Τι συμβαίνει στη Συρία...

Φρανσίσκο Γκόγια, Ήρθε η ώρα, χαλκογραφία 1797-98

Σε αποκλειστική συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό "Η Φωνή της Ρωσίας", ο Γάλλος ρεπόρτερ και συγγραφέας Thierry Meyssan απαντά σε ερωτήματα σχετικά με τις πρόσφατες εξελίξεις στα πλαίσια της επιχείρησης αποσταθεροποίησης της Συρίας και τις θέσεις της νέας γαλλικής κυβέρνησης.

Γαλλικό ιστολόγιο Voltaire Network
9 Ιουλίου 2012
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Aνταποκριτής της Φωνής της Ρωσίας: Kύριε Meyssan, ευχαριστούμε πολύ για την συνέντευξη που μας παραχωρείτε. Βρίσκεστε συνεχώς στην καρδιά των εξελίξεων στην Εγγύς Ανατολή. Είστε σε θέση να παρατηρείτε πώς εκτυλίσσονται τα πράγματα από τη μια μέρα στην άλλη και είστε σε θέση να αξιολογείτε την κατάσταση στη Δαμασκό. Ποια είναι η γνώμη σας για την εφαρμογή του σχεδίου του Koffi Annan, ο οποίος, όπως και εσείς έχετε ήδη σχολιάσει, δανείστηκε πολλά στοιχεία από την πρωτοβουλία του επικεφαλής της "ρωσικής Quai d'Orsay", Sergey Lavrov;

Thierry Meyssan: Το σχέδιο του Koffi Annan είναι ένα ριπλέι, ή καλύτερα μια διασκευή του σχεδίου Lavrov. Ο Αnnan έκανε μόνο μια παρέμβαση: τροποποίησε μία ρήτρα που αφορά τoν ρόλο του Tύπου. Και δεν σας κρύβω ότι, κατά την άποψή μου, ήταν μια εύχρηστη προσέγγιση, δεδομένου ότι ο κ. Lavrov είχε πετύχει τη δημιουργία μιας αμοιβαίας συμφωνίας με τον Αραβικό Σύνδεσμο, πράγμα που φαινομενικά πρoσέφερε μια κατάλληλη βάση για διάλογο. Ωστόσο, την ίδια στιγμή, ο κ. Lavrov είχε διαπραγματευθεί τα ίδια αυτά σημεία με τον Αραβικό Σύνδεσμο, δηλαδή με τον εκπρόσωπο του Κατάρ, πρόεδρο του Συνδέσμου σε εκείνη τη φάση, ο οποίος, σε μια συνέντευξη Τύπου έκανε δηλώσεις που ήταν σε πλήρη αντίθεση με το πνεύμα του σχεδίου καθώς και με τις δηλώσεις του κ. Lavrov προς τους δημοσιογράφους λίγα λεπτά νωρίτερα.

Σήμερα βρισκόμαστε ακόμα στην ίδια κατάσταση. Όλοι επικαλούνται το σχέδιο Lavrov, που σήμερα ονομάζεται "σχέδιο Annan", αλλά ορισμένα μέρη που εμπλέκονται στον σιωπηλό πόλεμο της Συρίας δεν αφήνουν καμμία αμφιβολία ως προς την άρνησή τους να τεθεί το σχέδιο σε εφαρμογή. Και αυτό επειδή το συγκεκριμένο σχέδιο ειρήνης βασίζεται στην αρχή ότι όλοι πρέπει να προβούν σε μονομερή παύση πυρός, και όχι να περιμένουν την άλλη πλευρά να κάνει το πρώτο βήμα. Έτσι θα επιτευχθεί η σταδιακή αποκλιμάκωση. Η κάθε πλευρά θα πρέπει να σταματήσει τις εχθροπραξίες.

Οι Ε.Δ. της Συρίας, από την πλευρά τους, έχουν καταβάλει σημαντικές προσπάθειες. Έχουν αποσυρθεί από τις μεγάλες πόλεις, που είναι η καρδιά του σκηνικού των διαδηλώσεων, που δεν στρέφονται εναντίον των συριακών Ε.Δ., αλλά είναι υπέρ τους. Ο συριακός λαός θέλει να τον προστατεύσουν οι Ε.Δ. από τις ομάδες των ένοπλων μισθοφόρων. Αλλά οι τελευταίες δεν έχουν διακόψει τη δράση τους και συνεχίζουν τις καταδρομικές ενέργειες. Υπάρχουν πολλές στοχευμένες δράσεις, οι οποίες αποβλέπουν στην καταστροφή των υποδομών και σε δολοφονίες εκποροσώπων των τοπικών αρχών, οι οποίοι έχουν αποδείξει έμπρακτα την στήριξή τους στο καθεστώς Assad.

Φωνή της Ρωσίας: Κατά τη γνώμη σας, υπάρχει έστω και η παραμικρή ευκαιρία για ειρήνη στη Συρία;

Thierry Meyssan: Ασφαλώς! Είναι πολύ απλό. Η ειρήνη θα επιτευχθεί εάν διακοπεί η αποστολή όπλων και χρημάτων από το εξωτερικό... Εάν σταμάτησει η αποστολή μισθοφόρων... Συνεχίζεται αδιάκοπα η διέλευση μισθοφόρων από τα τουρκικά σύνορα, όπως έχει επισημάνει και ο Ρώσος εκπρόσωπος στο Συμβούλιο Ασφαλείας . Οι αντάρτες που πολέμησαν στη Λιβύη μεταφέρθηκαν στην Τουρκία με την στήριξη του ΟΗΕ. Έχουν στήσει έναν καταυλισμό για Σύριους πρόσφυγες, υποτίθεται, ο οποίος στην πραγματικότητα είναι μια κρυφή βάση του αυτοαποκαλούμενου "Ελεύθερου συριακού στρατού". Και τα άτομα αυτά, οι υποτιθέμενοι "πρόσφυγες", συνεχώς διασχίζουν τα σύνορα για να διαπράττουν εγκλήματα σε συριακό έδαφος. Επομένως, είναι σαφές ότι εάν είχαμε μια διακοπή της στήριξης των ένοπλων συμμοριών, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα σήμερα στη Συρία! Όλα θα επανέρχονταν σε μια φυσιολογική κατάσταση, με μια κυβέρνηση που έχει την υποστήριξη της πλειοψηφίας, όπως άλλωστε έδειξε το δημοψήφισμα που έγινε. Θα υπήρχε και μια αντιπολίτευση, η οποία θα είχε στη διάθεσή της τα μέσα για να εκφραστεί, μια αντιπολίτευση που θα επιτελούσε το δημοκρατικό της καθήκον, προτείνοντας εναλλακτικές λύσεις, κλπ. Θα μπορούσε να υπάρξει δημοκρατικός διάλογος, όπως σε πολλές άλλες χώρες.

Στην επόμενη φάση, όταν θα συγκληθεί η ομάδα επαφών που έχει συσταθεί με πρωτοβουλία της Ρωσίας, το ζήτημα θα είναι εάν οι ΗΠΑ, οι οποίες κυριαρχούν στον δυτικό κόσμο και ελέγχουν και το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου, θα ζητήσουν από τους συμμάχους τους να διακόψουν αυτό το στημένο παιχνίδι αιματοχυσίας. Ή, στην αντίθετη περίπτωση, εάν θα εξακολουθήσουν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά.

Φωνή της Ρωσίας: Πάμε στο επόμενο ερώτημα, πιο ευαίσθητο ίσως. Ο υποτιθέμενος "Ελεύθερος συριακός στρατός", που υποστηρίζεται από την Τουρκία και τη Δύση, έχει προβεί σε άγριες δολοφονίες αρκετών συναδέλφων σας, δημοσιογράφων, που εργάζονταν σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό στη Δαμασκό. Δολοφόνησαν 7 άτομα μέσα σε λίγα λεπτά. Πιστεύετε ότι ο Τύπος δέχεται επίθεση, με σκοπό να επιτευχθεί ο αποκλεισμός των μέσων ενημέρωσης, και να στερηθούν οι πολίτες των άλλων χωρών, την αλήθεια για το τι πραγματικά συμβαίνει στη Συρία; Ποιά είναι τα κίνητρα πίσω από αυτές τις δολοφονίες;

Thierry Meyssan: Θεωρώ ότι υπάρχουν δύο παράγοντες σε συνδυασμό. Από τη μία πλευρά, έχουμε δει το ίδιο σκηνικό να επαναλαμβάνεται διαδοχικά στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη και τώρα στη Συρία. Υπάρχουν δυνάμεις που καταστρέφουν συστηματικά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης των χωρών που δέχονται επίθεση. Και είναι απλό. Το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ βρίσκονται μονίμως πίσω από αυτή τη διαδικασία. Κανείς άλλος στον κόσμο δεν συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εχθρός της ελευθερίας της έκφρασης από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Όποιες και αν είναι οι λεπτομέρειες του εκάστοτε σεναρίου, τα επαληθεύσιμα γεγονότα δείχνουν ακριβώς αυτό το πράγμα.

Δεύτερον, ιδιαίτερα στην προκειμένη περίπτωση, σχεδιάστηκε μια τεράστια εκστρατεία που στόχευε στην αποσύνδεση των συριακών καναλιών από τους δορυφόρους και την αντικατάστασή τους με κανάλια-φερέφωνα της CIA. Η όλη διαδικασία πραγματοποιήθηκε όταν άρχισαν να εκπέμπουν τα δορυφορικά δίκτυα που δημιούργησαν τους τελευταίους μήνες. Σκοπός ήταν να μεταδίδουν αυτά τα κανάλια εικόνες πλασματικές, κατασκευασμένες στο στούντιο, προκειμένου να στήσουν μια προσομοίωση της κατάρρευσης του συριακού καθεστώτος, έτσι ώστε ο λαός της Συρίας να ανοίγει την τηλεόρασή του και, αντί να βλέπει κανονικά το κανάλι που έβλεπε παλιότερα, να παρακολουθεί κάτι άλλο, που του δείχνει ψεύτικες εικόνες. Και να σκέφτεται: "Κοίτα να δεις! Όλα έχουν χαθεί… Ώρα να παραιτηθούμε από τη μάχη. Το παιχνίδι είναι χαμένο, αφού είμαστε υπό κατοχή ξένων δυνάμεων"

Και όμως, αυτό δεν το πέτυχαν, διότι υπήρχε, πρώτα απ' όλα, μια απίστευτη κινητοποίηση σε ολόκληρο τον κόσμο. Δεκάδες ανεξάρτητες εφημερίδες αφιέρωσαν σελίδες ολόκληρες στο τι συμβαίνει πραγματικά στη Συρία. Εκατοντάδες ανεξάρτητες ιστοσελίδες έχουν μεταφέρει τις αληθινές λεπτομέρειες αυτών των εξελίξεων. Έως ότου, τελικά, η MilSat αρνήθηκε να αφαιρέσει τα κανάλια της Συρίας από το δορυφόρο της. Ο Αραβικός Σύνδεσμος αναγκάστηκε να υποχωρήσει όσον αφορά τον Arabsat. Οι Σύριοι έχουν μεταφέρει τα τηλεοπτικά τους κανάλια σε νέους δορυφόρους... Τέλος, απευθύνθηκαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας με ένα πολύ σημαντικό έγγραφο για το θέμα αυτό. Και πάνω απ' όλα, ο κ. Lavrov έθεσε τo ζήτημα της άμεσης παύσης του πολέμου πληροφοριών κατά της Συρίας στην κορυφή της ημερήσιας διάταξης της συνεδρίασης της Ομάδας Επαφής.

Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να περάσει το ΝΑΤΟ στην αντεπίθεση, στέλλοντας κομάντος να "καθαρίσουν" στο άψε σβήσε. Ο συγκεκριμένος τηλεοπτικός σταθμός βρισκόταν 17 χιλιόμετρα έξω από τη Δαμασκό. Στη συριακή ύπαιθρο, ουσιαστικά. Δεν ήταν καθόλου προστατευμένος. Οι καταδρομείς έφθασαν εκεί. Μιλάμε για άτομα με συστήματα νυχτερινής όρασης, με όλα όσα χρειάζεται κανείς για μια τέτοια "δουλειά". Σκότωσαν τους φρουρούς. Υπήρχαν μόλις τέσσερις στην είσοδο. Μπήκαν στο στούντιο, συνέλαβαν τρεις από τους παρουσιαστές, τους έδεσαν και τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ. Στη συνέχεια, έβαλαν φωτιά στο στούντιο και τίναξαν τα πάντα στον αέρα. Τώρα αν πάτε εκεί, όπως εγώ πριν από λίγες ημέρες, θα δείτε μόνο χαλάσματα. Από τις εγκαταστάσεις υπάρχει μόνο ένα κτίριο που είναι στη θέση του ακόμα.

Και πάλι, δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι νέο. Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ έχουν εφαρμόσει τις τακτικές αυτές παντού εδώ και 20 χρόνια. Είναι απίστευτο. Μιλάμε για άτομα που εκτελούν μεν αυτές τις βάρβαρες πράξεις, αλλά σε διεθνείς οργανισμούς παρουσιάζονται ως υπερασπιστές της ελευθερίας του λόγου! Είναι η απόλυτη αναίρεση της πραγματικότητας, αφού η πραγματικότητα μας λέει το αντίθετο από τα λόγια τους. Και εμείς οι δημοσιογράφοι όλα αυτά είναι αδύνατο να τα ανεχθούμε. Αυτό είναι σαφές. Αλλά όποιος επιχειρεί να αντιταχθεί στον νατοϊκό επεκτατισμό, σε μια χώρα που δεν έχει σημαντικά μέσα για να υπερασπίσει τον εαυτό της, θέτει τη ζωή του σε κίνδυνο.

Φωνή της Ρωσίας: Και τι γίνεται με τη θέση της Γαλλίας όσον αφορά τη Συρία; Βλέπουμε τον François Hollande να λέει και να ξελέει, δίχως να έχει μια σταθερή πολιτική, σαν να μην έχει αποφασίσει τι στάση να υιοθετήσει... Ποιά είναι η γνώμη σας;

Thierry Meyssan: Όπως ακριβώς τα λέτε είναι. Λέει και ξελέει. Πορεύεται δίχως προσανατολισμό. Δεν γνωρίζει ούτε ο ίδιος ποιά πολιτική να ακολουθήσει. Προσπαθεί να τηρήσει τις αρχικές θέσεις του, αλλά αντιλαμβάνεται συγχρόνως ότι δεν είναι αποδεκτές. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, δεν είναι σε θέση να διατυπώσει μια άλλη πολιτική. Δεν είναι ικανός για κάτι τέτοιο επειδή δεν έχει περιθώρια για ελιγμούς. Αποδέχεται ότι η Γαλλία εξακολουθεί, όπως και κατά τη διάρκεια της θητείας του Νικολά Σαρκοζί, να σέρνεται πίσω από τις προσταγές των Ηνωμένων Πολιτειών. Πώς θα μπορούσε να αρθρώσει μια νέα πολιτική κάτω από αυτές τις συνθήκες; Έχει δίπλα του την διοίκηση του Quai d'Orsay, τους Γάλλους διπλωμάτες που συνεχώς του υπενθυμίζουν ότι ως Γάλλοι διαπράττουμε ένα σοβαρό λάθος με τη Συρία, και ότι η Γαλλία και η Συρία πρέπει να είναι σύμμαχοι, όπως ήταν και στο παρελθόν. Ας μην ξεχνάμε ότι, κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, η Γαλλία ήταν η κυρίαρχη δύναμη της περιοχής.

Υπάρχει μια αδυναμία προσαρμογής. Αυτή η αδυναμία αποτυπώθηκε με σαφήνεια κατά την πρώτη συνάντηση μεταξύ François Hollande και Vladimir Putin, στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Ήταν κάτι τραγελαφικό, πραγματικά! Οι δύο αρχηγοί κρατών είχαν κάνει μια λίστα θεμάτων που έπρεπε να συζητηθούν, συμπεριλαμβανομένου του συριακού ζητήματος, η οποία τελικά κατέλαβε μεγάλο μέρος της συζήτησης. Και δεν κατέληξαν σε συμφωνία σε κανένα σημείο. Το θεωρώ αίσχος... Ούτε σε ένα σημείο δεν τα βρήκαν! Γιατί; Επειδή σε κάθε θέμα, ο Putin διατύπωνε τις απαιτήσεις της Ρωσίας, τεκμηριώνοντας κάθε μια από αυτές. "Θέλουμε αυτό λόγω του ότι"... δίνοντας τα επιχειρήματά του. Και απέναντί του είδαμε τον François Hollande, ο οποίος απαντούσε συνεχώς: "Πιστεύουμε ότι"... χωρίς να δίνει ούτε ένα επιχείρημα! Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει ούτε ένα σημείο σύγκλισης για να διαπραγματευτούν. Είναι ακριβώς η κλασική σύγκρουση μιας στενόμυαλης άποψης αντιμέτωπης με μια ανοικτή θέση.

Όταν δε ασχολήθηκαν ειδικά με το θέμα της Συρίας, η όλη κατάσταση έγινε ακόμα πιο γελοία! Ο Hollande απηύθυνε προκλητικό σχόλιο στον Putin, επισείοντας την πληροφορία ότι 16.000 πολίτες σκοτώθηκαν από την κυβέρνηση της Συρίας.

Οπότε, ο Πρόεδρος Putin γύρισε και τον ρώτησε: "Μα πού βρήκατε τα στοιχεία αυτά; Από το "Παρατηρητήριο της Συρίας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα"; Εμείς στείλαμε τον πρεσβευτή μας στο Λονδίνο για να ανακαλύψει από πού βγήκαν αυτές οι πληροφορίες, και το μόνο που βρήκε ήταν ένας τύπος με έναν πάγκο που πουλούσε κεμπάπ! Αυτή είναι η πηγή των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών; Απεναντίας, εμείς έχουμε εκατό χιλιάδες Ρώσους, οι οποίοι έχουν αναπτυχθεί σε όλη τη συριακή επικράτεια. Τίποτα δεν μας διαφεύγει! Μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα και είμαστε σε θέση να σας πούμε με βεβαιότητα ότι η ιστορία αυτού του πωλητή κεμπάπ στο Λονδίνο δεν έχει απολύτως καμιά αξιοπιστία". …Έτσι τον ειρωνεύτηκε ο Putin.

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Ευχές για καλό καλοκαίρι...

Αναδημοσίευση από το blog:
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΥ - ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ


 Γιάννης Σταύρου, Σταφύλια σε μπολ, λάδι σε καμβά

Μάλλον τελικά ανακαλύψαμε που οφείλουμε την μοιραία ύπαρξη μας...

Όπως όλα δείχνουν το σωματίδιο Higgs ή σωματίδιο του Θεού πιθανότατα είναι υπαρκτό...

Βέβαια, συμφωνούμε με την άποψη του συγγραφέα που ήθελε αρχικώς να το ονομάσει σωματίδιο του διαβόλου...

Θαυμάστε τα δημιουργήματά του - ας μη μιλήσουμε για τα ανθρωποειδή...

Η επιστήμη όμως είναι πάντα όμορφη - a candle in the dark, όπως έλεγε κι ο Μαρκ Σαγκάλ...

Ακολουθεί η είδηση για την ανακάλυψη:

Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 5-7-2012

Τι είναι το μποζόνιο του Χιγκς;

Στον Πίτερ Χιγκς δεν άρεσε το παρατσούκλι «σωματίδιο του Θεού» που προσδόθηκε στο υπό αναζήτηση μποζόνιο, ήδη από τη δεκαετία του 1990. Ωστόσο, επειδή η απόδειξη της ύπαρξής του θα ήταν ιδιαίτερα σημαντική, εξαιτίας του ρόλου που εκτιμάτο ότι έπαιζε στο Σύμπαν, το παρατσούκλι έμεινε. Γιατί όμως είναι τόσο σημαντικό;

Τι είναι το μποζόνιο του Χιγκς; 

Είναι ένα σωματίδιο, σήμα κατατεθέν ενός πεδίου που απλώνεται σε ολόκληρο το Σύμπαν και προσδίδει στα σωματίδια τη μάζα που έχουν. Οφείλει το όνομά του στον 83χρονο σήμερα φυσικό από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου Πίτερ Χιγκς, που πρότεινε την ύπαρξή του πριν από 48 χρόνια. Επιστήμονες θεωρούν ότι αμέσως μόλις έγινε η Μεγάλη Εκρηξη, πολλά σωματίδια δεν είχαν μάζα αλλά την απέκτησαν χάρη σε αυτό το πεδίο που φέρει επίσης το όνομα του Χιγκς. Οποιο σωματίδιο αλληλεπιδρά με το πεδίο αποκτά μάζα. Η ύπαρξη του σωματιδίου Χιγκς που είναι αλληλένδετη με το ομώνυμο πεδίο, είναι καθοριστική για να κατανοήσουμε την προέλευση της μάζας.

Ποια είναι η σπουδαιότητα του πεδίου Χιγκς;

Κατ' αρχάς πρόκειται για ένα αόρατο ενεργειακό πεδίο που απλώνεται σε ολόκληρο το Σύμπαν. «Αιχμαλωτίζει» τα στοιχειώδη σωματίδια όπου κι αν βρίσκονται και τα καθιστά βαρύτερα προσδίδοντάς τους μάζα. Ομως δεν περνούν όλα τα σωματίδια το ίδιο εύκολα μέσα από το πεδίο. Ορισμένα, όπως τα φωτόνια, διέρχονται «ανενόχλητα» και άλλα με δυσκολία όπως ένας ελέφαντας σε βάλτο. Η ουσία είναι ότι θεωρητικά κανένα σωματίδιο δεν είχε μάζα αλλά την απέκτησε όταν ενεργοποιήθηκε το πεδίο μετά τη Μεγάλη Εκρηξη.

Γιατί θεωρείται επομένως τόσο σημαντική η ανακάλυψη του σωματιδίου;

Επειδή αποδεικνύει και κυρίως συμπληρώνει την αξιοπιστία μιας θεωρίας της σύγχρονης Φυσικής που ονομάζεται Καθιερωμένο Μοντέλο και η οποία μας βοηθά να ερμηνεύσουμε πράγματα που γίνονται πάνω στη Γη αλλά και πολύ πιο μακριά, στο αχανές Σύμπαν. Το Καθιερωμένο Μοντέλο πρεσβεύει ότι το Σύμπαν αποτελείται από 12 δομικά συστατικά που λέγονται στοιχειώδη σωματίδια και «διοικείται» από τέσσερις κυρίαρχες δυνάμεις. Ομως αυτή η θεωρία, το καλύτερο δηλαδή ερμηνευτικό εργαλείο που έχουμε, δυστυχώς δεν αρκεί για να κατανοήσουμε τα πάντα στο Σύμπαν.

Ποιο είναι το κομμάτι του παζλ που έλειπε από το Καθιερωμένο Μοντέλο και συμπληρώθηκε με τη χθεσινή ανακάλυψη;

Είναι η προέλευση της μάζας. Η μάζα που αποτελεί εμάς τους ίδιους, τα ζώα, τα φυτά, ό,τι πιάνουμε και βλέπουμε στη Γη και στο Σύμπαν. Το σωματίδιο του Χιγκς και το αντίστοιχο ομώνυμο πεδίο που αναφέραμε πιο πάνω μάς εξηγούν πώς τα σωματίδια αποκτούν τη μάζα τους και στη συνέχεια ξεχύνονται στο Σύμπαν κατευθυνόμενα από διάφορες δυνάμεις για να δημιουργήσουν με τη συμπεριφορά τους τον κόσμο. Αν δεν υπήρχε η μάζα όλα τα σωματίδια, από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο, θα περιφέρονταν με ταχύτητα του φωτός χωρίς να υπάρχει τίποτα το υλικό, χειροπιαστό στο Σύμπαν.

Ποια πράγματα μπορούμε να καταλάβουμε χρησιμοποιώντας το Καθιερωμένο Μοντέλο;

Το Καθιερωμένο Μοντέλο περιγράφει τον φυσικό κόσμο χρησιμοποιώντας σωματίδια και τέσσερις αλληλεπιδράσεις. Αυτές είναι η βαρύτητα, ο ηλεκτρομαγνητισμός, η ασθενής και η ισχυρή πυρηνική αλληλεπίδραση. Αυτά χρειάζονται όλα κι όλα οι φυσικοί, προκειμένου να εξηγήσουν κάθε φυσικό φαινόμενο πάνω στη Γη, καθώς και τις διεργασίες που συμβαίνουν στον Ηλιο και σε κάθε αστέρα που βλέπουμε στον νυχτερινό ουρανό.

Με ποιον τρόπο κατάφεραν οι επιστήμονες να βρουν το επίμαχο σωματίδιο;

Με έμμεσο τρόπο. Δημιουργώντας συγκρούσεις με δέσμες πρωτονίων στον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων του CERN, που εκτοξεύονταν η μία πάνω στην άλλη σχεδόν με ταχύτητα φωτός. Από τις συγκρούσεις αυτές προέκυπταν διάφορα σωματίδια που «παγιδεύονταν» στους ανιχνευτές του CERN και τα οποία υποδήλωσαν σε ορισμένες περιπτώσεις την ύπαρξη του σωματιδίου Χιγκς το οποίο ζει για απειροελάχιστο χρονικό διάστημα.

Και τώρα που ανακαλύφθηκε

το σωματίδιο με τι θα ασχολείται ο Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων στο CERN;

Χωρίς δουλειά δεν θα μείνει γιατί από εδώ και πέρα περνάμε σε άλλο επίπεδο στη Φυσική, πιο δύσκολο. Είναι πολλά τα πράγματα που δεν κατανοούμε στο Σύμπαν και η συνδρομή του CERN ελπίζεται να είναι καθοριστική. Μεταξύ άλλων, στο μέλλον, οι επιστήμονες θα επιχειρήσουν να κατανοήσουν τη λεγόμενη σκοτεινή ύλη που λέγεται ότι αποτελεί το 25% του Σύμπαντος αλλά δεν εκπέμπει καθόλου φως ή κάποιο άλλο είδος ακτινοβολίας, τις μαύρες τρύπες και τις περίφημες έξτρα διαστάσεις.

Εντέλει, ποιος είχε την ιδέα να ονομαστεί «σωματίδιο του Θεού;»

Οχι ο ίδιος ο Χιγκς πάντως που έχει δηλώσει ότι είναι άθεος. Το παρατσούκλι οφείλεται στον νομπελίστα φυσικό Λίον Λέντερμαν που εξέδωσε ένα σχετικό βιβλίο το 1993 και οι εκδότες τού είπαν να ονομάσει έτσι το σωματίδιο.

Η εκλογική επικαιρότητα...

η χώρα χρειάζεται το κόμμα το ικανό να δώσει πολιτική σάρκα στην ελληνικότητα του Tσαρούχη, του Eλύτη, του Mάνου Xατζηδάκη...

Γιάννης Σταύρου, Ακρόπολη 1970, λάδι σε καμβά

Τα δήθεν του ιστορικού-υλιστικού μονοδρόμου

Χρήστου Γιανναρά


Φίλος, ακέραιος και οξυνούστατος, μου μήνυσε: «Προσπαθώ να μαντέψω τι επιφυλλίδα θα γράψεις την Kυριακή. Eγώ, μονολότι μου κάθεται στο στομάχι, θα ήθελα τον Tσίπρα πρωθυπουργό. Eίναι σχεδόν θεόσδοτη ευκαιρία να απομυθοποιηθεί στην Eλλάδα η Aριστερά, έστω και με βαρύ τίμημα».
Aντιλέγω στον φίλο μου: H φερόμενη ως Aριστερά στην Eλλάδα δεν απομυθοποιήθηκε ούτε με το αίμα, την καταστροφή, τη φρίκη της ζαχαριαδικής ανταρσίας, και θα απομυθοποιηθεί με την πρωθυπουργία Tσίπρα; Δεύτερο: Ποια από τις δώδεκα εκδοχές («συνιστώσες») της Aριστεράς, που συνονθυλεύονται χαλαρά στον ΣYPIZA θα απομυθοποιηθεί, αν πρωθυπουργεύσει ο νεαρός δημοκόπος; Oι διαφορές που χωρίζουν τις σέκτες του μαρξίζοντος Σχολαστικισμού είναι φορτισμένες με την ίδια περίπου αβυσσαλέα εμπάθεια που αντιθέτει και τις αλληλομαχόμενες σέκτες του Παλαιοημερολογητισμού στην Eλλάδα. Oσο για τις διαφορές (πολιτικές υποτίθεται) που εμποδίζουν την ενοποίηση των «συνιστωσών» σε αρραγές κόμμα (αντί για συνασπισμό), η κατανόησή τους αποκλείεται για τους αμύητους στα Σανσκριτικά της μαρξιστικής political correctness. (Φαντάσου, αγαπημένες φίλε, τη συνοχή μιας κυβέρνησης που θα ικανοποιεί και θα ισορροπεί «συνιστώσες» εδραιωμένες στην άρνηση κομματικής ομογνωμίας).

Στη σημερινή Eλλάδα η απομυθοποίηση της πολιτικής ασυναρτησίας και στενομυαλιάς αποκλείεται και για έναν άλλο λόγο: Διότι τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην επιθυμία ή στη σκοπιμότητα έχουν επισήμως καταργηθεί. Eχει την παραμικρή σχέση (ή είχε ποτέ) το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Kίνημα με τον σοσιαλισμό; Συμβιβάζεται η έννοια του κοινωνισμού (σοσιαλισμού) με τη θεσμική κατάργηση της αξιοκρατίας, τη δικτατορία των Πρασινοφρουρών, την κλεπτοκρατία; Γνώρισε ποτέ η χώρα αμιγέστερες εφαρμογές του αχαλίνωτου καπιταλισμού από αυτές που επέβαλε ο και πρόεδρος της «Σοσιαλιστικής Διεθνούς» στην Eλλάδα; Eχει το KKE οποιαδήποτε σχέση με το πρωταρχικό, κοινωνιοκεντρικό νόημα της λέξης Aριστερά; Eίναι το KKE κάτι περισσότερο από μια παροχή «προστασίας» στα συντεχνιακά, αντικοινωνικά συμφέροντα των συνδικαλισμένων «ρετιρέ» του Δημοσίου;

O πυρήνας της καταστροφής που έχει συντελεστεί στη χώρα είναι η μεθοδευμένη σύγχυση εννοιών και ορίων, η τέλεια αλογία: Φτάσαμε στο σημείο, το έκγονο της διεθνιστικής, θεμελιωμένης στην αρνησιπατρία μαρξιστικής «Aριστεράς» ο κ. Tσίπρας, να ηγείται του αντιμνημονιακού στρατοπέδου, να υπερασπίζει την ελληνική αυτονομία, ανεξαρτησία και ακεραιότητα. Kαι ο συνεχιστής, υποτίθεται, των παραδόσεων του Λαϊκού Kόμματος, της εμμονής στην ελληνικότητα, ο κ. Σαμαράς, να παλεύει απεγνωσμένα μήπως και συνενώσει, με «επικοινωνιακά» τερτίπια, τις «φιλοευρωπαϊκές» δυνάμεις. O εισαγόμενος, μεταπρατικός μαρξισμός ενδύεται ελληνοπρεπέστατη λεοντή και η κομματική έκφραση τού κάποτε πατριωτισμού υπερασπίζει παθιασμένα την υποτέλεια στους δυτικούς τοκογλύφους.

Eπίμονα και οχληρά η εδώ κατά Kυριακή επιφυλλίδα ζητούσε από τον κ. Σαμαρά να διαλύσει το ολοφάνερα χρεοκοπημένο κόμμα της N.Δ. και να επανιδρύσει το Λαϊκό Kόμμα που λείπει από τη χώρα. Aλλά για να το κάνει, έπρεπε να καταλαβαίνει ότι το Λαϊκό Kόμμα στην Eλλάδα δεν ήταν ποτέ η «Δεξιά». Hταν το πατριωτικό κόμμα, σε αντίθεση και ρήξη προς τον κεχηναίο θαυμαστή της Δύσης Bενιζελισμό και Kαραμανλισμό. Aν καταλάβαινε ο κ. Σαμαράς αυτή την αντίθεση, θα ήταν και ο μόνος ικανός να διεκδικήσει την παραμονή της χώρας στη E.E. και στο ευρώ. Oχι από τεταρτοκοσμική λιγούρα για καταναλωτισμό, αλλά επειδή είναι αδιανόητο να μην υπάρχει επίκαιρη και ενεργός ελληνική πρόταση που να ενδιαφέρει πρωτίστως τους Eυρωπαίους εταίρους μας, να αφορά στις κοσμογονικές ζυμώσεις για την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Nα θυμηθούμε τον Tσαρούχη: «Xρειάστηκε να ζήσω πέντε χρόνια στο Παρίσι, για να καταλάβω ότι το να γίνω Kοσμοπολίτης προϋποθέτει να είμαι Eλληνας».
(Πολύ εύστοχα οι Aμερικανοί λογαριάζουν ως Δεξιά στην Eλλάδα τον Στέφανο Mάνο και τη Θεοδώρα Mητσοτάκη, μόνο. Παρά την κοινωνική του ευαισθησία, ο κ. Mάνος είναι τυπικά διεθνιστής, κοσμοθεωρία του είναι ο Iστορικός Yλισμός στη «φιλελεύθερη» εκδοχή του – την πολιτισμική ταυτότητα και παράδοση την εκδέχεται ως απλό «εποικοδόμημα» πάνω στην οικονομική «βάση» της ζωής. H δε κυρία Mητσοτάκη δεν είναι παρά η εύχρηστη διαχειρίστρια ανάλογων πολιτικών υπαγορεύσεων).

Oλα αυτά για τον εγγονό της Πηνελόπης Δέλτα είναι Kινέζικα, γι’ αυτό πασχίζει και κόπτεται ο θλιβερός να συσπειρώσει στο ιστορικά τελειωμένο κόμμα της N.Δ. την «Kεντροδεξιά»! Aς μας έδινε τουλάχιστον έναν ορισμό: τι καταλαβαίνει με αυτή τη λέξη, τι περιεχόμενο της δίνει. Tο πρόβλημα της N.Δ., που ο κ. Σαμαράς, παρά τις τόσες προκλήσεις, το αγνοεί, είναι ότι δεν είχε ποτέ πολιτική ταυτότητα, ραχοκοκαλιά κοινωνικού στόχου. Aκόμα και ο ειδωλοποιημένος ιδρυτής της ήταν φανερά παγιδευμένος στη μειονεξία έναντι της Aριστεράς, γιατί αυτή επαγγελλόταν κοινωνικό όραμα και «προοδευτικές» στοχεύσεις, ενώ ο ίδιος το περισσότερο που διεκδικούσε ήταν μια αποτελεσματική διαχείριση της εξουσίας. Eπειδή δεν είχε ποτέ δική της ταυτότητα η N.Δ., θεωρούσε τον χαρακτηρισμό «Δεξιά» πάντοτε σαν ρετσινιά φορτωμένη και με ενοχές για τον «εμφύλιο», δηλαδή για την αντίσταση ενάντια στο αιμόδιψο πείσμα του KKE να υποτάξει την Eλλάδα στον σταλινικό ολοκληρωτισμό.

Παγιδευμένος στη μειονεξία για την ασπόνδυλη πολιτική του ο Kων. Kαραμανλής επισώρευσε στη χώρα και τη νοσογόνο αντίφαση: Nα μετέχουν στο Kοινοβούλιο και στις προνομίες του Kοινοβουλευτισμού κόμματα (και «συνιστώσες» συνασπισμών) που αυτοκαθορίζονται στο καταστατικό τους, απερίφραστα, ως εξ ορισμού αντίπαλοι της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Kαι σήμερα καυχώνται απροσχημάτιστα ότι «τους νόμους που ψηφίζει η Bουλή, εμείς τους καταργούμε στο πεζοδρόμιο» ή «θέλουμε απλή αναλογική, αλλά αρνούμαστε τις συγκυβερνήσεις»!

Eστω και μόνο για την αποφυγή της στειρότητας του ιστορικο-υλιστικού μονόδρομου, μαρξιστικού ή αγορακεντρικού, η χώρα χρειάζεται το κόμμα το ικανό να δώσει πολιτική σάρκα στην ελληνικότητα του Tσαρούχη, του Eλύτη, του Mάνου Xατζηδάκη. Tο Λαϊκό Kόμμα: για να έχει συνέχεια η πολιτική μέσα από τις βιωματικές ρίζες του λαϊκού σώματος και όχι να αεροβατεί παρθενογεννημένη από ιδεολογήματα.

Για την Ελληνική γλώσσα...

Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις. είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (βιβλίο Γκίνες) Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ’ αυτήν δεν υπάρχουν όρια. (Μπιλ Γκέιτς, Microsoft). Η Ελληνική και η Κινέζικη. είναι οι μόνες γλώσσες με... συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και...στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική. (Francisco Adrados, γλωσσολόγος).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον. Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.

Ελληνική ζωγραφική σε αγγείο, 500 πΧ (περίπου)

Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε. Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας. Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της.
Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.

Η ΣΟΦΙΑ

Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.
Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».
Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι. Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει.
Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).
Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.
Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» – ελαττώνει ως ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».
Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». ∆ιότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.
Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!
Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.
Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.
Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το
Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.
Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.
«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.
Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ

Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.
Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος:
«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε
γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».
Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην
Ελλάδα:
«Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και
ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο
πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο
παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της.
Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».
Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής.
Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.
«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ’εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α.Τζιροπούλου-Ευσταθίου.
Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».
∆υστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.
Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της.
Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία
γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».