βρήκαμε επιτέλους τον ιδανικό συνομιλητή μας;

Αγναντεύοντας το λιμάνι, τη θάλασσα, τα πλοία...

Γιάννης Σταύρου, Πειραιάς, λάδι σε καμβά

Κι ενώ η διαδικασία της σκέψης και της άμεσα εξαρτώμενης ομιλίας τείνουν προς εξαφάνιση...

Με άμεσο αντίκτυπο να μην ακούς πια ολοκληρωμένο λόγο / λογισμό...

Κι ενώ πληθαίνουν οι κακόηχοι θόρυβοι και οι άναρθρες κραυγές...

Όταν ο Μπαχ, ακόμα και οι λαϊκοί Beatles, έχουν εξοβελιστεί από τα κάθε είδους αρκουδιάρικα...

Οι επιστήμονες του ΜΙΤ κατασκευάζουν ομιλούντα...ρούχα..!

Αντί να τρωγόμαστε με τα ρούχα μας - τώρα θα μιλάμε...Ω, μοναχικοί φίλοι, λέτε να βρήκαμε επιτέλους τον ιδανικό συνομιλητή μας;

Ακολουθεί η χαρμόσυνη είδηση...

Ρούχα που μιλούν...
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13-7-2010

Επιστήμονες από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT) έφτιαξαν ρούχα που ακούν και εκπέμπουν θόρυβο. «Η επιστημονική ομάδα, με επικεφαλής τον καθηγητή του MIT, Γιόελ Φινκ, έκανε ένα σημαντικό βήμα στις λειτουργικές ίνες, καθώς πλέον μπορούν να ανιχνεύσουν και να παράγουν ήχο», ανέφερε το MIT.

Το επίτευγμα αυτό, που περιγράφεται στο τεύχος του Αυγούστου για τα Υλικά της Φύσης, προσθέτει μια ηχητική ιδιότητα στα ρούχα. Επιπλέον, τα ρούχα αυτά μπορούν να εμπεριέχουν εφαρμογές που παρακολουθούν τις σωματικές λειτουργίες και τα μικροσκοπικά ινίδια που μετρούν τη ροή του αίματος.

Η έρευνα αυτή, που διήρκησε μια δεκαετία, στοχεύει στην ανάπτυξη ινών με όλο και πιο εξελιγμένα χαρακτηριστικά, που θα δίνουν τη δυνατότητα στα υφάσματα να αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον τους.

Μέλος της ομάδας δήλωσε ότι «οι ίνες αυτές δεν ακούν μόνο, αλλά παράγουν και ήχο. Αν συνδεθούν με ηλεκτρικό ρεύμα, δονούνται. Όταν δονούνται, ακούγονται ήχοι που προέρχονται από το ύφασμα».

Οι νέες ίνες μοιάζουν με ένα παρόμοιο πλαστικό που χρησιμοποιείται στα μικρόφωνα. Οι ερευνητές επηρεάζουν την περιεκτικότητα του φθορίου για να εξασφαλίσουν την μονόπλευρη στάση των μορίων. Αυτή η ανισορροπία μετατρέπει το πλαστικό σε πιεζοηλεκτρικό, που σημαίνει ότι αλλάζει σχήμα, όταν βρίσκεται σε ηλεκτρικό πεδίο.

Εκτός από τα μικρόφωνα και τους βιολογικούς αισθητήρες, οι ίνες θα μπορούσαν να παρακολουθούν τη ροή του νερού στον ωκεανό και να απεικονίζουν με ραντάρ μια μεγάλη έκταση με πολύ υψηλότερες αναλύσεις, σύμφωνα με το MIT.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από AFP

Στο αρχιπέλαγος της ποίησης & της ζωγραφικής...

Η καλοκαιρινή προσφορά μας...


Γιάννης Σταύρου, Στο κύμα II, λάδι σε καμβά

Ένα ταξίδι μακρινό...

Στο αρχιπέλαγος της ποίησης και της ζωγραφικής...

Ας ταξιδέψουμε...

Νίκος Καββαδίας

Fata Morgana

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Στρείδι ωκεάνιο αρραβωνίζεται το φως.
Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι
κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός,
που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι.

Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί,
οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό.
Κι ένα ποτάμι με ζεστή, λιωμένη πίσσα,
άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό,
ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ' αγαπήσαν.

Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός,
δόξα του κρύσταλλου, κρασί απ' τη Σαντορίνη.
Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός
να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκουρίνη.

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.
Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι.
Το επίχρισμά τ', αγιά σκουριά που μας γερνά,
μας τρέφει, τρέφεται από μας και μας σκοτώνει.

Καντήλι, δισκοπότηρο χρυσό, αρτοφόρι.
'Αγια λαβίδα κι ιερή από λαμινάρια.
Μπροστά στη Πύλη, δυο δαιμόνοι σπαθοφόροι
και τρεις Αγγέλοι με σπασμένα τα κοντάρια.

Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα.
Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.
Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.
Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.

Πάντα οι κυκλώνες έχουν γυναικείο
όνομα. Εύα από τη Κίο.
Η μάγισσα έχει τρεις κόρες στ' Αμανάτι
κι η τέταρτη ειν' εν' αγόρι μ' ένα μάτι.

Ψάρια που πετάν μέσα στην άπνοια,
όστρακα, λυσίκομες κοπέλες,
φίδια της στεριάς και δέντρα σάπια,
άρμπουρα και τιμόνια και προπέλες.

Να 'χαμε το λύχνο του Αλαδίνου
ή το γέρο νάνο απ' τη Καντόνα.
Στείλαμε το σήμα του κινδύνου
πάνω σε άσπρη πέτρα με σφεντόνα.

Δαίμονας γεννά τη νηνεμία.
Ξόρκισε, Allodetta, τ' όνομά του.
Λούφαξεν ο δέκτης τ' ασυρμάτου,
και φυλλομετρά το καζαμία.

Ο άνεμος κλαίει. Σκυλί στα λυσσιακά του.
Γεια χαρά, στεριά κι αντίο, μαστέλο.
Γλίστρησε η ψυχή μας από κάτου,
έχει και στη κόλαση μπορντέλο.

κανένας λαός δεν μπορεί να ονειρευτεί μια κοινωνία ισόνομη, ελεύθερη και ειρηνική...

Γιάννης Σταύρου, Βιομηχανικό τοπίο ΙΙ, λάδι σε καμβά

...η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι καθολική και παγκόσμια. Ο πλανήτης μας είναι πλέον μια μικρή γειτονιά γεμάτη κινδύνους και εγκληματικές συμμορίες που δεν γνωρίζουν σύνορα...

Συνέντευξη του Χρόνη Μίσσιου στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
του Αργύρη Παπαστάθη

- Τι σημαίνει για εσάς αυτή η κρίση;

«Πιστεύω ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι καθολική και παγκόσμια. Ο πλανήτης μας είναι πλέον μια μικρή γειτονιά γεμάτη κινδύνους και εγκληματικές συμμορίες που δεν γνωρίζουν σύνορα. Πιστεύω πως κανένας λαός, καμία χώρα δεν μπορεί να ονειρευτεί μια κοινωνία ισόνομη, ελεύθερη και ειρηνική».

- Γιατί;

«Πολλά θα μπορούσε να αναφέρει κανείς: για τον κίνδυνο του πυρηνικού ολέθρου, για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για τον χρηματιστηριακό ιμπεριαλισμό κτλ. Πρόσφατο παράδειγμα έχουμε το έγκλημα της ΒΡ. Κι όμως κανένας δεν θα τιμωρηθεί, κανένας δεν ζητάει να σταματήσουν οι εξορύξεις στα βάθη του ωκεανού. Ολοι μιλούν για το πόσα σεντς έπεσε η μετοχή της. Η ανάγκη συνεργασίας των λαών είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε. Η ανάγκη μιας παγκόσμιας δράσης για να αλλάξουμε τους κοινωνικούς θεσμούς, τις αξίες μας και τη συμπεριφορά μας απέναντι στη φύση και στον συνάνθρωπό μας είναι στοιχειώδης προϋπόθεση».

- Τι μπορούμε να κάνουμε;

«Σήμερα είναι εύλογο το ερώτημα αν το προνόμιο της λογικής του ανθρώπου είναι όντως προνόμιο ή κατάρα. Η οικολογική κρίση του πλανήτη και των ανθρωπίνων κοινωνιών δεν είναι ένα εφιαλτικό σενάριο για το μέλλον αλλά μια οδυνηρή πραγματικότητα. Ο κόσμος του Οργουελ επιβεβαιώθηκε. Ο κόσμος του Χάξλεϊ είναι παρών. Μόνο με αυτογνωσία της ύπαρξής μας και τη συμφιλίωσή μας με αυτόν τον υπέροχο αινιγματικό κόσμο που μας γέννησε μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία μας. Χρειαζόμαστε άλλη ιεράρχηση των αξιών, άλλους κοινωνικούς θεσμούς, άλλη φιλοσοφία. Οσο η κυρίαρχη αξία των κοινωνιών μας παραμένει η κερδοσκοπία, τα βήματα της ανθρώπινης ιστορίας- όπως είπε κάποτε και ο Δαντόν- θα είναι οι ταφόπετρες των ρομαντικών».

- Λέτε ότι η ζωή μετριέται μονάχα με τις συγκινήσεις που επιβεβαιώνουν την ανθρώπινη ουσία μας.Πιστεύετε ότι χάσαμε την ουσία τα τελευταία χρόνια;

«Νομίζω πως ναι. Η σημερινή κοινωνία δείχνει να έχει πέσει σε κώμα. Ο άνθρωπος από μια συμπαντική οντότητα με όνειρα, επιθυμίες, έρωτες και αισθήσεις μετατρέπεται σε ένα αντικείμενο παραγωγής και κατανάλωσης προϊόντων. Εχει χάσει τον προσανατολισμό του, έχει χάσει τις αξίες τού ευ ζην».

- Πώς βιώνετε την κρίση στην Ελλάδα;

«Αισθάνομαι ταπεινωμένος και περιφρονημένος. Νομίζω ότι ξαναζώ την εποχή του Πιουριφόι, τότε που η χώρα μας ήταν απόλυτα εξαρτημένη από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Δεν πίστευα πως θα ζήσω μια νέα υποτέλεια της πατρίδας μου. Λέει ο Πρωθυπουργός ότι ήμασταν ο αδύναμος κρίκος και γι΄ αυτό μας χτύπησε τόσο καίρια ο τοκογλυφικός καπιταλισμός. Γιατί όμως είμαστε ο αδύναμος κρίκος; Είναι ένα ερώτημα στο οποίο οφείλει να απαντήσει το πολιτικό μας σύστημα και άλλοι κοινωνικοί φορείς που υποτίθεται ότι διακονούν τα συμφέροντα του λαού».

- Ωστόσο ο λαός, όλοι εμείς, δεν έχουμε ευθύνη γι΄ αυτό που μας συνέβη;

«Αναμφίβολα ναι. Αυτό όμως δεν είναι το κυρίως πρόβλημα. Οπως και το σύνθημα “φέρτε πίσω τα κλεμμένα”. Είναι σωστό αλλά ταυτόχρονα παραπλανητικό. Διότι το πρόβλημα είναι το σύστημα και οι θεσμοί που καθιερώσαμε. Θεσμοί που παράγουν βία, βαρβαρότητα και ψυχασθένεια, διότι πώς να κατανοήσει κανείς διαφορετικά την αφύσικη ζωή που μας υποχρέωσαν να βιώνουμε. Για να γυρίσουμε στα δικά μας: το εξοργιστικό είναι ότι μας εγκαλούν για έλλειψη πατριωτισμού όσους διαφωνούμε και αντιστεκόμαστε σε αυτά τα κατοχικά μέτρα. Είναι αυτοί που εκλέχθηκαν και ορκίστηκαν- οι περισσότεροι αλλεπάλληλες φορές- να υπερασπισθούν την πατρίδα και τα συμφέροντα του λαού της και μας οδήγησαν σε μια νέα εθνική υποτέλεια. Αιδώς, Αργείοι…».

- Είστε πολύ σκληρός.

«Στα 80 μου χρόνια δεν έχω το δικαίωμα της συγγνωστής πλάνης ούτε καμία δέσμευση για να μη λέω αυτό που σκέφτομαι και πιστεύω. Είναι τουλάχιστον ανόητο να υποστηρίζει κανείς ότι μια χώρα οικονομικά υποδουλωμένη μπορεί να είναι εθνικά και πολιτικά ελεύθερη και ανεξάρτητη. Ισως αυτή η νέα υποτέλεια γεννήσει μια νέα εθνική αντίσταση».

- Εθνική αντίσταση;Με ποια μορφή και πότε;

«Οταν ο λαός βγει επιτέλους από τις κομματικές μάντρες. Τι όραμα θα έχει αυτή η αντίσταση; Τι μορφές θα πάρει; Δεν ξέρω. Εγώ είμαι ήδη παρελθόν και δυσκολεύομαι ήδη να κατανοήσω το παρόν. Ελπίζω οι μορφές που θα πάρει να μην είναι βίαιες και εξουσιαστικές. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως η βία και η εξουσία πρόδωσαν τα ωραιότερα όνειρα των επαναστατών».

- Πιστεύετε ότι υπάρχει ανάγκη τιμωρίας των ενόχων που μας οδήγησαν εδώ;

«Δεν πιστεύω στην καταστολή. Πιστεύω στην πρόληψη. Δυστυχώς όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες στην εποχή μας έχουν εγκαταλείψει την πρόληψη, την αναζήτηση και αντιμετώπιση των αιτίων που γεννούν τα κοινωνικά φαινόμενα και επαφίενταιστην καταστολή σε ολόκληρο το φάσμα του κοινωνικού γίγνεσθαι».

- Είστε ένας από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας της Αριστεράς στην Ελλάδα τον αιώνα που πέρασε. Αναγνωρίζετε κάποιο «ιστορικό λάθος» στη διαδρομή της από το 1974 ως σήμερα;

«Κατ΄ αρχάς θέλω να σου πω ότι η διαδρομή μου στην Αριστερά ήταν, παρά τις αντιξοότητες, από τις πιο ευτυχισμένες και πλούσιες περιόδους της ζωής μου. Εί χαμε όνειρο, είχαμε όραμα, είχαμε μύθους και ψευδαισθήσεις. Η Αριστερά είχε βαθιές ρίζες μέσα στην ελληνική κοινωνία. Παρ΄ ότι ηττήθηκε στρατιωτικά, γρήγορα ξαναγεννήθηκε και στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 ήταν ο μόνος παραγωγός πολιτισμού στη χώρα μας. Η Αριστερά ήταν επαναστατική, όχι με τη συνωμοτική έννοια αλλά με τον πολιτισμό της, μια πορεία που ήρθε να διακόψει η δικτατορία. Ούτε όμως η χούντα τη νίκησε. Η Αριστερά ηττήθηκε στη Μεταπολίτευση. Διασπασμένη για άλλη μία φορά πολεμούσε με τα “ευαγγέλια” προσπαθώντας να στρατολογήσει η κάθε πλευρά με το μέρος της περισσότερους κομμουνιστές. Να τους κάνει τι, αλήθεια; Να τους βάλει στο μπαούλο; Δεν αντιλήφθηκε τη νέα εποχή στην οποία εισερχόταν η ελληνική κοινωνία, τις προσδοκίες και τα προβλήματά της. Ετσι ήρθε το ΠαΣοΚ, πήρε όλο το πακέτο των συνθημάτων και των αιτημάτων της Αριστεράς και το απαξίωσε. Εκτοτε η Αριστερά ψάχνει την προίκα της σε λάθος μέρος. Σήμερα ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά. Αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι Αριστερά δεν παράγει τίποτα, ούτε καν πολιτικό πολιτισμό».

- Τι εντύπωση σας προκάλεσε η νέα διάσπαση του Συνασπισμού;

«Επιβεβαιώνει αυτό που είπαμε προηγουμένως. Είναι ένα πείραμα που χρόνια τώρα παλεύει χωρίς να κατορθώνει να συνθέσει απόψεις. Οι διασπάσεις και οι επαναδιασπάσεις αυτού του χώρου μου φέρνουν στο μυαλό την επίδραση που έχει η ουρά της αθερίνας στον τρικυμισμένο ωκεανό».

- Αρα τι προτείνετε;

«Πιστεύω ότι ο μόνος δρόμος, η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία του ανθρώπου και του πλανήτη είναι η ολιστική οικολογική φιλοσοφία, σκέψη, πράξη και συμπεριφορά. Η οικολογία ούτε φέρει ούτε εδραιώνει καμία εξουσία, αντίθετα την καθιστά άχρηστη. Είναι μια επανάσταση αυτογνωσίας, μια επανάσταση ανθρώπινης συνείδησης. Δεν είναι μια “πίστη” σε μια ιδεολογία αλλά μια καθημερινή πρακτική για να επανασυνδέσουμε τη λογική με τις αισθήσεις, να απελευθερώσουμε τη συμπαντική μας ιδιαιτερότητα. Να αναγνωρίσουμε τη διαφορετικότητα, την αυταξία και την αναγκαιότητα του συνόλου της ζωής. Είναι ένας δρόμος επαναπροσέγγισης του κόσμου που μας περιβάλλει, ένας δρόμος στην αναζήτηση της χαράς αντί της αγωνίας. Εχουμε ανάγκη να ξαναβρούμε την προσωπική μας αισθητική, τα προσωπικά μας μονοπάτια, του έρωτα, της αγάπης και της τρυφερότητας, το άρωμα του κόσμου και της ύπαρξής μας».

Πηγή: Το Βήμα της Κυριακής

Περί μολυσματικής βλακείας...

Απο το blog Ζωγραφική - Γιάννης Σταύρου μας έρχεται η είδηση για τον μολυσματικό χαρακτήρα της...βλακείας!

Με την ευχή να βρεθεί και το "αντιβλακωτικό εμβόλιο" - μπας και γλυτώσουμε - αναδημοσιεύουμε και προσυπογράφουμε το σχετικό σχόλιο:


Γιάννης Σταύρου, Αρόδο, λάδι σε καμβά

Με τις αναμνήσεις μας από τον προηγούμενο αιώνα - μόνο αυτές υπάρχουν...

--------------------------

Δεν ζούμε απλώς τον αιώνα της βαρβαρότητας - αλλά και τον αιώνα των καθυστερημένων...

Και έχουμε μέλλον - δεν έχουν έρθει ακόμα τα χειρότερα...

Όσο για τους καθυστερημένους και τους ηλίθιους που μας έχουν περικυκλώσει επικίνδυνα, βρέθηκε η αιτία της καλπάζουσας εξάπλωσης...

Λέτε;

Λοιπόν, η ανίκητη βλακεία είναι μολυσματική..;

Ναι! Και επιπλέον είναι είδος μασωνίας με έδρες και οργανώσεις σε όλη τη χώρα!

Σύμφωνα με τις έρευνες επιστημόνων...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 30-6-2010

Οι διαφορές στη νοημοσύνη, που παρατηρούνται διεθνώς, μπορούν να εξηγηθούν σε μεγάλο βαθμό από την ανισότητα στις μολυσματικές νόσους που πλήττουν τους ανθρώπους, σύμφωνα με μια νέα –αμφιλεγόμενη- επιστημονική αμερικανική έρευνα, η οποία διαπίστωσε πως οι χώρες όπου τα κάθε είδους παράσιτα και μικρόβια κάνουν…πάρτι στον τοπικό πληθυσμό, είναι ακριβώς αυτές όπου οι κάτοικοί τους έχουν και τον χαμηλότερο κατά μέσο όρο δείκτη νοημοσύνης (IQ).

Η μελέτη, υπό τον βιολόγο Κρίστοφερ Έπιγκ του πανεπιστημίου του Νέο Μεξικό, η οποία δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση “Proceedings of the Royal Society B” της Βασιλικής Εταιρίας επιστημών της Βρετανίας, σύμφωνα με το "Science", συμπέρανε ότι η χαμηλή νοημοσύνη των ανθρώπων μιας περιοχής ή μιας χώρας είναι συνέπεια του τιμήματος που καταβάλλει λόγω της εξάπλωσης των λοιμωδών νόσων.

Σύμφωνα με την έρευνα, τα παιδιά που μολύνονται από πάσης φύσης παράσιτα (από σκουλήκια του εντέρου μέχρι βακτήρια και ιούς), αναγκάζονται να αφιερώσουν πολύ περισσότερη ενέργεια για την καταπολέμηση της μόλυνσης, με συνέπεια να έχουν λιγότερη διαθέσιμη ενέργεια για την ανάπτυξη του εγκεφάλου και του νου τους. Έτσι, οι χώρες με τις περισσότερες ασθένειες (ελονοσία, ηπατίτιδα, τέτανος κ.α.), έχουν και την χαμηλότερη μέση νοημοσύνη.

Ο Έπιγκ, αναλύοντας στατιστικά διάφορες παραμέτρους, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κατά τα δύο τρίτα (ποσοστό 67%) τα διάφορα παράσιτα εξηγούν τις αποκλίσεις του επιπέδου της νοημοσύνης διεθνώς. Το συμπέρασμα αυτό όμως δεν βρίσκει σύμφωνους άλλους επιστήμονες, που θεωρούν ότι η νοημοσύνη είναι υπερβολικά πολύπλοκη για να ερμηνευθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό από ένα μόνο παράγοντα.