Τρίτη 17 Αυγούστου 2010

Μνήμη και ύπνος στην εποχή μας...

Η Θεσσαλονίκη της μνήμης στη ζωγραφική του Γιάννη Σταύρου...


Γιάννης Σταύρου, Θεσσαλονίκη ΙΙΙ, λάδι σε καμβά

Σύμφωνα με τελευταίες έρευνες, αν κοιμόμαστε χορταστικά, τουλάχιστον 8 ώρες κάθε βράδυ, διατηρούμε καλή μνήμη...

Περίεργο...

Λέτε οι σημερινοί άνθρωποι που δεν έχουν ίχνος μνήμης, αλλά και φαντασίας, να κοιμούνται πολύ λίγο;

Αυτή η τόσο χαρακτηριστική έλλειψη μνήμης που συνοδεύεται από αβυσσαλέα έλλειψη ιστορικότητας και αισθητικής, να οφείλεται άραγε στον λίγο ύπνο;

Μα πώς τότε εμείς έχουμε διαρκώς την εντύπωση ότι οι μαζάνθρωποι της εποχής μας κοιμούνται διαρκώς και μάλιστα με τα τσαρούχια..;

Ακoλουθεί η ενδιαφέρουσα επιστημονική ανακάλυψη:

Τα θυμάμαι όλα...(ΒΗΜΑ, 17-8-2010)

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ Ενας χορταστικός και γεμάτος όνειρα ύπνος κάθε βράδυ είναι το «κλειδί» για την καλή μνήμη. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν επιστήμονες που συμμετείχαν στο 118ο Συνέδριο της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας στο Σαν Ντιέγκο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο ύπνος, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της φάσης RΕΜ («Rapid Εye Μovement», φάση ταχέων κινήσεων των οφθαλμών, όταν τα όνειρα είναι πιο «ζωντανά»), είναι πολύ σημαντικός για την ανάπτυξη των μηχανισμών της μνήμης, είπε η ερευνήτρια Σάρα Μέντνικ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας Σαν Ντιέγκο.

Και εξήγησε: «Τα όνειρα μας βοηθούν να παγιώσουμε τα γεγονότα στη μνήμη μας, να τα κατατάξουμε και τα κατανοήσουμε καλύτερα. Γι΄ αυτό όσοι άνθρωποι ονειρεύονται καταφέρνουν καλύτερα να θυμούνται πληροφορίες και να συνδέουν μεταξύ τους γεγονότα όταν είναι ξύπνιοι». Η κυρία Μέντνικ τόνισε μάλιστα ότι η «επαναφόρτιση» με έναν ελαφρύ υπνάκο δεν προσφέρει ανάλογο αποτέλεσμα με εκείνον του κανονικού, βραδινού ύπνου.

Συνήθως κατά τον βραδινό ύπνο βιώνουμε τέσσερις ως πέντε φάσεις RΕΜ, οι οποίες στο τέλος της νύχτας γίνονται μεγαλύτερες σε διάρκεια. Αυτό σημαίνει ότι ένας ενήλικος που κοιμάται λιγότερο από οκτώ ώρες κάθε βράδυ (επομένως ο RΕΜ ύπνος του είναι ανεπαρκής) σταδιακά αδρανοποιεί την ικανότητα του εγκεφάλου του για δυνατή μνήμη. Παρ΄ ότι η φάση RΕΜ δεν κατηγοριοποιείται ως βαθύς ύπνος, επιτυγχάνεται μόνο όταν ο εγκέφαλος έχει περάσει από τα στάδια του βαθέος ύπνου. Οι επιστήμονες έδειξαν σε εθελοντές που συμμετείχαν στην έρευνα ομάδες τριών λέξεωνόπως «μπισκότο», «καρδιά» και «δεκαέξι»- και τους ζήτησαν να βρουν μία τέταρτη λέξη που να συνδέει κάθε τριάδα (σε αυτό το παράδειγμα η σωστή απάντηση στην αγγλική γλώσσα είναι είναι το επίθετο γλυκός- «sweet»). Οι εθελοντές εξετάστηκαν μία φορά το πρωί και μία το απόγευμα. Στο μεταξύ κάποιοι κοιμήθηκαν φθάνοντας σε φάση RΕΜ ύπνου, κάποιοι σε φάση μη RΕΜ, ενώ οι υπόλοιποι απλώς ξεκουράστηκαν. Οι τελευταίοι, μαζί με εκείνους που έφθασαν έως την πρώτη φάση του μη RΕΜ ύπνου, δεν παρουσίασαν βελτίωση στα αποτελέσματα του τεστ, ενώ η ομάδα που έφθασε σε ύπνο RΕΜ βελτίωσε τις πρωινές της επιδόσεις κατά 40%. Η δρ Μέντνικ πιστεύει ότι η δημιουργία συσχετισμών μεταξύ προηγουμένως ασύνδετων πληροφοριών στον εγκέφαλο ενισχύεται από τις νευρολογικές διεργασίες κατά τη διάρκεια του ύπνου RΕΜ. «Ο ύπνος RΕΜ είναι απαραίτητος προκειμένου να συγκεντρώσουμε όλες τις πληροφορίες που δεχόμαστε σε καθημερινή βάση και να τις μετατρέψουμε σε μνήμες που θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε αργότερα» τόνισε η δρ Μέντνικ.

Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: σύμφωνα με τον καθηγητή ψυχολογίας Ντάνιελ Σάκτερ, ο οποίος μαζί με τους συναδέλφους του από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ παρουσίασε τη δική του έρευνα στο συνέδριο, οι ανθρώπινες αναμνήσεις μάς βοηθούν να οραματιστούμε το μέλλον. Ο κ. Σάκτερ, χρησιμοποιώντας απεικονιστικές μεθόδους του εγκεφάλου, βρήκε ότι η ικανότητα να θυμόμαστε γεγονότα του παρελθόντος σχετίζεται άμεσα με την ικανότητα να «φανταζόμαστε» γεγονότα που δεν έχουν συμβεί ακόμη, και μάλιστα κατά κάποιο τρόπο να «προσομοιώνουμε» στον εγκέφαλό μας αυτά τα μελλοντικά περιστατικά.


Κυριακή 15 Αυγούστου 2010

Δεκαπενταύγουστο...


Γιάννης Σταύρου, Ελαιώνας στον Υμηττό, λάδι σε καμβά

Χρόνια Πολλά!

Οι ευχές μας για το Δεκαπενταύγουστο...

Το "γιορτινό" έργο του ζωγράφου Γιάννη Σταύρου...

Το τελευταίο άρθρο του Χρήστου Γιανναρά με αφορμή τη γιορτή της Παναγίας (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14-8-2010)...

Τι μεταμορφώνει την αγέλη σε κοινωνία;

Χρηστου Γιανναρα

Γιορτή της Παναγιάς του Δεκαπενταυγούστου: από τις λίγες πια αφορμές που απόμειναν για να διαπομπεύουμε οι Νεοέλληνες επιδεικτικά τον μεταφυσικό άξονα τού κάποτε πολιτισμού μας. Θρησκευτικές παράτες πανηγυριώτικου εντυπωσιασμού, πομπώδεις κενολογίες πολιτικών, δημοσιογράφων και δεσποτάδων – αχταρμάς επιδείξεων ασχετοσύνης και απαιδευσίας. Ολα να βεβαιώνουν την άγνοια ή την κυρίαρχη αδιαφορία για την πάλη «νοήματος» που μεταμορφώνει την αγέλη σε κοινωνία («οίον γιγαντομαχία τις περί της ουσίας»).

Η οικονομική χρεοκοπία και ο έσχατος διεθνής εξευτελισμός μας, η διαφθορά και κατάρρευση του πολιτικού μας συστήματος, η αλλοτρίωση του κοινωνικού σώματος σε αρένα διεκδικήσεων κτηνώδους ιδιοτέλειας, αυτά και τα συναφή εκεί έχουν την αιτία τους: στη συμπλεγματική ταύτιση του μηδενισμού με την «πρόοδο», στην επηρμένη χλεύη για κάθε ιερό και όσιο. Κυρίως, στη διαστροφή των θησαυρισμάτων και θεσμών της μεταφυσικής παράδοσης: στη θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος.

Θολές οι αιτίες, τόσο από τη χρονική απόσταση των απαρχών όσο και από τη σύγχυση των φρενών. Για τέσσερις ολόκληρους αιώνες, η υποδούλωση στους Τούρκους εξαφάνισε την ενεργό παρουσία του Ελληνισμού από το ιστορικό προσκήνιο. Και αυτό που προέκυψε σαν Ελληνισμός μετά από τόσο μακρό διάστημα, ήταν ένα μεταπρατικό κρατίδιο που πάλευε (και παλεύει) και πιθηκίζει τρόπο βίου (πολιτισμό) με αναποδογυρισμένους τους όρους της ελληνικής πρότασης και ταυτότητας.

Στη διάρκεια των αιώνων της ελληνικής απουσίας, ένας άκριτος και ανεξέλεγκτος από τα κριτήρια των Ελλήνων πολιτισμός γεννήθηκε στη μεταρωμαϊκή (βαρβαρική τότε) Δύση. Εκπληκτικός σε δυναμισμό πολιτισμός με κέντρο το άτομο, την εξυπηρέτηση και κολακεία των ενορμήσεων αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής: Αντί για την ελληνική ταύτιση του «αληθεύειν» με το «κοινωνείν», η ταύτιση της αλήθειας με τη «σύμπτωση» (adaequatio) ατομικού νου και αντι-κείμενου νοουμένου – σαρωτική επιβολή της νοησιαρχίας, του ατομοκεντρισμού. Αντί της «κοινωνίας» η societas («εταιρισμός επί κοινώ συμφέροντι»). Αντί του «δικαίου» (του «ανά τον λόγον») το jus: κώδικας χρησιμοθηρικών κανονιστικών αρχών. Αντί της δημοκρατίας, η res publica. Αντί για την ελευθερία (άθλημα αυθυπέρβασης) η συμβατική (με σύμβαση) θωράκιση ατομικών δικαιωμάτων. Αντί για το εκκλησιαστικό γεγονός (την αγαπητική κοινωνία της ύπαρξης και της γνώσης), η θρησκεία (ατομική αξιομισθία, ατομική σωτηρία). Και πάει λέγοντας.

Ετσι, βγαίνοντας από την υποδούλωση στους Τούρκους ο Ελληνισμός (αλλά και οι υπόλοιπες κοινωνίες της Ορθόδοξης ελληνορωμαϊκής και σλαβικής «οικουμένης») στον 19ο αιώνα, βρέθηκαν σε ριζικά καινούργιο ιστορικό περιβάλλον, στους αντίποδες του πολιτισμού που είχε διαμορφώσει η συνάντηση της ελληνικής «πόλεως» με τη χριστιανική «εκκλησία». Ο πριν από την Τουρκοκρατία πολιτισμός ήταν πια ένα απόμακρο παρελθόν, κατασυκοφαντημένο λυσσωδώς από τη Δύση, μετονομασμένο χλευαστικά σε «Βυζάντιο»! Το ρεαλιστικό τώρα δίλημμα για τους Ορθόδοξους ήταν: ή το μοντέλο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή η καθήλωση στην ιστορική καθυστέρηση και υπανάπτυξη, ή η μίμηση του καινούργιου, «πεφωτισμένου και λελαμπρυσμένου» κόσμου της Δύσης.

Η ίδια η απελευθέρωση των Ορθοδόξων από τον τουρκικό ζυγό δεν κατορθώθηκε με άξονα και στόχο να αποκατασταθεί η άλλοτε ενιαία σε πολιτισμό ελληνορωμαϊκή «οικουμένη», ιστορική σάρκα, πολυεθνική - πολυφυλετική, της Μιας Καθολικής Εκκλησίας, από την οποία είχε αποσχιστεί η Δύση. Η απελευθέρωση κατορθώθηκε στο όνομα και με το όραμα του καινούργιου μοντέλου συλλογικότητας που είχαν γεννήσει στη Δύση ο ατομοκεντρισμός και η απολυτοποιημένη χρησιμοθηρία: το μοντέλο του «έθνους - κράτους». Οι ορθόδοξοι λαοί απελευθερώθηκαν χάρη στην έγκαιρη παγίδευσή τους στο αντιμεταφυσικό μένος της Δύσης (απόλυτα δικαιωμένο εκεί ιστορικά) και στα παράγωγά του (φυσιοκρατία, δικαιώματα του φυσικού ατόμου) σαρκωμένα στο συναρπαστικό υπόδειγμα της Γαλλικής και της Αμερικανικής Επανάστασης.

Διέσωζαν οι Ορθόδοξοι την επίγνωση διαφοράς ή και αντίθεσης προς τη θρησκειοποιημένη Χριστιανοσύνη της Δύσης. Αλλά κατανοούσαν και εξέφραζαν τη διαφορά ή αντίθεση με τους όρους που είχε πια καθολικά επιβάλει η Δύση: Ορους ιδεολογικής αντιμαχίας, δογματικών - νοησιαρχικών διατυπώσεων άσχετων με την πραγματικότητα της ζωής και το «νόημά» της. Τώρα και για τους Ορθοδόξους «πίστη» σήμαινε ατομικές «πεποιθήσεις» βασισμένες σε αξιωματικές a priori παραδοχές, με μοναδικό τάχα βιωματικό στοιχείο την επιδίωξη ατομικής αξιόμισθης ηθικότητας, ατομικής (στεγανά εγωκεντρικής) σωτηρίας.

Στην Ελλάδα σήμερα μοιάζει μάλλον αδύνατο να εντοπίσει κανείς συνοδικό κείμενο, επισκοπικό κήρυγμα, οποιαδήποτε έκφραση επίσημου εκκλησιαστικού λόγου, που να εκφράζει επίγνωση της διαφοράς της Εκκλησίας από τη θρησκεία, διαφοράς του μετέχειν - κοινωνείν από τον ατομοκεντρισμό τού να θρησκεύει κανείς για την αξιομισθία. Η γενίκευση μοιάζει αφοριστική, αλλά οι δυνατότητες για να ελεγχθεί προσφέρονται πληθωρικά: Οι τηλεοπτικές αναμεταδόσεις πανηγυριώτικου ιδεολογικού και ηθικοπλαστικού ευτελισμού της σημερινής Γιορτής θα κατακλύσουν τα Δελτία Ειδήσεων. Κάθε Κυριακή ο Ελληνας τηλεθεατής των κρατικών καναλιών μπορεί να κρίνει αν το αφόρητης κενολογίας κήρυγμα του καθεδρικού ναού των Αθηνών (ή της Θεσσαλονίκης) διαφέρει, έστω και ελάχιστα, από κάθε αντίστοιχη ρωμαιοκαθολική ή προτεσταντική ευσεβολογία. Και η υπεράσπιση της «Ορθοδοξίας», πανομοιότυπη με την ξύλινη ιδεολογική αντιμαχία «ορθόδοξων» μαρξιστών με «σχισματικούς» τροτσκιστές, ρεφορμιστές ή όποιους άλλους συμπλεγματικούς της μονοτροπίας.

Η ιδεολογική αλλοτρίωση και θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος κατακερμάτισε την άλλοτε Μία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία (που πραγμάτωση και φανέρωσή της ήταν η κάθε τοπική σύναξη Ευχαριστίας) σε πλήθος εθνοφυλετικών κρατικών εκκλησιών, κατά κανόνα υποταγμένων στις σκοπιμότητες του κρατικού εθνικισμού. Πριν από τη θρησκειοποίηση, την ενεργό και λειτουργική ενότητα των διάσπαρτων στην οικουμένη εκκλησιών την εξασφάλιζε το «συνοδικό σύστημα» με ραχοκοκαλιά τον θεσμό της «πενταρχίας των πατριαρχών». Ο θεσμός ακυρώθηκε, όταν οι Ρώσοι, το 1589, απαίτησαν εκβιαστικά τον «ανύψωσή» τους σε πατριαρχείο εκλαμβάνοντας τον τίτλο σαν προνόμιο εξουσιαστικής ισχύος, προϋπόθεση αυτοκρατορικής αυτοτέλειας. Τους ακολούθησαν στην αδαή εθνικιστική θρασύτητα οι Σέρβοι, το 1920, οι Ρουμάνοι, το 1925, οι Βούλγαροι, το 1953. Σκανδαλωδέστεροι οι Νεοέλληνες, είχαμε αυτοανακηρυχθεί, το 1833, «αυτοκέφαλοι», με την εκκλησία μας «επικρατούσα θρησκεία»!

Η πανηγυριώτικη ασχετοσύνη στη γιορτή της Παναγιάς του Δεκαπενταυγούστου έχει ρίζες τόσο βαθιές στο παρελθόν μας όσο και η ανίατη παραπληγία του πολιτικού μας συστήματος.

Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010

Ευτράπελοι λαϊκισμοί - καραγκιόζης τέλος..!

Απορρίπτουμε την κοινωνική, οικονομική και αισθητική βαρβαρότητα της σημερινής Ελλάδας. Τους ιδεολογικούς και εκσυγχρονιστικούς σκουπιδώνες της. Τους παραδοσιακούς και μοντέρνους λαϊκισμούς της. Την ευτράπελη ασχήμια των νεοελλήνων που ξεκινάει από τους κρατούντες και καταλήγει στον γείτονα...

Δυστυχώς ελάχιστα, εως μηδαμινά, πράγματα μας κρατάνε ακόμα - κι αυτά στον χώρο των αναμνήσεων και της νοσταλγίας...

Το αστικά τοπία των ελληνικών πόλεων που μετά βίας άντεξαν μέχρι το '70. Οι ερημικές παραλίες στα νησιά, αλλά και στην Αττική. Οι μοναχικές βόλτες στους κεντρικούς δρόμους, αλλά και στις βιομηχανικές περιοχές μετά τα μεσάνυχτα. Οι ατελείωτες φιλοσοφικές συζητήσεις μέχρι τα χαράματα. Οι μυρωδιές από το νυχτολούλουδο, το γιασεμί, το αγιόκλιμα. Ο ήχος της σιωπής τις βραδυνές ώρες...

Όταν η Θεσσαλονίκη θύμιζε κεντροευρωπαϊκη πολιτεία...


Γιάννης Σταύρου, Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, λάδι σε καμβά

Όταν περιμέναμε την αυγή στην Ακρόπολη...


Γιάννης Σταύρου, Καλοκαίρι στην Ακρόπολη

Δεν το κρύβουμε όμως ότι πήραμε μια μικρή χαρά τελευταία. Ο καραγκιόζης καταχωρήθηκε στους Τούρκους. Επιτέλους απαλλαχθήκαμε απ' αυτό το "παραδοσιακό" σύμβολο - όχι ότι σημαίνει και τίποτα πια αυτό, όταν εδω και χρόνια η χώρα κυριολεκτικά καραγκιοζοκρατείται...

Δημοσιεύουμε το σχετικό, περιγραφικότατο άρθρο του Γιάννη Μαρίνου (πηγή, ηλεκτρονική εφημερίδα ΣΤΥΞ, 3-8-2010):

Καραγκιόζης, το κορυφαίο παράδειγμα προς αποφυγήν

του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΙΝΟΥ

Η απόφαση της UΝΕSCΟ που αναγνώρισε ως Τούρκο τον Καραγκιόζη, αντί να προκαλέσει ανακούφιση, εξόργισε την επιλεκτικά ευαίσθητη Ελλάδα. Αποστερείται, λένε, έτσι η χώρα μας από μιαν άυλη φιγούρα της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Με κίνδυνο να δεχθώ και πάλι ποταμούς λάσπης, εγώ πληροφορήθηκα με ανακούφιση την απόφαση του διεθνούς αυτού πολιτιστικού οργανισμού να χρεώσει στα κουσούρια των πρώην δυναστών μας Οθωμανών και το καραγκιοζιλίκι. Γιατί εδώ και είκοσι χρόνια από τη στήλη αυτή στηλιτεύω την από μέρους των νεοελλήνων ηρωοποίηση του πρωταγωνιστή του Θεάτρου Σκιών και κυρίως την ανάδειξή του σε πρότυπο για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας.

Στο «Βήμα» τής 29.12.1991, αναλύοντας την άποψή μου ότι «αυτός ο κακομούτσουνος και κακομοίρης είναι η συμπύκνωση μερικών από τα πιο απεχθή και χυδαία ελαττώματα που γέννησε η ανθρώπινη ψυχή», επεσήμαινα: «Είναι πρώτα πρώτα τεμπέλης. Παριστάνει ότι δήθεν θέλει να δουλέψει και γι΄ αυτό κατά καιρούς επαγγέλλεται τα πάντα (φούρναρης,γιατρός, δικηγόρος, μάγειρας κτλ., χωρίς να έχει οποιαδήποτε σχετική γνώση, με μόνη πρόθεση να ξεγελάσει τους άλλους για να τα κονομήσει». Σταθερή επιδίωξή του να βγάλει λεφτά χωρίς να κοπιάσει. Αλλά όταν δεν αρκεί η απάτη καταφεύγει στην επόμενη εύκολη λύση, την κλοπή. Χωρίς μάλιστα να διστάζει να κατακλέβει τους κοντινούς του φίλους και συγγενείς (τον Χατζηαβάτη ή τον μπαρμπαΓιώργο). Ετσι, εκτός από τις αρετές της φιλοπονίας και της εντιμότητας, εξευτελίζει και την υψηλή ανθρώπινη αρετή της φιλίας. Χαρακτηριστικό σύμβολο των απεχθών αυτών χαρακτηριστικών του είναι το μακρύ του χέρι. Για να κλέβει ευκολότερα αλλά και για να δέρνει. Και μάλιστα όχι κάποιους κακούς ή εχθρούς αλλά τα ίδια τα παιδιά του και τον καλοκάγαθο και ανιδιοτελή φίλο του Χατζηαβάτη.

Ενα τέτοιο βρωμερό υποκείμενο είναι πολύ φυσικό να χαρακτηρίζεται από τη μέχρις εξευτελισμού αυτοταπείνωση έναντι των ισχυρών και τη βάρβαρη μεταχείριση των αδυνάτων. Είναι φυσικά και άδικος. Οσάκις «κονομήσουν» κάτι με τον Χατζηαβάτη, αναλαμβάνει τη μοιρασιά κατά τη γνωστή ρήση: «Τα δικά σου δικά μου και τα δικά μου δικά μου». Είναι και μισογύνης. Εκείνος τεμπελιάζει ή διδάσκει τα παιδιά του πώς να τον αντιγράψουν, ενώ η Καραγκιόζαινα ουδέποτε εμφανίζεται στη σκηνή αλλά κάπου στο βάθος κάνει όλες τις δουλειές του σπιτιού και δέχεται εντολές και βρισιές από τον τεμπελχανά σύζυγό της που είναι πάντα ξάπλα κατηγορώντας την άδικη κοινωνία.

Ως οικογενειάρχης δεν αρκείται στο να δίνει το κακό παράδειγμα στα παιδιά του. Τους παραδίδει καθημερινά και μαθήματα κλοπής και απάτης ως μέσου πλουτισμού χλευάζοντας την εργασία, την εντιμότητα, τα γηρατειά.

Ο Καραγκιόζης σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου θα ήταν το κορυφαίο παράδειγμα προς αποφυγήν. Στην Ελλάδα έχει υιοθετηθεί επισήμως ως πρότυπο διαπαιδαγώγησης των παιδιών μας. Με τέτοια καραγκιοζιλίκια δεν είναι περίεργο πώς καταντήσαμε ο παρίας των πολιτισμένων εθνών και αυστηρά εποπτευόμενος λαός ως κατ΄ επάγγελμα απατεώνας και διεφθαρμένος. Ας σημειωθεί ότι ορθώς φαίνεται πως διεκδίκησαν οι γείτονές μας την τουρκική ταυτότητά του. Στη γενέτειρά του Προύσα, στην είσοδο του μεγαλύτερου εκεί τεμένους, υπάρχει εντοιχισμένη η φιγούρα του Καραγκιόζη. Η εξήγηση που μου εδόθη από τον τούρκο ξεναγό ήταν ότι όταν ανεγείρετο το τζαμί ο Καραγκιόζης σύχναζε εκεί διηγούμενος τα ειδεχθή κατορθώματά του. Καθώς χλεύαζε την εργατικότητα των χτιστών προκαλούσε καθυστέρηση στην πρόοδο της ανοικοδόμησης. Ετσι είδε και απόειδε ο επόπτης του έργου και τον αποκεφάλισε.

Μετά τον επίσημο εκτουρκισμό του, μακάρι, απαλλασσόμενοι εμείς οι Ελληνες από την απεχθή κληρονομιά του, να πάψουμε πια να είμαστε έθνος καραγκιόζηδων. Αν δεν είναι αργά.

jmarinos@tovima.gr

TO BHMA

Τετάρτη 4 Αυγούστου 2010

Ταμπέλες συνωμοσίας & ΜΜΕ...

Ας αποδράσουμε με ζωγραφική...

Σκηνές της νεότητάς μας...



Γιάννης Σταύρου, Θεσσαλονίκη τον χειμώνα, λάδι σε καμβά

Σε συνθήκες καταστροφής κι αποσύνθεσης της Ελλάδας, τα επίσημα ΜΜΕ, ιδιαίτερα η τηλεόραση, έχουν αναλάβει το ρόλο του κυβερνητικού εκπροσώπου, και μάλιστα με ύφος βασιλικότερο του βασιλέως. Εξανίστανται με τις απεργίες, εξοργίζονται που κάποιοι κλάδοι αντιστέκονται, ρίχνουν στους κατακρεουργημένους πολίτες τις ευθύνες του χάους...

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κυκλοφορούν άρθρα και αφιερώματα περί "συνωμοσιολογίας". Έχουν βάλει στόχο να μας προλάβουν σε όλα. Μην τολμήσουμε και εκφράσουμε διαφορετική άποψη από τη δική τους, μην αναλύσουμε περαιτέρω τα συμβαίνοντα, μην σκεφτούμε...

Η ταμπέλα είναι έτοιμη: όσοι σκέφτονται σήμερα είναι αφελείς, γραφικοί ή και επικίνδυνοι συνωμοσιολόγοι...

Σας παραθέτουμε εκτενές άρθρο του Κώστα Μπετινάκη στην ηλεκτρονική εφημερίδα ΣΤΥΞ (3-8-2010), όπου αναλύει διεξοδικά αυτή τη σκοταδιστική τακτική που εξαπολύεται από τη νέα τάξη όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και παγκόσμια...

Μην βάζετε το μυαλό σας να δουλεύει…

Κώστα Μπετινάκη

Βάλτε το χέρι στην καρδιά και πείτε μας. Τι πιστεύετε περισσότερο σε κάποια ζητήματα, εκείνο που προβάλλεται από τα επίσημα χείλη της κυβέρνησης (οποιασδήποτε χώρας) ή εκείνο που σχολιάζεται από κάποιους «αμφιλεγόμενους» αμφισβητίες της επίσημης άποψης, με ατράνταχτα επιχειρήματα;

Αν απαντήσετε το δεύτερο, είσαστε συνωμοσιολόγος. Αν απαντήσετε το πρώτο, είσαστε καλός υπάκουος και ευνομούμενος πολίτης. Τέτοιους μας θέλουν εξ άλλου. Όχι περιττές σκέψεις, βρε αδερφέ…

Παράδειγμα πρώτο: Ποιος δολοφόνησε τον πρόεδρο Τζον Κένεντι;
Το πόρισμα της επιτροπής Γουόρεν, λέει ο Λη Χάρβευ Όσβαλντ.
Η ταινία του Όλιβερ Στόουν περιλαμβάνει τις κυριότερες πτυχές συνωμοσιολογίας. Με μελέτες, σχεδιαγράμματα στοιχεία που αμφισβητεί τα συμπεράσματα της επιτροπής Γουόρεν.
Άλλο παράδειγμα: Στον πόλεμο του Ιράκ, τόσο ο τότε πρόεδρος Μπους, όσο και ο τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας ξέσκιζαν τα ιμάτιά τους και υποστήριζαν ότι ο πόλεμος επείγει, επειδή το Σαντάμ Χουσεΐν διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής.
Τους είχατε πιστέψει; Παρόλο που η άποψη αυτή είχε έντονα αμφισβητηθεί όχι μόνο επίσημα από αξιωματούχους αμερικανικών υπηρεσιών που έκαναν επιτόπου επιθεωρήσεις, ο πόλεμος έγινε, ο Σαντάμ εκτελέστηκε και το Ιράκ βρίσκεται υπό αμερικανική κατοχή.

Να μην ασχολιόμαστε καλύτερα

Μέσα σε διάστημα λίγων εβδομάδων, δύο ένθετα του ελληνικού Τύπου ασχολήθηκαν με την «Συνωμοσιολογία»! Και οι δύο προσπάθειες είχαν σκοπό να γελοιοποιήσουν το ζήτημα, να παραπέμψουν σε μύθους τύπου Χ-Files και σε τελική ανάλυση να μας πουν: «Η συνωμοσιολογική ερμηνεία που διαμορφώθηκε στην Ελλάδα, θέλει τις πολιτικές εξελίξεις να αποφασίζονται από την αμερικανική κυβέρνηση»( Μάρκος Καρασαρίνης, ΒΗΜΑΜΕΝ –ΑΥΓ 2010)

Ερώτημα: Εσείς τι λέτε;

Ας δούμε όμως τι λέει το βιβλίο «Θεωρίες Συνωμοσίας & Μυστικές Οργανώσεις –Για πρωτάρηδες», που διανεμήθηκε μαζί με το ΕΘΝΟΣ δωρεάν. Το βιβλίο πραγματικά απευθύνεται σε αφελείς. Και προσπαθώντας να μας πείσει ότι «με απλά λόγια, μια θεωρία συνωμοσίας είναι η αντίληψη ότι κάποιο άτομο, ή μια οργανωμένη ομάδα ανθρώπων ενεργεί μυστικά με άνομες προθέσεις».

Έχετε ακούσει ποτέ να γίνεται κάτι τέτοιο; Απα-πα!

Ας πάρουμε την περίπτωση της χούντας των συνταγματαρχών. Αφού επρόκειτο για «επανάσταση» ορισμένων «πατριωτικώς» κινούμενων αξιωματικών, τότε γιατί ο πρόεδρος Κλίντον όταν είχε επισκεφτεί τη χώρα, μας ζήτησε συγγνώμη;

Αλλά ας δούμε τη διασημότερη συνωμοσιολογική ερμηνεία των γεγονότων της 11 Σεπτεμβρίου που οδήγησαν στον πόλεμο του Αφγανιστάν, με πρόσχημα τον πόλεμο «εναντίον της τρομοκρατίας». Τι μας είπαν τα επίσημα χείλη. Πως μια ομάδα Σαουδαράβων τρομοκρατών, μέλη της οργάνωσης αλ-Κάιντα του Οσάμα μπιν-Λάντεν, κάρφωσε τα δύο μπόινγκ στους Δίδυμους Πύργους –στο «Παγκόσμιο εμπορικό κέντρο της Νέας Υόρκης». Μα είπαν και τα ονόματά τους, αφού «βρέθηκαν τα διαβατήριά τους στα συντρίμμια». Μας είπαν δηλαδή ότι μέσα από την κόλαση της φωτιάς που προκλήθηκε από την πρόσκρουση των αεροσκαφών, και της θερμοκρασίας που έλιωσε τις χαλύβδινες κολώνες των ουρανοξυστών, διασώθηκαν τα διαβατήρια των τρομοκρατών, που προφανώς ήταν κατασκευασμένα από κρυπτονίτη (*).Ποια είναι λοιπόν θεωρία συνωμοσίας. Αυτή που μας σερβίρισαν ή αυτή που δεν πιστέψαμε; Δεν ήταν ο μπιν-Λάνεν δημιούργημα και σύμμαχος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών; Η οικογένειά του δεν είχε στενές σχέσεις με τις επιχειρήσεις Μπους;

Στο βιβλίο του «Συνωμοσιολογία για πρωτάρηδες», o Ελευθεροτέκτονας –όπως αυτοδιαφημίζεται- Christopher Hoddap αμφισβητεί όλα όσα έχει αποκαλύψει το «Κίνημα της Αλήθειας» για «το σύνδρομο του Περλ Χάρμπορ» και ότι η «κυβέρνηση των ΗΠΑ γνώριζε».

Στο βιβλίο του Ο Thierry Meyssan «11 Σεπτεμβρίου 2001 –Η τρομακτική απάτη – Κανένα αεροσκάφος δεν συνετρίβη στο Πεντάγωνο» γράφει: «Η επίσημη εκδοχή δεν είναι τίποτε άλλο από προπαγάνδα. Παραμένει γεγονός ότι 125 άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Πεντάγωνο και ότι ένα αεροπλάνο που μετέφερε 64 επιβάτες εξαφανίστηκε. Ποια είναι η αιτία της έκρηξης που έπληξε το Πεντάγωνο; Τι έγινε στη πτήση 77 της Αμέρικαν Αιρλάινς; Οι επιβάτες σκοτώθηκαν; Αν ναι, ποιος τους σκότωσε και γιατί;».

Εδώ και σαράντα χρόνια, υπηρετώντας το Εξωτερικό Δελτίο, έχω γράψει για εκατοντάδες αεροπορικά δυστυχήματα. Από το νοτιοκορεατικό Τζάμπο ως την τραγωδία του Λόκερμπι, ή τη σύγκρουση των δύο τζάμπο σε ισπανικό αεροδρόμιο. Πάντοτε οι φωτογραφίες ήταν συγκλονιστικές. Ιδίως τα τεράστια κομμάτια από την ουρά κυρίως του αεροσκάφους, ή τις ρόδες ανάποδα, κλπ κλπ.

Είδατε μήπως τη φωτογραφία από τα συντρίμμια του αεροσκάφους που έπεσε στο Πεντάγωνο; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ συντρίμμια αεροσκάφους. Το αποδεικνύει και η φωτογραφία που μετέδωσε το Ασοσιέιτεντ Πρες, που είχε τραβηχτεί λίγα λεπτά μετά την πρόσκρουση στο Πεντάγωνο. Και η τρύπα που άνοιξε η άτρακτος πλάτους 38 μέτρων, στην πρόσοψη του Πενταγώνου ήταν μόλις 19 μέτρα…

Αυτό θα πει θεωρία συνωμοσίας!

Να ο σουρεαλιστικός διάλογος με τον εκπρόσωπο του Πενταγώνου:

Δημοσιογράφος: Τι έχει απομείνει από το αεροσκάφος;

Αρχηγός Πλόγκερ
: Κατ΄αρχήν στο θέμα του αεροσκάφους υπάρχουν κάποια κομμάτια; Του σκάφους τα οποία ήταν ορατά από το εσωτερικό στη διάρκεια της επιχείρησης κατάσβεσης της πυρκαγιάς, αλλά δεν πρόκειται για ογκώδη συντρίμμια. Με άλλα λόγια δεν υπάρχουν τμήματα της ατράκτου ούτε τίποτε άλλο παρόμοιο… Ξέρετε θα ήθελα να μην τοποθετηθώ επί του θέματος…Έχουμε πολυάριθμους αυτόπτες μάρτυρες που είναι σε θέση να σας ενημερώσουν καλύτερα, όσον αφορά το τι συνέβη στο σκάφος κατά την διάρκεια της προσέγγισής του. Εγώ δεν γνωρίζω…

Ένας καλός φίλος μου, παλαίμαχος πιλότος της «Ολυμπιακής» πια, με πάρα πολλές ώρες πτήσης στα τζάμπο, μου είχε πει τότε, πως ο ελιγμός για την πραγματοποίηση της πρόσκρουσης «με την πρώτη κιόλας», είναι σχεδόν αδύνατος, Επειδή γύρω στο Πεντάγωνο υπάρχουν πολλά πανύψηλα κτίρια και ο «στόχος» είναι πολύ χαμηλός… «Ένα τζάμπο δεν είναι μαχητικό ώστε να μπορεί να κάνει απότομη βύθιση και αμέσως σε λίγα μέτρα να πάρει παράλληλη πορεία στο έδαφος…».

Αλλά εδώ οι κάμερες επιτήρησης του γύρω χώρου δεν μαγνητοσκόπησαν το τζάμπο να προσκρούει σ΄ένα από τα καλύτερα φυλασσόμενα κτίρια των ΗΠΑ…

Αυτό κι αν είναι θεωρία συνωμοσίας!!!

«Ο μηχανισμός της διάδοσης και αποδοχής της συνωμοσιολογίας μοιάζει σαφής. Κατασκευάζουν ένα πιο απλό εύπεπτο αφήγημα κυρίως χαϊδεύοντας το εγώ μας: ο βασικός κοινός παρανομαστής καθεμιάς από τις παραπάνω δολοπλοκίες, είναι ότι δεν μας ξεγέλασαν, τις πήραμε χαμπάρι και πήραμε τα σώβρακα των σκοτεινών δυνάμεων του τρίτου προσώπου πληθυντικού»… Γράφει ο συντάκτης του κειμένου στο «ΒΗΜΑΜΕΝ».

Είναι σα να μας λέει συνεχίστε να χάβετε μόνο την επίσημη εκδοχή, ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ εσείς, αφού μπορούν οι άλλοι, που ξέρουν να σας το σερβίρουν πιο βολικά

--- (*) Το υλικό που παρέλυε τον Σούπερμαν

----------------------------------------

cbetin@styx.gr