Γιάννης Σταύρου, Πειραιάς, λάδι σε καμβά
Σφυρίζουν τα καράβια τώρα που βραδιάζει στον Πειραιά
σφυρίζουν ολοένα σφυρίζουν μα δεν κουνιέται κανένας
αργάτης
καμμιά αλυσίδα δεν έλαμψε βρεμένη στο στερνό φως που
βασιλεύει
ο καπετάνιος μένει μαρμαρωμένος μες στ'άσπρα και στα
χρυσά.
Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει
παραπετάσματα βουνών αρχιπέλαγα γυμνοί γρανίτες...
Το καράβι που ταξιδεύει το λένε ΑΓΩΝΙΑ 937
____________________________________
* από το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη
και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
σας προσκαλούν
στην παρουσίαση του βιβλίου του Patrick Guyomard
Η ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΟΥ ΤΡΑΓΙΚΟΥ
Η Αντιγόνη, ο Lacan και η επιθυμία του αναλυτή
την Παρασκευή, 9 Μαΐου 2008, στις 7:30 μ.μ.,
στο Auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών
(Σίνα 31, Αθήνα).
Για το βιβλίο θα μιλήσουν
ο Λευτέρης Βογιατζής, ηθοποιός, σκηνοθέτης,
η Δηώ Καγγελάρη, θεατρολόγος, Λέκτορας Σχολής Καλών Τεχνών Α.Π.Θ.,
η Μαρία Καλεώδη, ψυχαναλύτρια,
και ο Νίκος Σιδέρης, ψυχίατρος, ψυχαναλυτής.
Θα συντονίσει ο Θανάσης Χατζόπουλος, παιδοψυχίατρος, ψυχαναλυτής,
υπεύθυνος της σειράς «Ψυχαναλυτικοί συνειρμοί» στις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Η απόλαυση του τραγικού είναι εμπνευσμένη από το σχόλιο του Lacan στην τραγωδία της Αντιγόνης. Το σχόλιο αυτό ξετυλίγεται σε επτά διαδοχικές συνεδρίες με τις οποίες «κλείνει» το σεμινάριο της περιόδου 1956-60. Ο Lacan αναδεικνύει τη θέση της ηρωίδας και επιχειρεί τη σύνδεσή της με ζητήματα ηθικής της ψυχανάλυσης, που αποτέλεσε το αντικείμενο του σεμιναρίου εκείνης της χρονιάς. Η απόλαυση του τραγικού είναι κείμενο που αιχμαλωτίζει. Ο ρυθμός, με τις κορυφώσεις και τις παύσεις του, κρατά τον αναγνώστη σε διαρκή εγρήγορση. Κάθε λέξη μοιάζει πολύτιμη, γιατί έχει την ακρίβεια που αξιώνει το γραπτό και τη ζωντάνια ενός λόγου που «μιλάει». Οι αρετές αυτές χρωματίζουν μια επιχειρηματολογία που ανταποκρίνεται στις προκλήσεις του λακανικού σχολίου. Ο τρόπος αξιοποίησης των αρχαίων κειμένων και ο τρόπος ανάγνωσης της συλλογιστικής του Lacan είναι αποκαλυπτικοί.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
O Patrick Guyomard υπήρξε μαθητής των Lacan, Canguilhem, Althusser και Derrida. Το 1969 έγινε μέλος της Φροϋδικής Σχολής και άρχισε να διδάσκει στον τομέα της Ψυχανάλυσης της Vincennes (Paris VIII). To 1994 ίδρυσε την Εταιρεία Φροϋδικής Ψυχανάλυσης (Societé de Psychanalyse Freudienne). Σήμερα διδάσκει στο Paris VII.
“Idiocracy”
“Ηλιθιοκρατία”
Σκηνοθεσία, σενάριο: Mike Judge
Παραγωγή ΗΠΑ, 2006
Σπάνια, εκλεκτή ταινία. Αξίζει να τη δείτε!!!
Τυπικά, μια κωμική ταινία επιστημονικής φαντασίας: Το 2500 μΧ, σε 500 χρόνια από σήμερα, ο πλανήτης μας κατοικείται από ηλίθιους. Η συνέχεια επί της οθόνης…
Ουσιαστικά η ταινία καταδεικνύει με ιδιοφυή, καυστικό τρόπο την εποχή μας. Η ηλιθιοκρατία σε όλο της το μεγαλείο…
Λευκὸ βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει
Καὶ μὲς τὴ θάλασσα βαθειὰ ξαναπετειέται πάλι,
Κι᾿ ὁλόλευκο ἐσύσμιξε μὲ τ᾿ οὐρανοῦ τὰ κάλλη.
Καὶ μὲς τῆς λίμνης τὰ νερά, ὅπ᾿ ἔφθασε μ᾿ ἀσπούδα
Ἔπαιξε μὲ τὸν ἴσκιο της γαλάζια πεταλούδα,
Ποὺ εὐωδίασε τὸν ὕπνο της μέσα στὸν ἄγριο κρίνο·
Τὸ σκουληκάκι βρίσκεται σ᾿ ὥρα γλυκειὰ κ᾿ ἐκεῖνο.
Μάγεμα ἡ φύσις κι᾿ ὄνειρο στὴν ὀμορφιὰ καὶ χάρη,
Ἡ μαύρη πέτρα ὁλόχρυση καὶ τὸ ξερὸ χορτάρι·
Μὲ χίλιες βρύσες χύνεται, μὲ χίλιες γλῶσσες κρένει:
Ὅποιος πεθάνῃ σήμερα χίλιες φορὲς πεθαίνει.
Τρέμ᾿ ἡ ψυχὴ καὶ ξαστοχᾶ γλυκὰ τὸν ἑαυτό της.
Τὸ Μεσολόγγι ἔπεσε τὴν ἄνοιξη· ὁ ποιητὴς παρασταίνει τὴν Φύση, εἰς τὴ στιγμὴ ποὺ εἶναι ὡραιότερη, ὡς μία δύναμη, ἡ ὁποία, μὲ ὅλα τ᾿ ἄλλα καὶ ὑλικὰ καὶ ἠθικὰ ἐνάντια, προσπαθεῖ νὰ δειλιάση τοὺς πολιορκημένους· ἰδοὺ οἱ Στοχασμοὶ τοῦ ποιητῆ:
Ἡ ζωὴ ποὺ ἀνασταίνεται μὲ ὅλες της τὲς χαρές, ἀναβρύζοντας ὁλοῦθε, νέα, λαχταριστή, περιχυνόμενη εἰς ὅλα τὰ ὄντα· ἡ ζωὴ ἀκέραιη, ἀπ᾿ ὅλα της φύσης τὰ μέρη, θέλει νὰ καταβάλῃ τὴν ἀνθρώπινη ψυχή· θάλασσα, γῆ, οὐρανός, συγχωνευμένα, ἐπιφάνεια καὶ βάθος συγχωνευμένα, τὰ ὁποῖα πάλι πολιορκοῦν τὴν ἀνθρώπινη φύση στὴν ἐπιφάνεια καὶ εἰς τὸ βάθος της.
H ὡραιότης τῆς φύσης, ποὺ τοὺς περιτριγυρίζει, αὐξαίνει εἰς τοὺς ἐχθροὺς τὴν ἀνυπομονησία νὰ πάρουν τὴ χαριτωμένη γῆ, καὶ εἰς τοὺς πολιορκημένους τὸν πόνο ὅτι θὰ τὴ χάσουν.
* Απόσπασμα από τους "Ελεύθερους Πολιορκημένους", Σχεδίασμα Β', ΙΙ
Τι καλύτερο σχόλιο γι' αυτές τις μέρες από τους στίχους & τα κείμενα του Διονυσίου Σολωμού...
Στην εποχή μας, κάποιοι, ίσως λίγοι - τόσο λίγοι που δεν διαμορφώνουν καν ποσοστό - μεταμορφώνονται σ' ενα είδος "ελεύθερων πολιορκημένων". Πολιορκημένων από την κατανάλωση, την ασχήμια, την ηλιθιοκρατία, τον υπερπληθυσμό. Εποχή τερατώδους μαζικοποίησης σε ρυθμούς multi culti από τη μια, και χυδαίας βολεμένης εξατομίκευσης από την άλλη.
Μας μένει μόνο να αναπολούμε περασμένους χρόνους και τόπους αγίας ηρεμίας και γόνιμης ερημίας - πριν οι ορδές των νεοβαρβάρων καταλύσουν και το τελευταίο καταφύγιο φυσικής ομορφιάς, αισθητικής και σκέψης. Αλίμονο, ο χορός του Ζαλόγγου χάνει το νόημα του σε μια τόσο ανεγκέφαλη κι εκμαυλισμένη περίοδο.
Το βαρέλι άπατο και τα χειρότερα δεν τα είδαμε ακόμη. Η ανθρώπινη φύση, αυτό το "λάθος" της εξέλιξης έχει πολλά να επιδείξει στο άμεσο μέλλον - όσο για το μακρινό μέλλον, ελπίζω να μην προλάβει να υπάρξει...
