η αδυναμία αποτυπώθηκε με σαφήνεια κατά την πρώτη συνάντηση μεταξύ François Hollande και Vladimir Putin, στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Ήταν κάτι τραγελαφικό, πραγματικά! Οι δύο αρχηγοί κρατών είχαν κάνει μια λίστα θεμάτων που έπρεπε να συζητηθούν, συμπεριλαμβανομένου του συριακού ζητήματος, η οποία τελικά κατέλαβε μεγάλο μέρος της συζήτησης. Και δεν κατέληξαν σε συμφωνία σε κανένα σημείο. Το θεωρώ αίσχος... Ούτε σε ένα σημείο δεν τα βρήκαν! Γιατί; Επειδή σε κάθε θέμα, ο Putin διατύπωνε τις απαιτήσεις της Ρωσίας, τεκμηριώνοντας κάθε μια από αυτές. "Θέλουμε αυτό λόγω του ότι"... δίνοντας τα επιχειρήματά του. Και απέναντί του είδαμε τον François Hollande, ο οποίος απαντούσε συνεχώς: "Πιστεύουμε ότι"... χωρίς να δίνει ούτε ένα επιχείρημα! Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει ούτε ένα σημείο σύγκλισης για να διαπραγματευτούν. Είναι ακριβώς η κλασική σύγκρουση μιας στενόμυαλης άποψης αντιμέτωπης με μια ανοικτή θέση.

Όταν δε ασχολήθηκαν ειδικά με το θέμα της Συρίας, η όλη κατάσταση έγινε ακόμα πιο γελοία! Ο Hollande απηύθυνε προκλητικό σχόλιο στον Putin, επισείοντας την πληροφορία ότι 16.000 πολίτες σκοτώθηκαν από την κυβέρνηση της Συρίας.

Οπότε, ο Πρόεδρος Putin γύρισε και τον ρώτησε: "Μα πού βρήκατε τα στοιχεία αυτά; Από το "Παρατηρητήριο της Συρίας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα"; Εμείς στείλαμε τον πρεσβευτή μας στο Λονδίνο για να ανακαλύψει από πού βγήκαν αυτές οι πληροφορίες, και το μόνο που βρήκε ήταν ένας τύπος με έναν πάγκο που πουλούσε κεμπάπ! Αυτή είναι η πηγή των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών; Απεναντίας, εμείς έχουμε εκατό χιλιάδες Ρώσους, οι οποίοι έχουν αναπτυχθεί σε όλη τη συριακή επικράτεια. Τίποτα δεν μας διαφεύγει! Μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα και είμαστε σε θέση να σας πούμε με βεβαιότητα ότι η ιστορία αυτού του πωλητή κεμπάπ στο Λονδίνο δεν έχει απολύτως καμιά αξιοπιστία". …Έτσι τον ειρωνεύτηκε ο Putin.

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Η ελληνική πολιτική σκηνή...

Η Φρανσίσκο Γκόγια, Η αυλή των τρελών, λάδι σε καμβά
(1794)

ΕΛΛΗΝΑΣ πολιτικός
Tου Aποστολου Δοξιαδη*

Η απέχθεια του Ελληνα πολίτη για τους πολιτικούς αυξάνεται τελευταία κατακόρυφα, καθώς η κρίση που μας μαστίζει οξύνεται. Η αιτία της απέχθειας επικυρώνεται καθημερινά από λόγια και έργα πολιτικών, που δείχνουν ότι οι άνθρωποι αυτοί όχι απλώς δεν συμβάλλουν στη λύση των προβλημάτων μας, αλλά φέρονται σα να μην έχει καταλάβει καν ότι υπάρχουν. Οι νοήμονες πολίτες απορούν: είναι δυνατόν να μη συνειδητοποιούν οι πολιτικοί το τι συμβαίνει; Δεν βλέπουν τον γκρεμό που οδηγούμαστε; Υστερούν μήπως βιολογικά, είναι διανοητικά καθυστερημένοι; Ή μήπως βλέπουν, αλλά εθελοτυφλούν;
Βέβαια, η περιγραφή των χαρακτηριστικών του είδους «σύγχρονος Ελληνας πολιτικός» δεν εμπνέει αισιοδοξία. Είναι άνθρωπος μέσης (και κάτω) νοημοσύνης, αλλά κουτοπόνηρος, αμβλυμένης ηθικής αντίληψης, ημιμαθής (όταν δεν είναι εντελώς αμαθής), πολιτιστικά και πολιτισμικά υπανάπτυκτος. Αν έχει πτυχίο πανεπιστημίου, μάλλον το πήρε χαριστικά, ως στέλεχος φοιτητικής νεολαίας, ενώ αν δηλώνει κάποιο επάγγελμα, είτε δεν το άσκησε ποτέ, είτε -αν το άσκησε, λιγουλάκι- κινήθηκε στον πάτο του. (Αν, για παράδειγμα, δηλώνει οδοντίατρος, δεν θα του εμπιστευόμασταν σε καμία περίπτωση τα δόντια μας.) Τι τον οδήγησε λοιπόν στο αξίωμά του; Μήπως του χάρισε η Φύση αρχηγικό τάλαντο, πρωτογενή ηγετική ιδιοφυΐα; Μπα, ούτε αυτό. Είναι κοινός τόπος ότι οι περισσότεροι πολιτικοί θα τα θαλάσσωναν στο τιμόνι και μιας μικρής ιδιωτικής επιχείρησης, κι αν κάποιοι θεωρούνται «επιτυχημένοι» επί κεφαλής υπουργείων, αυτό οφείλεται μόνο στην ιδιότυπη πολιτική παραλλαγή του νόμου της άνωσης, που θέλει τα ελαφρότερα στοιχεία στην επιφάνεια, προτιμώντας τους φελλούς από τον χρυσό.
Είναι λοιπόν απορίας άξιον. Με τέτοια χάλια, πώς έχουν οι άνθρωποι αυτοί τη διαχείριση των κοινών μας; Δεν είναι παράλογο; Τρελό; Δυστυχώς όχι, είναι λογικότατο. Γιατί οι πολιτικοί μας έχουν μια σημαντική διαφορά απ' όλους εμάς, μιαν ικανότητα στην οποία μας βάζουν όλους κάτω - και δεν αστειεύομαι. Για να τη βρούμε, αρκεί να αναρωτηθούμε: ποιο είναι το κοινό χαρακτηριστικό όλων των μελών του Κοινοβουλίου; (Αντε, για να σας βοηθήσω, εξαιρώ τους βουλευτές Επικρατείας.) Μα, φυσικά, ότι έχουν εκλεγεί. Να λοιπόν η λύση του προβλήματος, τόσο απλή: αυτό που διαφοροποιεί τους πολιτικούς από τους υπόλοιπους Ελληνες είναι ότι ξέρουν να εκλέγονται.
Α ναι! Γιατί στο ελληνικό Κοινοβούλιο δεν μπαίνεις στην τύχη. Πρέπει να κάνεις συγκεκριμένα πράγματα: πρώτο, ρουσφέτια, ατομικά και ομαδικά· δεύτερο, χάρες, σε ανθρώπους με γερό πορτοφόλι, που χρηματοδοτούν την προεκλογική σου εκστρατεία· και τρίτο να τάζεις λαγούς με πετραχήλια, εν πλήρει επιγνώσει ότι δεν θα μπορέσεις να τους προσφέρεις - και χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό για την ασυνέπεια. Είναι μια τέχνη να τα κάνεις όλα αυτά καλά. Αυτήν επαγγέλλονται οι πολιτικοί μας για να αποκτούν τα προς το ζην - ή και το ευ ζην, αναλόγως την ικανότητα. Οπως όλες οι τέχνες, βοηθιέται από την έμφυτη κλίση, συχνά γενετικά μεταβιβαζόμενη, και τελειοποιείται με μακρόχρονη μαθητεία.
Την τέχνη του εκλέγεσθαι την κατέχουν, λοιπόν, οι πολιτικοί μας άριστα. Το πρόβλημα είναι ότι είναι η μόνη τέχνη που κατέχουν. (Εξαιρέσεις υπάρχουν, αλλά είναι ελάχιστες.) Και έτσι σήμερα, στην κρίση, το μόνο που κάνουν οι καημένοι είναι να προσπαθούν κι αυτοί να επιβιώσουν, ασκώντας, αντανακλαστικά σχεδόν, την τέχνη τους: ρουσφέτια, χάρες, υποσχέσεις. Οπότε, τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, των περισσότερων υπουργών και ενίοτε του πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένων (Ελληνες πολιτικοί είναι κι αυτοί), αντί να εφαρμόζουν τη στρατηγική εξυγίανσης οικονομίας και κράτους που οι ίδιοι έχουν εξαγγείλει, την αντιστρατεύονται παντί τρόπω, με λαϊκίστικες θέσεις και πράξεις. Και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αντί να υπερθεματίζουν στην ίδια στρατηγική, που εκφράζει λίγο - πολύ τις αξίες που έπρεπε από θέση να πρεσβεύουν, λαϊκίζουν κι αυτοί αισχρά, τάζοντας να τα «δώσουν όλα», κι ας ξέρουν ότι δεν έχουν τίποτε. Κι όσο για τους «επαγγελματίες επαναστάτες» της Αριστεράς, αυτοί πασχίζουν να διακονήσουν όσο καλύτερα μπορούν τον παλαιολιθικό λαϊκισμό του κόμματος, ώστε να μείνουν στο μισθολόγιό του - αριστεροί γαρ, εξαρτούν την προσωπική ευδαιμονία από του ευρύτερου σχηματισμού.
Φυσικά, όπως ο έμπορος ναρκωτικών δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον χρήστη, έτσι κι ο κακός πολιτικός δεν υπάρχει χωρίς τον κακό πολίτη. Αυτούς τους πολιτικούς τους φτιάξαμε εμείς. Είναι οι ιερείς της θρησκείας του χειρότερου εαυτού μας, του εαυτού που μας οδήγησε στην κρίση. Αυτό αρχίζουμε πια, οι περισσότεροι, να το καταλαβαίνουμε. Αλλά είναι αργά. Οι ιερείς καλόμαθαν, καλόκατσαν, κι αρνούνται να το κουνήσουν, υπερασπίζοντας, ο καθένας με τον τρόπο του, το κοινό τους συμφέρον: να μη χάσουν τη δουλίτσα τους, του επαγγελματία Ελληνα πολιτικού.
Πρέπει άρα να μας γίνει συνείδηση ότι το συμφέρον της χώρας και το συμφέρον της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτικών της είναι αυτή τη στιγμή σε διαμετρική αντίθεση. Η λύση όμως δεν είναι να τους πετάμε γιαούρτια. Είναι να πάψουμε να εκχωρούμε τις τύχες μας σε πρόσωπα φύσει ακατάλληλα να τις διαχειριστούν. Ή, με άλλα λόγια, να ωριμάσουμε.
* Ο κ. Απόστολος Δοξιάδης είναι συγγραφέας.

καθημερινή 3-4-2011

μια καινούργια εγκληματική εκστρατεία...

• Τη στιγμή που θα διαβάζονται οι γραμμές αυτές, η υπερεθνική ελίτ μπορεί να έχει ήδη αρχίσει μια καινούργια εγκληματική εκστρατεία που θα καταστρέψει ακόμη ένα λαό, μετά τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν και του Ιράκ (πάντα βέβαια με την αιτιολογία της «σωτηρίας» από έναν τύραννο): το λαό της Λιβύης.
• Ο στόχος της νέας εγκληματικής εκστρατείας της υπερεθνικής ελίτ είναι ο ίδιος όπως στο Ιράκ: η ουσιαστική αποδιάρθρωση της χώρας, ώστε, έπειτα από «αλλαγή καθεστώτος» που θα αντικαταστήσει το αναξιόπιστο (για την υπερεθνική ελίτ) καθεστώς του Καντάφι με ένα γνήσιο πελατειακό καθεστώς, θα οδηγήσει στην περιέλευση του εθνικού πλούτου στα χέρια των πολυεθνικών της υπερεθνικής ελίτ, για την «αξιοποίησή» του... (*)

Φρανσίσκο Γκόγια, Ούτε εδώ, χαρακτικό

Δύο ενδιαφέροντα άρθρα, δύο ενδιαφέρουσες απόψεις για την επέμβαση στη Λιβύη:

Η Λιβύη ως καταλύτης

Του Αγγελου Σταγκου

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 23-3-2011

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Καντάφι είναι ένας δικτάτορας, από τους πολλούς βέβαια που υπήρχαν και ακόμη υπάρχουν στον εύφλεκτο χώρο των αραβικών καθεστώτων της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Δεν υπάρχει επίσης αμφιβολία ότι για πολλούς και διάφορους λόγους, η Δύση όχι μόνον ανεχόταν τους συγκεκριμένους δικτάτορες και τα ανελεύθερα καθεστώτα, αλλά και έκανε «μπίζνες» μαζί τους. Επομένως, είναι μάλλον υποκριτικές σήμερα οι εκδηλώσεις ευαισθησίας επειδή ο συνταγματάρχης «σφάζει» τον λαό του που εξεγέρθηκε. Το ζητούμενο είναι τι κρύβεται πίσω από την επιμονή των Αγγλογάλλων να ανατραπεί οπωσδήποτε ο Λίβυος δικτάτορας, ακόμη και με στρατιωτική παρέμβαση.

Οι Αμερικανοί δείχνουν να σύρονται στην περίπτωση της Λιβύης. Δεν τους είναι συμπαθής ο Καντάφι, και το λένε, αλλά η Ουάσιγκτον δεν πολυήθελε να μπλεχτεί σε άλλη μια επιχείρηση στρατιωτικής παρέμβασης σε μουσουλμανικό κράτος, μετά το Ιράκ και το Αφγανιστάν και σίγουρα δεν επιθυμεί να δεσμεύσει χερσαία στρατεύματα σε μια περιπέτεια απροσδιόριστης χρονικής διάρκειας και με κινδύνους εγκλωβισμού. Αλλά πώς μπορεί να εξασφαλιστεί η πτώση του Καντάφι χωρίς στρατεύματα εδάφους και ποιος μπορεί να είναι σίγουρος τι θα επακολουθήσει στην περιοχή, αν το διάδοχο καθεστώς δεν είναι ισχυρό.

Οι ΗΠΑ λοιπόν δεν ήθελαν την πρωτοκαθεδρία, αλλά δέχτηκαν να στηρίξουν επιχειρησιακά τη Γαλλία και τη Βρετανία που την ήθελαν. Ο Σαρκοζί πρωτοστάτησε σε «αντικανταφισμό» και βρήκε συμπαραστάτη τον Κάμερον της Βρετανίας, ο οποίος αφενός ήθελε να τιμωρήσει τον συνταγματάρχη για την ανατίναξη του αεροπλάνου της PanAm στο Λόκερμπι, το 1998, αλλά σίγουρα περιμένει και ανταλλάγματα, σχετικά με την εκμετάλλευση πετρελαιοπηγών, αν και όταν αλλάξει το καθεστώς. Ετσι, για πρώτη φορά μετά την άδοξη επέμβαση στο Σουέζ το 1956, οι δύο βασικές (ιμπεριαλιστικές ή παραδοσιακές) δυνάμεις της Μεσογείου, ένωσαν τις δυνάμεις τους σε μια στρατιωτική επιχείρηση. Μόνο που τότε το έκαναν με τις ΗΠΑ αντίθετες, ενώ τώρα είναι μαζί τους.

Οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν ότι ο Σαρκοζί πρωτοστατεί στην ανατροπή του Καντάφι για να ενισχύσει κυρίως τη δημοτικότητά του που κατρακυλά στο εσωτερικό της Γαλλίας. Ισως, αλλά δεν είναι ο μοναδικός λόγος. Η Γαλλία ήταν στο παρελθόν και θέλει να παραμείνει ηγετική δύναμη στη Μεσόγειο. Γι’ αυτό και έχει προτείνει τη δημιουργία της Μεσογειακής Ενωσης. Με την ευκαιρία του αναβρασμού που επικρατεί στα αραβικά κράτη της περιοχής, επιχειρεί να αποκαταστήσει την επιρροή της, που υπέστη πλήγμα στην περίπτωση της Τυνησίας, όπου το καθεστώς Μπεν Αλι κατέρρευσε χωρίς να πάρει μυρωδιά το Παρίσι.

Η αναταραχή πρόσφερε την ευκαιρία στον Σαρκοζί να προσπαθήσει να βάλει πόδι στη Λιβύη, με την οποία είχε κάποιες προνομιακές σχέσεις η Ιταλία ώς τώρα. Η χώρα έχει εκτεταμένα παράλια στη Μεσόγειο και συνορεύει, μεταξύ άλλων, με την Τυνησία, την Αλγερία, το Τσαντ και τον Νίγηρα, κράτη με… γαλλική «κουλτούρα». Το ερώτημα είναι αν η Ουάσιγκτον έχει αποδεχθεί ότι τα συμφέροντα της Δύσης στη Μεσόγειο θα τα διαφαντεύει η Γαλλία. Από την άλλη πλευρά, εκπροσωπεί η Γαλλία την Ευρωπαϊκή Ενωση σε αυτό το παιχνίδι και το αποδέχεται η Γερμανία; Γιατί έχουμε δει τη Μέρκελ στο πρόσφατο παρελθόν να επισκέπτεται την Κύπρο και στο θέμα της Λιβύης πρώτα να θυμώνει με την πρωτοβουλία του Σαρκοζί να αναγνωρίσει πολύ σύντομα τους στασιαστές και στη συνέχεια να παίρνει εμφανείς αποστάσεις από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ενδεχομένως, λοιπόν, να έχει δημιουργηθεί ένα ρήγμα εκεί.

Το δεύτερο ρήγμα προέρχεται από την Τουρκία, που και αυτή έχει βλέψεις ηγετικής δύναμης στη Μεσόγειο, αλλά με στρατηγική απόκτηση επιρροής στα μουσουλμανικά κράτη. Η Αγκυρα επιδιώκει να εκπροσωπεί τα συμφέροντα των αραβικών μουσουλμανικών κρατών στην περιοχή, είτε έχοντας αντιληφθεί ότι δεν πρόκειται να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης είτε και για τον αντίθετο λόγο. Να γίνει δηλαδή δεκτή ως εκπρόσωπος και γέφυρα με τις μουσουλμανικές χώρες. Προς το παρόν, πάντως, προκαλεί αναταραχή στο ΝΑΤΟ, εκφράζοντας την αντίθεσή της στο εύρος της στρατιωτικής επέμβασης.

Ωστόσο, η πιο απροσδόκητη εξέλιξη σημειώθηκε στη Ρωσία. Με τον Πούτιν να παίρνει αποστάσεις από τη στάση της Μόσχας στο Συμβούλιο Ασφαλείας, όπου σιωπηρά αποδέχτηκε τη στρατιωτική επέμβαση της Δύσης στη Λιβύη και τον Μενβέντεφ να χαρακτηρίζει απαράδεκτη τη δήλωσή του ότι θυμίζει σταυροφορία (άρα σύγκρουση πολιτισμών). Είναι φανερό ότι οι δύο άντρες βρίσκονται πλέον σε συγκρουσιακή πορεία, με τον Πούτιν να θέλει προνομιακές σχέσεις με ορισμένες χώρες της Δύσης, όπως η Γερμανία και η Ιταλία, αλλά και διατήρηση των σχέσεων με τον μουσουλμανικό κόσμο και τον Μεντβέντεφ να προτιμά την ένταξη της Ρωσίας στο στρατόπεδο της Δύσης.

Από όλα αυτά, το μόνο σίγουρο είναι ότι στόχος της στρατιωτικής παρέμβασης είναι η κατάρρευση του καθεστώτος Καντάφι και η αύξηση της επιρροής της Γαλλίας, ως εκπροσώπου της Δύσης ή όχι, στη Μεσόγειο. Ολα τα υπόλοιπα είναι ρευστά, ακόμη και το αν οι ΗΠΑ έχουν αποφασίσει να παίζουν πλέον μόνον υποστηρικτικό ρόλο στην περιοχή.

Λιβύη: Έγκλημα και εξαπάτηση

Του Τάκη Φωτόπουλου

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 12-3-2011

(*) Τη στιγμή που θα διαβάζονται οι γραμμές αυτές, η υπερεθνική ελίτ μπορεί να έχει ήδη αρχίσει μια καινούργια εγκληματική εκστρατεία που θα καταστρέψει ακόμη ένα λαό, μετά τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν και του Ιράκ (πάντα βέβαια με την αιτιολογία της «σωτηρίας» από έναν τύραννο): το λαό της Λιβύης.

Η εκστρατεία ξεκίνησε αριστοτεχνικά από τα μίντια της υπερεθνικής ελίτ και τα παρακλάδια τους σε προτεκτοράτα όπως η Ελλάδα (η ΝΕΤ δίνει την εικόνα καναλιού του... Τελ Αβίβ στην απόλυτη διαστρέβλωση των γεγονότων). Εδώ και μερικές εβδομάδες, ο κόσμος -υποτίθεται- παρακολουθεί νέες πράξεις του επικού έργου «ο λαός εναντίον του τυράννου» που ξεκίνησε στην Τυνησία, συνεχίστηκε στην Αίγυπτο και τώρα διαδραματίζεται στην Υεμένη, το Μπαχρέιν και τη Σαουδική Αραβία. Φυσικά, ακόμη και όταν οι πρώτες πράξεις είχαν κάποιο σχετικά αίσιο τέλος, με την αποπομπή των τυράννων, αυτό οφειλόταν στην ανοχή του στρατού (που ελέγχεται από τις ΗΠΑ), ο οποίος την επέτρεψε! Γι' αυτό και τα καθεστώτα ακόμη παραμένουν...

Ομως, η περίπτωση της Λιβύης δεν αποτελεί καν πράξη του ίδιου έργου, όπως συστηματικά εξαπατούν τις τελευταίες εβδομάδες τη διεθνή κοινή γνώμη τα ΜΜΕ της υπερεθνικής ελίτ, για τους παρακάτω λόγους:

Πρώτον, διότι το καθεστώς της Λιβύης προέκυψε από στρατιωτικό πραξικόπημα του 1969, όταν ο Καντάφι, επικεφαλής μικρής ομάδας άλλων αξιωματικών, που είχαν όμως τη μαζική υποστήριξη του λαού της Λιβύης, ανέτρεψε το ξενόδουλο μοναρχικό καθεστώς (του οποίου οι σημερινοί «επαναστάτες» επανέφεραν τη σημαία!), ακριβώς όπως πριν είχαν ανατρέψει οι νασερικοί αξιωματικοί στην Αίγυπτο το αντίστοιχο εκεί ξενόδουλο μοναρχικό καθεστώς. Ο στόχος ήταν ο ίδιος: να επιβάλουν ένα εθνικοαπελευθερωτικό καθεστώς, το οποίο όμως στη Λιβύη μετεξελίχθηκε σε μια προσωποπαγή παρωδία άμεσης δημοκρατίας. Αντίθετα, τα καθεστώτα των διαδόχων του Νάσερ στην Αίγυπτο (Σαντάτ, Μουμπάρακ), όπως και του Μπεν Αλι στην Τυνησία, ήταν πελατειακά καθεστώτα της Δύσης που καταπρόδωσαν τον παλαιστινιακό αγώνα στους σιωνιστές και ενσωμάτωσαν τις χώρες στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Δεύτερον, διότι όλα αυτά τα χρόνια το κανταφικό καθεστώς συνέχιζε να παίζει εθνικοαπελευθερωτικό ρόλο, υποστηρίζοντας κινήματα όπως το παναφρικανικό, το αντιπυρηνικό, τον IRA, μέχρι αυστραλέζικα συνδικάτα, οδηγώντας το εγκληματικό καθεστώς Ρίγκαν να φθάσει μέχρι το βομβαρδισμό της Λιβύης. Την τελευταία δεκαετία, όμως, το καθεστώς έκανε μια -σαφώς οπορτουνιστική- στροφή προς τη Δύση, ανοίγοντας σε ένα βαθμό την οικονομία στις πολυεθνικές και συμμαχώντας με την εγκληματική υπερεθνική ελίτ στον πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας», με προφανή στόχο να αποτρέψει τη μετατροπή της χώρας σε Ιράκ, όπως απειλούσαν ανοικτά οι εκπρόσωποί της.

Τρίτον, διότι παρά τη στροφή αυτή, το καθεστώς όχι μόνο δεν ξεπούλησε στις πολυεθνικές τον εθνικό πλούτο της χώρας, αλλά και βελτίωσε σημαντικά το επίπεδο ζωής του λιβυκού λαού, σε βαθμό μάλιστα πολύ μεγαλύτερο από πλουσιότερα πετρελαιοπαραγωγά πελατειακά κράτη, όπως η Σαουδική Αραβία. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η Λιβύη, ήδη από τη δεκαετία του 1990, είχε μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής και υψηλότερα ποσοστά εγγραμμάτων και φοίτησης (επομένως και δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης κατά τον ΟΗΕ) από τη Σαουδική Αραβία και φυσικά από τις γειτονικές (μη πετρελαιοπαραγωγικούς) χώρες Τυνησία και Αίγυπτο1.

Τέταρτον, διότι η Λιβύη είναι ακόμη μια κοινωνία που θεμελιώνεται στις φυλές2, οι οποίες εξακολουθούν να παίζουν σημαντικό κοινωνικό και πολιτικό ρόλο. Ετσι, όταν στα μέσα Φεβρουαρίου, με την ευκαιρία των λαϊκών εξεγέρσεων στις γειτονικές Τυνησία και Αίγυπτο, ξέσπασαν οι πρώτες διαδηλώσεις στη Βεγγάζη, τις οποίες το καθεστώς προσπάθησε να καταστείλει, οι φυλές που ήταν εχθρικές στο καθεστώς Καντάφι ξεσηκώθηκαν, καλώντας το στρατό να τις υποστηρίξει -πράγμα που έκαναν πολλοί αξιωματικοί από τις φυλές αυτές.

Στη Λιβύη, επομένως, δεν έχουμε, όπως στις προαναφερθείσες εξεγέρσεις, ένα λαό που σχεδόν σύσσωμος στρέφεται κατά του τυράννου: από τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα μέχρι τη μεσοαστική «νεολαία του Ιντερνετ». Αντίθετα, έχουμε από την αρχή έναν εμφύλιο πόλεμο, όπου, όπως στη Γιουγκοσλαβία, η υπερεθνική ελίτ υποστηρίζει παντοιοτρόπως τη «δική της» πλευρά που έσπευσε ν' αναγνωρίσει πριν καν επικρατήσει. Δηλαδή, τις φυλές που εδράζονται κυρίως στην ανατολική Λιβύη, που μαζί με τους ισλαμιστές (οι οποίοι αντιπαθούν το κοσμικό καθεστώς) και τη «νεολαία του Ιντερνετ» αντιπαρατίθενται στις προσκείμενες στον Καντάφι φυλές που εδράζονται κυρίως στη δυτική Λιβύη, στα λαϊκά στρώματα που έχουν ωφεληθεί από το καθεστώς, στους παναφρικανιστές και αυτούς που εμπνέονται ακόμη από τα εθνικοαπελευθερωτικά ιδεώδη.

Ο στόχος της νέας εγκληματικής εκστρατείας της υπερεθνικής ελίτ είναι ο ίδιος όπως στο Ιράκ: η ουσιαστική αποδιάρθρωση της χώρας, ώστε, έπειτα από «αλλαγή καθεστώτος» που θα αντικαταστήσει το αναξιόπιστο (για την υπερεθνική ελίτ) καθεστώς του Καντάφι με ένα γνήσιο πελατειακό καθεστώς, θα οδηγήσει στην περιέλευση του εθνικού πλούτου στα χέρια των πολυεθνικών της υπερεθνικής ελίτ, για την «αξιοποίησή» του...

* Για την πλήρη εκδοχή του άρθρου βλ. http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

1. UN, Human Development Report 1997 & Human Development Report 2005, Table 1

2. Ali Chibani, «How Gaddafy used Libya's tribes», Le Monde Diplomatique (March 2011)