Μια απίστευτη, κανιβαλική σκευωρία με δραματικές επιπτώσεις...

Κανιβαλική σκευωρία με τραγικές προεκτάσεις στο μέλλον του πλανήτη...

Πηγή: Ηλεκτρονική εφημερίδα ΣΤΥΞ

Μια υπόθεση με πολλά ερωτηματικά

και δραματικές πολιτικές επιπτώσεις

Την παράταση της κράτησης του Ντομινίκ Στρος Καν τουλάχιστον μέχρι την Παρασκευή αποφάσισε η δικαστής Μελίσα Τζάκσον που εξετάζει την υπόθεση του επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στο Μανχάταν.
Ο εισαγγελέας επισήμανε ότι ερευνάται το ενδεχόμενο ο Στρος-Καν να συμπεριφέρθηκε με «παρόμοιο τρόπο» και στο παρελθόν και εξέφρασε την ανησυχία ότι μπορεί να εγκαταλείψει τις ΗΠΑ για τη Γαλλία, αν αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση.

Όπως ήταν αναμενόμενο, τα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης σε ρόλο δικαστή, παπαγάλισαν τις ανακοινώσεις της αδέκαστης αμερικανικής δικαιοσύνης. Την οποία και εξαίρουν. Αλήθεια ποιος σκοτωσε τον JFK;

Τι μας είπαν:
Η καμαριέρα δεν πρόλαβε να στρώσ’ καν.
Τι δεν μας είπαν:
Τι μεσολάβησε από την δραματική περιγραφή του περιστατικού από την καμαριέρα, στην «ρεσεψιόν», πως άφησαν τον Στρος-Καν να φύγει από το ξενοδοχείο, τι ακριβώς συνέβη με το ξεχασμένο τηλέφωνό του, ώσπου να συλλάβουν ως κοινό κακοποιό, να τον κατεβάσουν από το αεροπλάνο και να του φορέσουν χειροπέδες οι αμερικανοί αστυνομικοί.
Με δυσπιστία και κατάπληξη, ο γαλλικός Τύπος, εκφράζει σοκ για τη σύλληψη του γενικού διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Ντομινίκ Στρος-Καν για σεξουαλική επίθεση και απόπειρα βιασμού και θέτει ερωτήματα για τις συνέπειες που θα έχει το σκάνδαλο για το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2012.
Le Figaro:«Είναι προφανές ότι ο Ντομινίκ Στρος-Καν δεν θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της Γαλλίας».
«Η γαλλική αριστερά αντιμετωπίζει την εξαφάνιση ενός σεναρίου που είχε προαναγγελθεί από τα ινστιτούτα δημοσκοπήσεων, που προέβλεπαν μία θριαμβευτική νίκη την άνοιξη του 2012.

Ποιός επωφελείται από το σκάνδαλο;
Πρώτος και καλύτερος αναμφίβολα, ο πρόεδρος Σαρκοζί, που είδε να βγαίνει από το πολιτικό προσκήνιο ο σημαντικότερος αντίπαλό του. Έχει όμως ακόμα να αντιμετωπίσει τον κακό του εαυτό παρά τους σοσιαλιστές πολιτικούς αντιπάλους, που ουδείς έχει το ανάστημα του Στρος-Καν. Ο Francois Hollande, για παράδειγμα, δεν έχει εμπειρία ούτε υπουργού. Όσο για τις Martine Aubry και Segolene Royal, έχουν ήδη τραυματίσει τη φήμη τους με τις προσωπικές τους αντιπαραθέσεις.

Ποιοι μετρούν απώλειες;
Οι Γάλλοι σοσιαλιστές που έχασαν το καλό τους χαρτί στην διεκδίκηση της προεδρίας.
Σημαντικότερη όμως η απώλεια για την Ευρώπη, την ευρωζώνη και κατ’ επέκταση την Ελλάδα θεωρούν οι Βρυξέλλες την αδρανοποίηση που προεξοφλείται πως θα επέλθει για τον Ντοµινίκ Στρος - Καν. Οπως εξηγούν αρμόδιοι κοινοτικοί, ο Στρος -Καν ήταν αυτός που έδωσε ευρωπαϊκό χρώµα στο ?ιεθνές Νομισματικό Ταµείο µε µια σειρά από ενέργειες, κυρίως µετά το ξέσπασµα της διεθνούς οικονομικής κρίσης του 2008.
# Πρώτα εισηγήθηκε την ενεργό ανάμιξη του Ταµείου στις χώρες της Ένωσης που δεν ανήκουν στο ευρώ, όπως η Λετονία, αποφεύγοντας παραδοσιακές συνταγές που είχε χρησιμοποιήσει το ?ΝΤ τις περασμένες δεκαετίες στη Λατινική Αµερική και τον τρίτο Κόσµο.
# Κατόπιν, έπαιξε σημαντικό ρόλο στα πακέτα βοήθειας για την Ελλάδα αρχικά και εν συνεχεία για την Ιρλανδία και την Πορτογαλία διασφαλίζοντας έτσι τη συνοχή και διατήρηση της ευρωζώνης και του ευρώ –πείθοντας ακόµη και τους απρόθυµους εταίρους, όπως η Γερµανία- να εισφέρουν τα απαραίτητα ποσά.
# Τέλος, συνέβαλε στην αλλαγή της φυσιογνωμίας του ?ΝΤ δίνοντάς του µεγαλύτερη κοινωνική διάσταση: Οι λέξεις απασχόληση και ανάπτυξη άρχισαν να ακούγονται περισσότερο από λέξεις όπως λιτότητα και δηµοσιονοµική πειθαρχία.
Στα υπέρ του όταν ως υπεύθυνο μελετών και δεξί του χέρι επέλεξε τον Ολιβιέ Μπαλσάρ, Γάλλο µεν αλλά µε διδακτορικό από το ΜΙΤ, που έχει ειδικευθεί στην καταπολέμηση της ανεργίας.
Είχε δώσει έµφασή στην ευρωζώνη και στα προγράµµατα για τις χώρες της περιφέρειας κάτι που είχε προκαλέσει στην εαρινή σύνοδο του ?ΝΤ, την έντονη ενόχληση των ΗΠΑ, του Καναδά και ορισμένων αναδυόμενων οικονομιών, που τον κατηγόρησαν ότι σπαταλά τα χρήµατα του Ταµείου σε χώρες που δεν μπορούν να σωθούν.

Κατ΄ έθιμο
Ο διευθυντής του Διεθνούς Νοµισµατικού Ταµείου είναι Ευρωπαίος και ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Αμερικανός: αυτό προβλέπει µια «συμφωνία κυρίων» που χρονολογείται από τη σύνοδο του Μπρέτον Γουντς, το 1944. Και η συμφωνία αυτή τηρήθηκε µέχρι τώρα πιστά. Καθώς όµως οι αναπτυσσόμενες χώρες αποκτούσαν δύναµη και αυξηµένο οικονοµικό βάρος, άρχισαν να ζητούν την αναθεώρηση αυτής της συµφωνίας και την εκλογή των νέων προέδρων των δύο σωµάτων µε ανοιχτό και διαφανή τρόπο.
Ηδη πριν από τη σύλληψη τού Ντοµινίκ Στρος-Καν φαινόταν πιθανό ο διάδοχός του να είναι από την Κίνα, την Ινδία, τη Βραζιλία ή µια άλλη αναπτυσσόμενη χώρα. Ανάµεσα στα ονόµατα που κυκλοφορούν είναι κι εκείνο του Κεµάλ Ντερβίς, πρώην υπουργού Οικονομικών της Τουρκίας και πρώην αξιωματούχου στο Brookings Institute. (Για το ρόλο αυτό, το παίζει ασιάτης). Ήδη ο ινδικός Τύπος προβάλλει δύο πρόσωπα: Του διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Ντουβούρι Σουμπαράο και του αντιπροέδρου της Επιτροπής Σχεδιασμού της ινδικής κυβέρνησης Μοντέκ Σινχ Αλουάλια.

«Θεωρώ πολύ πιθανό ότι ο διάδοχος του Στρος-Καν δεν θα είναι Ευρωπαίος, και ότι θα αποµακρύνει τις προτεραιότητες του ΔΝΤ από την Ευρώπη», επισημαίνει ο Ζαν Πιζανί-Φερί, διευθυντής του οικονομικού ιδρύµατος Bruegel.
Θεωρητικά, θα µπορούσε ο επόµενος διευθυντής του ΔΝΤ να είναι και πάλι Ευρωπαίος. Υποψήφιοι υπάρχουν. Ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Γκόρντον Μπράουν, για παράδειγµα, ήταν επικεφαλής της πολιτικής επιτροπής του ΔΝΤ για µια δεκαετία και πιστεύει ότι το Ταµείο πρέπει να παρέµβει πιο αποφασιστικά για την αντιµετώπιση της φτώχειας και τη σταθεροποίηση της οικονοµίας. Θα µπορούσε λοιπόν, να διεκδικήσει τη θέση – πολύ περισσότερο που Βρετανός δεν έχει διευθύνει ποτέ το ΔΝΤ. Υπάρχει όµως ένα πρόβληµα: θα χρειαζόταν τη στήριξη του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάµερον. Κι αυτό ο τελευταίος το έχει αποκλείσει...
Το τιμόνι του Διεθνούς Νοµισµατικού Ταµείου αναλαµβάνει προσωρινά – κατά τη διάρκεια της απουσίας του Ντοµινίκ Στρος-Καν – ο δεύτερος στην ιεραρχία, Τζον Λίπσκι, ο οποίος θα είναι ο άνθρωπος που θα τρέξει τις διαπραγµατεύσεις εκ µέρους του ΔΝΤ για τον νέο δανεισµό και το νέο Μνηµόνιο της Ελλάδας. Ο Τζον Λίπσκι, ήταν (1984-1998) ανώτατο στέλεχος στην Salomon Brothers και αργότερα (1998-2006) αντιπρόεδρος στη JPMorgan Investment Bank, διατηρώντας υψηλόβαθμη θέση μετά την συγχώνευση με την Chase Manhattan.
Ως αναπληρωτής γενικός διευθυντής του Ταµείου θεωρείτο η εσωτερική φωνή του στην αντιµετώπιση της ελληνικής κρίσης Ελλάδας, ο Στρος-Καν χαρακτηριζόταν ως η δηµόσια φωνή. Και η JPMorgan, η ανώτατη φωνή. Πρόσφατα είχε ταχθεί υπέρ της επέκτασης του προγράµµατος στήριξης της Ελλάδας µετά το 2013 και κατά της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, σε συνέντευξή του σε γερµανική εφηµερίδα.

Το παρελθόν
Η φήμη του ως γυναικάς, δεν είχε βλάψει την εικόνα που είχαν γι’ αυτόν οι συμπατριώτες του στο παρελθόν. Οι γάλλοι ψηφοφόροι δεν δίνουν σημασία στις απιστίες της προσωπικής ζωής των πολιτικών τους ηγετών. Και ο Στρος-Καν είχε περάσει αβρόχοις ποσί μετά από ένα «σκάνδαλο» για κάποια σχέση με συνεργάτιδά του στο ΔΝΤ το 2008.
Οι φίλοι και συνεργάτες του έντονα διαμαρτύρονται για τη μεταχείρησή του, υποστηρίζοντας πως «αν και του άρεσαν οι γυναίκες απέχει πολύ από τον χαρακτήρα του να γίνεται βίαιος».
Η σύζυγός του γαλλίδα δημοσιογράφος Anne Sinclair, σε κατηγορηματική δήλωσή της στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων είπε πως «δεν πιστεύει ούτε λέξη από αυτά που καταμαρτυρούν στο σύζυγό μου».
Και κύκλοι του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος υποστηρίζουν πως πρόκειται για «πλεκτάνη». Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως ο Σαρκοζί, είναι το αγαπημένο παιδί των Αμερικανών, που ανέτρεψε την ιστορική πολιτική ντε Γκόλ, ξαναβάζοντας τη Γαλλία στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, χωρίς να ανοίξει μύτη.

Απομένει η άποψη κάποιων παπαγάλων που επιχαίρουν με την "ακριβοδίκαιη" αμερικανική δικαιοσύνη. Επειδή οι αμερικανικές αρχές έδειξαν παραδειγματική αυστηρότητα μην υπολογίζοντας την προσωπικότητα με την οποία είχαν να κάνουν και του συμπεριφέρθηκαν ως να ήταν κοινός εγκληματίας, μην υπολογίζοντας το τεκμήριο της αθωότητας.

Ξεχνούν τη συμπεριφορά των ΗΠΑ ως παγκόσμιου δικαστή και ρυθμιστή του διεθνούς άδικου.

Ξεχνούν τις αποφάσεις που ελήφθησαν πριν 13 χρόνια στη συνάντηση του ΔΝΤ στο Χονγκ Κονγκ, για την "απόκτηση ενός χαρακτήρα ώστε να προωθήσει περισσότερες χώρες στην φιλελευθεροποίηση των αγορών". Εκείνη η προώθηση που υιοθετήθηκε ασμένως από τις δυτικές αγορές, με τους υπουργούς οικονομικών πειθήνια όργανά του. Ώσπου να ξεσπάσει η κρίση οικονομικής απορύθμισης του 2008, στις ΗΠΑ. Και η φιλελευθεροποίηση της παγκόσμιας αγοράς, φρόντισε ώστε να επεκταθεί η αμερικανική ασθένεια στον κόσμο...

ΥΓ. Ο Στρος-Καν ανήκει σ' εκείνη την κατηγορία των "Σοσιαλιστών" νέας γενιάς που έχουν εναγκαλιστεί νεοφιλελεύθερες οικονομικές απόψεις όπως ο πρόεδρος της λεγόμενης Σοσιαλιστικής Διεθνούς.Δεν έπαυε ωστόσο να έχει κάποιες "προχωρημένες ιδέες", που έρχονταν σε αντίθεση με τον ρόλο που είχε στερνιστεί η πολιτική του ΔΝΤ, όλα αυτά τα χρόνια. Είχε λοιπόν ισχυρούς εχθρούς σε θέσεις κλειδιά της οικονομίας της Παγκοσμιοποίησης -τον απόλυτο άρχοντα. Η προβοκάτσια άλλωστε δεν έχει σταματήσει να είναι το κύριο όπλο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Άραγε θα μαθευτεί κάποτε η αλήθεια και τι ακριβώς συνέβη, με την καμαριέρα, ώστε κάποιοι να γνώριζαν το γεγονός, πριν ακόμα ανακοινωθεί; Μάλλον όχι.

μια καινούργια εγκληματική εκστρατεία...

• Τη στιγμή που θα διαβάζονται οι γραμμές αυτές, η υπερεθνική ελίτ μπορεί να έχει ήδη αρχίσει μια καινούργια εγκληματική εκστρατεία που θα καταστρέψει ακόμη ένα λαό, μετά τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν και του Ιράκ (πάντα βέβαια με την αιτιολογία της «σωτηρίας» από έναν τύραννο): το λαό της Λιβύης.
• Ο στόχος της νέας εγκληματικής εκστρατείας της υπερεθνικής ελίτ είναι ο ίδιος όπως στο Ιράκ: η ουσιαστική αποδιάρθρωση της χώρας, ώστε, έπειτα από «αλλαγή καθεστώτος» που θα αντικαταστήσει το αναξιόπιστο (για την υπερεθνική ελίτ) καθεστώς του Καντάφι με ένα γνήσιο πελατειακό καθεστώς, θα οδηγήσει στην περιέλευση του εθνικού πλούτου στα χέρια των πολυεθνικών της υπερεθνικής ελίτ, για την «αξιοποίησή» του... (*)

Φρανσίσκο Γκόγια, Ούτε εδώ, χαρακτικό

Δύο ενδιαφέροντα άρθρα, δύο ενδιαφέρουσες απόψεις για την επέμβαση στη Λιβύη:

Η Λιβύη ως καταλύτης

Του Αγγελου Σταγκου

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 23-3-2011

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Καντάφι είναι ένας δικτάτορας, από τους πολλούς βέβαια που υπήρχαν και ακόμη υπάρχουν στον εύφλεκτο χώρο των αραβικών καθεστώτων της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Δεν υπάρχει επίσης αμφιβολία ότι για πολλούς και διάφορους λόγους, η Δύση όχι μόνον ανεχόταν τους συγκεκριμένους δικτάτορες και τα ανελεύθερα καθεστώτα, αλλά και έκανε «μπίζνες» μαζί τους. Επομένως, είναι μάλλον υποκριτικές σήμερα οι εκδηλώσεις ευαισθησίας επειδή ο συνταγματάρχης «σφάζει» τον λαό του που εξεγέρθηκε. Το ζητούμενο είναι τι κρύβεται πίσω από την επιμονή των Αγγλογάλλων να ανατραπεί οπωσδήποτε ο Λίβυος δικτάτορας, ακόμη και με στρατιωτική παρέμβαση.

Οι Αμερικανοί δείχνουν να σύρονται στην περίπτωση της Λιβύης. Δεν τους είναι συμπαθής ο Καντάφι, και το λένε, αλλά η Ουάσιγκτον δεν πολυήθελε να μπλεχτεί σε άλλη μια επιχείρηση στρατιωτικής παρέμβασης σε μουσουλμανικό κράτος, μετά το Ιράκ και το Αφγανιστάν και σίγουρα δεν επιθυμεί να δεσμεύσει χερσαία στρατεύματα σε μια περιπέτεια απροσδιόριστης χρονικής διάρκειας και με κινδύνους εγκλωβισμού. Αλλά πώς μπορεί να εξασφαλιστεί η πτώση του Καντάφι χωρίς στρατεύματα εδάφους και ποιος μπορεί να είναι σίγουρος τι θα επακολουθήσει στην περιοχή, αν το διάδοχο καθεστώς δεν είναι ισχυρό.

Οι ΗΠΑ λοιπόν δεν ήθελαν την πρωτοκαθεδρία, αλλά δέχτηκαν να στηρίξουν επιχειρησιακά τη Γαλλία και τη Βρετανία που την ήθελαν. Ο Σαρκοζί πρωτοστάτησε σε «αντικανταφισμό» και βρήκε συμπαραστάτη τον Κάμερον της Βρετανίας, ο οποίος αφενός ήθελε να τιμωρήσει τον συνταγματάρχη για την ανατίναξη του αεροπλάνου της PanAm στο Λόκερμπι, το 1998, αλλά σίγουρα περιμένει και ανταλλάγματα, σχετικά με την εκμετάλλευση πετρελαιοπηγών, αν και όταν αλλάξει το καθεστώς. Ετσι, για πρώτη φορά μετά την άδοξη επέμβαση στο Σουέζ το 1956, οι δύο βασικές (ιμπεριαλιστικές ή παραδοσιακές) δυνάμεις της Μεσογείου, ένωσαν τις δυνάμεις τους σε μια στρατιωτική επιχείρηση. Μόνο που τότε το έκαναν με τις ΗΠΑ αντίθετες, ενώ τώρα είναι μαζί τους.

Οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν ότι ο Σαρκοζί πρωτοστατεί στην ανατροπή του Καντάφι για να ενισχύσει κυρίως τη δημοτικότητά του που κατρακυλά στο εσωτερικό της Γαλλίας. Ισως, αλλά δεν είναι ο μοναδικός λόγος. Η Γαλλία ήταν στο παρελθόν και θέλει να παραμείνει ηγετική δύναμη στη Μεσόγειο. Γι’ αυτό και έχει προτείνει τη δημιουργία της Μεσογειακής Ενωσης. Με την ευκαιρία του αναβρασμού που επικρατεί στα αραβικά κράτη της περιοχής, επιχειρεί να αποκαταστήσει την επιρροή της, που υπέστη πλήγμα στην περίπτωση της Τυνησίας, όπου το καθεστώς Μπεν Αλι κατέρρευσε χωρίς να πάρει μυρωδιά το Παρίσι.

Η αναταραχή πρόσφερε την ευκαιρία στον Σαρκοζί να προσπαθήσει να βάλει πόδι στη Λιβύη, με την οποία είχε κάποιες προνομιακές σχέσεις η Ιταλία ώς τώρα. Η χώρα έχει εκτεταμένα παράλια στη Μεσόγειο και συνορεύει, μεταξύ άλλων, με την Τυνησία, την Αλγερία, το Τσαντ και τον Νίγηρα, κράτη με… γαλλική «κουλτούρα». Το ερώτημα είναι αν η Ουάσιγκτον έχει αποδεχθεί ότι τα συμφέροντα της Δύσης στη Μεσόγειο θα τα διαφαντεύει η Γαλλία. Από την άλλη πλευρά, εκπροσωπεί η Γαλλία την Ευρωπαϊκή Ενωση σε αυτό το παιχνίδι και το αποδέχεται η Γερμανία; Γιατί έχουμε δει τη Μέρκελ στο πρόσφατο παρελθόν να επισκέπτεται την Κύπρο και στο θέμα της Λιβύης πρώτα να θυμώνει με την πρωτοβουλία του Σαρκοζί να αναγνωρίσει πολύ σύντομα τους στασιαστές και στη συνέχεια να παίρνει εμφανείς αποστάσεις από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ενδεχομένως, λοιπόν, να έχει δημιουργηθεί ένα ρήγμα εκεί.

Το δεύτερο ρήγμα προέρχεται από την Τουρκία, που και αυτή έχει βλέψεις ηγετικής δύναμης στη Μεσόγειο, αλλά με στρατηγική απόκτηση επιρροής στα μουσουλμανικά κράτη. Η Αγκυρα επιδιώκει να εκπροσωπεί τα συμφέροντα των αραβικών μουσουλμανικών κρατών στην περιοχή, είτε έχοντας αντιληφθεί ότι δεν πρόκειται να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης είτε και για τον αντίθετο λόγο. Να γίνει δηλαδή δεκτή ως εκπρόσωπος και γέφυρα με τις μουσουλμανικές χώρες. Προς το παρόν, πάντως, προκαλεί αναταραχή στο ΝΑΤΟ, εκφράζοντας την αντίθεσή της στο εύρος της στρατιωτικής επέμβασης.

Ωστόσο, η πιο απροσδόκητη εξέλιξη σημειώθηκε στη Ρωσία. Με τον Πούτιν να παίρνει αποστάσεις από τη στάση της Μόσχας στο Συμβούλιο Ασφαλείας, όπου σιωπηρά αποδέχτηκε τη στρατιωτική επέμβαση της Δύσης στη Λιβύη και τον Μενβέντεφ να χαρακτηρίζει απαράδεκτη τη δήλωσή του ότι θυμίζει σταυροφορία (άρα σύγκρουση πολιτισμών). Είναι φανερό ότι οι δύο άντρες βρίσκονται πλέον σε συγκρουσιακή πορεία, με τον Πούτιν να θέλει προνομιακές σχέσεις με ορισμένες χώρες της Δύσης, όπως η Γερμανία και η Ιταλία, αλλά και διατήρηση των σχέσεων με τον μουσουλμανικό κόσμο και τον Μεντβέντεφ να προτιμά την ένταξη της Ρωσίας στο στρατόπεδο της Δύσης.

Από όλα αυτά, το μόνο σίγουρο είναι ότι στόχος της στρατιωτικής παρέμβασης είναι η κατάρρευση του καθεστώτος Καντάφι και η αύξηση της επιρροής της Γαλλίας, ως εκπροσώπου της Δύσης ή όχι, στη Μεσόγειο. Ολα τα υπόλοιπα είναι ρευστά, ακόμη και το αν οι ΗΠΑ έχουν αποφασίσει να παίζουν πλέον μόνον υποστηρικτικό ρόλο στην περιοχή.

Λιβύη: Έγκλημα και εξαπάτηση

Του Τάκη Φωτόπουλου

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 12-3-2011

(*) Τη στιγμή που θα διαβάζονται οι γραμμές αυτές, η υπερεθνική ελίτ μπορεί να έχει ήδη αρχίσει μια καινούργια εγκληματική εκστρατεία που θα καταστρέψει ακόμη ένα λαό, μετά τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν και του Ιράκ (πάντα βέβαια με την αιτιολογία της «σωτηρίας» από έναν τύραννο): το λαό της Λιβύης.

Η εκστρατεία ξεκίνησε αριστοτεχνικά από τα μίντια της υπερεθνικής ελίτ και τα παρακλάδια τους σε προτεκτοράτα όπως η Ελλάδα (η ΝΕΤ δίνει την εικόνα καναλιού του... Τελ Αβίβ στην απόλυτη διαστρέβλωση των γεγονότων). Εδώ και μερικές εβδομάδες, ο κόσμος -υποτίθεται- παρακολουθεί νέες πράξεις του επικού έργου «ο λαός εναντίον του τυράννου» που ξεκίνησε στην Τυνησία, συνεχίστηκε στην Αίγυπτο και τώρα διαδραματίζεται στην Υεμένη, το Μπαχρέιν και τη Σαουδική Αραβία. Φυσικά, ακόμη και όταν οι πρώτες πράξεις είχαν κάποιο σχετικά αίσιο τέλος, με την αποπομπή των τυράννων, αυτό οφειλόταν στην ανοχή του στρατού (που ελέγχεται από τις ΗΠΑ), ο οποίος την επέτρεψε! Γι' αυτό και τα καθεστώτα ακόμη παραμένουν...

Ομως, η περίπτωση της Λιβύης δεν αποτελεί καν πράξη του ίδιου έργου, όπως συστηματικά εξαπατούν τις τελευταίες εβδομάδες τη διεθνή κοινή γνώμη τα ΜΜΕ της υπερεθνικής ελίτ, για τους παρακάτω λόγους:

Πρώτον, διότι το καθεστώς της Λιβύης προέκυψε από στρατιωτικό πραξικόπημα του 1969, όταν ο Καντάφι, επικεφαλής μικρής ομάδας άλλων αξιωματικών, που είχαν όμως τη μαζική υποστήριξη του λαού της Λιβύης, ανέτρεψε το ξενόδουλο μοναρχικό καθεστώς (του οποίου οι σημερινοί «επαναστάτες» επανέφεραν τη σημαία!), ακριβώς όπως πριν είχαν ανατρέψει οι νασερικοί αξιωματικοί στην Αίγυπτο το αντίστοιχο εκεί ξενόδουλο μοναρχικό καθεστώς. Ο στόχος ήταν ο ίδιος: να επιβάλουν ένα εθνικοαπελευθερωτικό καθεστώς, το οποίο όμως στη Λιβύη μετεξελίχθηκε σε μια προσωποπαγή παρωδία άμεσης δημοκρατίας. Αντίθετα, τα καθεστώτα των διαδόχων του Νάσερ στην Αίγυπτο (Σαντάτ, Μουμπάρακ), όπως και του Μπεν Αλι στην Τυνησία, ήταν πελατειακά καθεστώτα της Δύσης που καταπρόδωσαν τον παλαιστινιακό αγώνα στους σιωνιστές και ενσωμάτωσαν τις χώρες στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Δεύτερον, διότι όλα αυτά τα χρόνια το κανταφικό καθεστώς συνέχιζε να παίζει εθνικοαπελευθερωτικό ρόλο, υποστηρίζοντας κινήματα όπως το παναφρικανικό, το αντιπυρηνικό, τον IRA, μέχρι αυστραλέζικα συνδικάτα, οδηγώντας το εγκληματικό καθεστώς Ρίγκαν να φθάσει μέχρι το βομβαρδισμό της Λιβύης. Την τελευταία δεκαετία, όμως, το καθεστώς έκανε μια -σαφώς οπορτουνιστική- στροφή προς τη Δύση, ανοίγοντας σε ένα βαθμό την οικονομία στις πολυεθνικές και συμμαχώντας με την εγκληματική υπερεθνική ελίτ στον πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας», με προφανή στόχο να αποτρέψει τη μετατροπή της χώρας σε Ιράκ, όπως απειλούσαν ανοικτά οι εκπρόσωποί της.

Τρίτον, διότι παρά τη στροφή αυτή, το καθεστώς όχι μόνο δεν ξεπούλησε στις πολυεθνικές τον εθνικό πλούτο της χώρας, αλλά και βελτίωσε σημαντικά το επίπεδο ζωής του λιβυκού λαού, σε βαθμό μάλιστα πολύ μεγαλύτερο από πλουσιότερα πετρελαιοπαραγωγά πελατειακά κράτη, όπως η Σαουδική Αραβία. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η Λιβύη, ήδη από τη δεκαετία του 1990, είχε μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής και υψηλότερα ποσοστά εγγραμμάτων και φοίτησης (επομένως και δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης κατά τον ΟΗΕ) από τη Σαουδική Αραβία και φυσικά από τις γειτονικές (μη πετρελαιοπαραγωγικούς) χώρες Τυνησία και Αίγυπτο1.

Τέταρτον, διότι η Λιβύη είναι ακόμη μια κοινωνία που θεμελιώνεται στις φυλές2, οι οποίες εξακολουθούν να παίζουν σημαντικό κοινωνικό και πολιτικό ρόλο. Ετσι, όταν στα μέσα Φεβρουαρίου, με την ευκαιρία των λαϊκών εξεγέρσεων στις γειτονικές Τυνησία και Αίγυπτο, ξέσπασαν οι πρώτες διαδηλώσεις στη Βεγγάζη, τις οποίες το καθεστώς προσπάθησε να καταστείλει, οι φυλές που ήταν εχθρικές στο καθεστώς Καντάφι ξεσηκώθηκαν, καλώντας το στρατό να τις υποστηρίξει -πράγμα που έκαναν πολλοί αξιωματικοί από τις φυλές αυτές.

Στη Λιβύη, επομένως, δεν έχουμε, όπως στις προαναφερθείσες εξεγέρσεις, ένα λαό που σχεδόν σύσσωμος στρέφεται κατά του τυράννου: από τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα μέχρι τη μεσοαστική «νεολαία του Ιντερνετ». Αντίθετα, έχουμε από την αρχή έναν εμφύλιο πόλεμο, όπου, όπως στη Γιουγκοσλαβία, η υπερεθνική ελίτ υποστηρίζει παντοιοτρόπως τη «δική της» πλευρά που έσπευσε ν' αναγνωρίσει πριν καν επικρατήσει. Δηλαδή, τις φυλές που εδράζονται κυρίως στην ανατολική Λιβύη, που μαζί με τους ισλαμιστές (οι οποίοι αντιπαθούν το κοσμικό καθεστώς) και τη «νεολαία του Ιντερνετ» αντιπαρατίθενται στις προσκείμενες στον Καντάφι φυλές που εδράζονται κυρίως στη δυτική Λιβύη, στα λαϊκά στρώματα που έχουν ωφεληθεί από το καθεστώς, στους παναφρικανιστές και αυτούς που εμπνέονται ακόμη από τα εθνικοαπελευθερωτικά ιδεώδη.

Ο στόχος της νέας εγκληματικής εκστρατείας της υπερεθνικής ελίτ είναι ο ίδιος όπως στο Ιράκ: η ουσιαστική αποδιάρθρωση της χώρας, ώστε, έπειτα από «αλλαγή καθεστώτος» που θα αντικαταστήσει το αναξιόπιστο (για την υπερεθνική ελίτ) καθεστώς του Καντάφι με ένα γνήσιο πελατειακό καθεστώς, θα οδηγήσει στην περιέλευση του εθνικού πλούτου στα χέρια των πολυεθνικών της υπερεθνικής ελίτ, για την «αξιοποίησή» του...

* Για την πλήρη εκδοχή του άρθρου βλ. http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

1. UN, Human Development Report 1997 & Human Development Report 2005, Table 1

2. Ali Chibani, «How Gaddafy used Libya's tribes», Le Monde Diplomatique (March 2011)

... ο άμεσος αγώνας ανθρώπου προς άνθρωπο υπό συνθήκες παγκόσμιας ανομίας...*

Γιάννης Σταύρου, Θωρηκτό Αβέρωφ, ορείχαλκος

Η σκέψη ενός κορυφαίου σύγχρονου στοχαστή, όπως ο Παναγιώτης Κονδύλης, μας βοηθάει λίγο να σηκώσουμε κεφάλι από τον βούρκο της βάρβαρης αθλιότητας.

Παρόλο που μας θέτει μπροστά στα ζητήματα της εποχής μας, καταφέρνει και μας αποσπά για λίγο από τους ακατανόμαστους ρύπους των επίκαιρων προβληματισμών, διεκδικήσεων και σκυλοκαυγάδων που επικρατούν στην κεντρική σκηνή της εγχώριας & παγκόσμιας νέας τάξης - είτε αναφερόμαστε στις μάζες είτε στις εξουσίες τους.

Ο λόγος του είναι από μόνος του άσκηση αισθητικής, ήθους και μοναδικής νοητικής οξυδέρκειας...

*Παναγιώτη Κονδύλη: Η παγκοσμιοποίηση ως ιδεολογική κατασκευή

(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΒΗΜΑ στις 16 Μαρτίου 1997 )

Κύκλοι με απτά υλικά συμφέροντα, αλλά και διάφοροι καλόπιστοι, οι οποίοι εξ ιδιοσυγκρασίας ενστερνίζονται τις ελπιδοφόρες προοπτικές, προπαγανδίζουν την άποψη ότι η προϊούσα παγκοσμιοποίηση θα επιφέρει όλο και μεγαλύτερη εξίσωση των συλλογικών συνθηκών ζωής και των συλλογικών σκοπών, δημιουργώντας έτσι κοινά σημεία μεταξύ των ανθρώπων και καθιστώντας περιττές τις αιματηρές συγκρούσεις· γιατί, όπως λέγεται, η παγκοσμιοποίηση θα εξασθενήσει ή ίσως και θα καταργήσει τις υποτιθέμενες αιτίες αυτών των συγκρούσεων, δηλαδή τα έθνη και τα κράτη. Η αντίληψη αυτή αναγορεύθηκε, προπαντός μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, σε αυταπόδεικτη αλήθεια και άρθρο πίστεως, έτσι ώστε δεν διερευνώνται επαρκώς οι προϋποθέσεις της και η λογική συνοχή της.

Ως φορέας της παγκοσμιοποίησης και της εξίσωσης των συνθηκών και των σκοπών (αξιών) δεν θεωρείται βέβαια οποιαδήποτε δραστηριότητα, π.χ. το κήρυγμα της αδελφοσύνης και της αγάπης, αλλά μια δραστηριότητα εντελώς συγκεκριμένη: η διευρυνόμενη και διαπλεκόμενη οικονομία. Μια πρώτη προϋπόθεση της παραπάνω αντίληψης είναι λοιπόν η πίστη στην πρωτοκαθεδρία της οικονομίας ­ και μάλιστα της οικονομίας στην αντίθεσή της προς την πολιτική, η οποία λίγο – πολύ ταυτίζεται με την «πολιτική της ισχύος» και αντιπαρατίθεται προς την υποτιθέμενη εγγενή ειρηνικότητα της οικονομίας. Αυτή όμως η διχοτομία μεταξύ πολιτικής και οικονομίας είναι δυνατή μόνο αν οι δύο αυτοί τομείς οριστούν τόσο στενά (αν δηλαδή η οικονομία περιοριστεί στην τεχνική διαδικασία της παραγωγής και η πολιτική περισταλεί στη διοίκηση και στη διαχείριση), ώστε χάνεται κάθε ουσιαστική σχέση με την κοινωνική πράξη και πραγματικότητα.

* Το «ζωτικό συμφέρον»

Από ιστορική και κοινωνιολογική άποψη η διχοτομία είναι επίσης αβάσιμη· αποτελεί μια ιδεολογική κατασκευή και ένα ιδεολογικό όπλο που, καθώς είναι γνωστό, πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον ανερχόμενο αστικό φιλελευθερισμό εναντίον του απολυταρχικού κράτους, ενώ και σήμερα παραμένει προσφιλές επιχείρημα διαφόρων οικονομικών κύκλων, οι οποίοι βέβαια την ίδια στιγμή κάνουν ό,τι μπορούν προκειμένου να επιστρατεύσουν την πολιτική για δικούς τους σκοπούς και διόλου δεν περιφρονούν επικερδείς κρατικές παραγγελίες και πιστώσεις. Κατά τα λοιπά, η ιδεολογική αυτή κατασκευή συνδέθηκε ήδη από τον 17ο αιώνα με την κοσμοϊστορική πρόβλεψη ότι το εμπόριο θα υποκαταστήσει τον πόλεμο. Τι έγινε έκτοτε, το γνωρίζουμε καλά.

Ο γενικός λόγος για τον οποίο πολιτική και οικονομία ­ με την οποιαδήποτε κοινωνικά βαρύνουσα έννοια των όρων ­ παραμένουν αδιαχώριστες είναι προφανής. Η οικονομία και η πολιτική αφορούν εξίσου τις συγκεκριμένες σχέσεις συγκεκριμένων ανθρώπων και κάθε οικονομική αλλαγή προκαλεί μια μετατόπιση του συσχετισμού δυνάμεων προς όφελος ορισμένων ανθρώπων και εις βάρος άλλων. Οι οικονομικοί σκοποί ούτε επιδιώκονται ούτε επιτυγχάνονται μέσα σε ένα κοινωνικό κενό, παρά μετριούνται με κριτήριο την απόδοση των ανταγωνιστών, και ανάλογα αξιολογούνται. Ο,τι όλοι μπορούν να παραγάγουν και ό,τι όλοι μπορούν να απολαύσουν δεν έχει ούτε οικονομική ούτε πολιτική αξία ­ γιατί αξία σημαίνει πάντα: ιδιαίτερη αξία. Γι’ αυτό τα απόλυτα κέρδη, δηλαδή όσα σημαίνουν βελτίωση σε σχέση με την προγενέστερη δική μας κατάσταση, φαίνονται πολύ λιγότερο σημαντικά από τα σχετικά κέρδη, δηλαδή εκείνα που επιτυγχάνονται σε σύγκριση με την τωρινή κατάσταση των ανταγωνιστών μας.

Αν μια πλευρά πιστεύει ότι τα σχετικά της μειονεκτήματα είναι αδύνατο να υπερκαλυφθούν στο προβλεπτό μέλλον με οποιαδήποτε προσπάθεια, τότε είναι αναγκασμένη να επιλέξει ανάμεσα στη συνθηκολόγηση μπροστά στη δύναμη της «αόρατης χειρός» (Α. Smith) και στην πολιτικοποίηση της οικονομικής σύγκρουσης. Γιατί από καταβολής κόσμου υπάρχουν μόνο δύο δυνατότητες για να αποκτήσει κανείς αγαθά: να τα παραγάγει ο ίδιος ή να τα πάρει από όποιον τα παράγει, αδιάφορο αν αυτό το κάνει με το ξίφος ή μέσω εμπορικών ποσοστώσεων. Η έννοια του «ζωτικού συμφέροντος» υπάρχει εξίσου στην οικονομία και στην πολιτική, και μάλιστα θα μπορούσαμε να τη θεωρήσουμε ως τον μεγάλο κοινό τους παρονομαστή.

Η κατάσταση αυτή μπορεί να συγκεφαλαιωθεί ως εξής: η πολιτική διεισδύει στην οικονομία όχι τόσο μέσω των διαδικασιών της παραγωγής και της επικοινωνίας όσο μέσω του προβλήματος της κατανομής. Είναι άκρως χαρακτηριστικό ότι η συζήτηση για την παγκοσμιοποίηση στρέφεται γύρω από διαδικασίες και προτάσεις οι οποίες αφορούν τη διαπλοκή της παγκόσμιας βιομηχανίας και του παγκοσμίου εμπορίου καθώς και την πύκνωση των παγκοσμίων επικοινωνιακών δικτύων ­ το μυστικό μιας παγκόσμια αποδεκτής κατανομής των πόρων και του πλούτου δεν το έχει αποκαλύψει ως σήμερα κανείς. Η ειρήνη όμως μεταξύ πολιτικών μονάδων και ανθρώπων γενικά δεν μπαίνει τόσο σε κίνδυνο λόγω του τρόπου παραγωγής και επικοινωνίας όσο λόγω των όρων και των ανισοτήτων της κατανομής.

Η παγκοσμιοποίηση της παραγωγής και της οικονομίας θα οξύνει το πρόβλημα της κατανομής από δύο απόψεις. Στο εσωτερικό των ανερχομένων οικονομικών δυνάμεων θέτει σε κίνηση διαδικασίες οι οποίες γρηγορότερα μπορούν να πολλαπλασιάσουν παρά να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες για σχετικά κέρδη ­ και ως γνωστόν ο μισοχορτασμένος είναι πιο επιθετικός παρά ο μισοπεθαμένος από την πείνα. Ακόμη και η περιορισμένη ικανοποίηση τέτοιων προσδοκιών δημιουργεί πάντως, καθώς πίσω της στέκουν τεράστιες ανθρώπινες μάζες, έναν πλούτο σημαντικό, οπότε το σχετικό μερίδιο των ανεπτυγμένων χωρών στον παγκόσμιο πλούτο μειώνεται συνεχώς. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο αγώνας κατανομής μεταφέρεται και στο εσωτερικό των πλουσίων χωρών, οι οποίες αναγκάζονται να σφίξουν το ζωνάρι (τουλάχιστον ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων) προκειμένου να παραμείνουν ανταγωνιστικές.

* Θεώρηση made in USA

Οποιος φαντάζεται ότι αυτό αποτελεί απλώς μια βραχυπρόθεσμη ή μεσοπρόθεσμη αναπροσαρμογή, η οποία οπωσδήποτε θα πετύχει αρκεί να επιδείξουμε κάποια υπομονή και επιδεξιότητα ­ όποιος το φαντάζεται αυτό, ασφαλώς δεν έχει κατανοήσει την έκταση της μεταβολής που επιτελείται σήμερα σε πλανητική κλίμακα. Η βιομηχανικά ανεπτυγμένη «Δύση» συνεχίζει να βλέπει τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης από την άτρομη και παραπλανητική σκοπιά του τμήματος εκείνου του πλανήτη το οποίο ακόμη κατέχει πάνω από τα τρία τέταρτα του παγκοσμίου πλούτου και της παγκόσμιας ενέργειας. Και πρέπει να προσθέσουμε ότι καθοριστική εδώ είναι η αμερικανική θεώρηση των πραγμάτων, η οποία βέβαια, παρά τις ιδεολογικές ομολογίες πίστεως προς την αυτοματική της οικονομίας, στηρίζεται πρωταρχικά στο σημερινό στρατιωτικό και διπλωματικό προβάδισμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Οποιος υπερέχει (προς το παρόν) τόσο πολύ έχει τη φυσική τάση να βλέπει την παγκοσμιοποίηση πρώτα – πρώτα ως διεύρυνση του δικού του πεδίου δράσεως και δεν μπορεί ή δεν θέλει να βάλει με τον νου του τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της αναστροφής του ρεύματος.

Ωστόσο, μέσα στην αυτοπεποίθηση της «Δύσης» έχει ήδη εμφιλοχωρήσει η πρώτη αμφιβολία, αλλά και το πρώτο ρίγος, προπαντός στην Ευρώπη, όπου συνειδητοποιείται όλο και εντονότερα ότι η βαθύτερη αιτία της μόνιμης κρίσης είναι η ένταση του παγκοσμίου ανταγωνισμού και η συνεχής πτώση του ειδικού ευρωπαϊκού βάρους μέσα στην παγκόσμια οικονομία. Οι αμφιβολίες και τα ρίγη θα επιταθούν κάτω από την πίεση εισαγομένων και ενδογενών δημογραφικών και οικολογικών παραγόντων. Τότε τα σύνορα, τα οποία έχει γκρεμίσει στο μεταξύ η παγκοσμιοποίηση, θα ανεγερθούν και πάλι εξαιτίας της όξυνσης των αγώνων κατανομής, μολονότι δεν γνωρίζουμε επακριβώς ποιος και πού θα τα χαράξει αυτή τη φορά.

Η όξυνση τούτη πρέπει να αναμένεται ακόμη περισσότερο επειδή η δεύτερη προϋπόθεση της αντίληψης που αναφέραμε στην αρχή, ότι δηλαδή η εξίσωση των συνθηκών και των σκοπών της ζωής θα αμβλύνει τις συγκρούσεις, απλούστατα είναι εσφαλμένη. Η κοινότητα των σκοπών γεννά φιλία μεταξύ δύο πλευρών όταν ο σκοπός πρόκειται να επιτευχθεί εναντίον ενός τρίτου· σπέρνει όμως την έχθρα όταν η επίτευξη του κοινού σκοπού από μέρους της μιας πλευράς είτε κάνει αδύνατη είτε καθιστά άνευ αξίας την επίτευξή του από μέρους της άλλης. Η φιλία λοιπόν δεν προκύπτει από τον κοινόν σκοπό καθ’ εαυτόν, αλλά από τη συμφωνία δύο πλευρών για το ποια σειρά θα κατέχει η καθεμιά τους κατά την επιδίωξη του κοινού σκοπού και ποια οφέλη θα αντλήσει από την επίτευξή του. Αν στο κρίσιμο αυτό σημείο δεν επιτευχθεί συμφωνία, τότε η σύγκρουση θα οξυνθεί ακριβώς επειδή ο σκοπός είναι κοινός ­ για τον ίδιο λόγο για τον οποίο ο χασάπης δεν εχθρεύεται τον μανάβη απέναντί του παρά τον χασάπη δίπλα του. Κοινότητα σκοπών σημαίνει αγώνα με τους ίδιους πόρους, τις ίδιες αγορές, τους ίδιους χώρους και τα ίδια έπαθλα. Και αν η κοινότητα των σκοπών επεκταθεί και στους σκοπούς της κατανάλωσης, τότε ο Ινδός και ο Κινέζος θα πρέπει να καταναλώσουν τόση ενέργεια και άλλες τόσες πρώτες ύλες όσες ο Βορειοαμερικανός. Ποιες θα είναι οι συνέπειες για τον πλανήτη;

* Οι εμφύλιοι πόλεμοι

Η εξίσωση συνθηκών και σκοπών ζωής εξαιτίας της παγκοσμιοποίησης θεωρείται και υπό μιαν άλλη έννοια ως πρόδρομος ειρηνικών εξελίξεων. Λέγεται ότι οι ψυχοπνευματικές συνέπειες θα συμβάλουν στην αποδυνάμωση των εθνικών πολιτισμών και επομένως των συγκρούσεων που οφείλονται σε εθνικές και πολιτισμικές αιτίες. Αν η οικουμενική εξίσωση του τρόπου ζωής των ανθρώπων θα διαμορφώσει αναγκαστικά έναν ενιαίο παγκόσμιο πολιτισμό, δεν χρειάζεται να το εξετάσουμε εδώ. Πάντως ο παγκόσμιος αυτός πολιτισμός θα αποτελούσε εγγύηση για την ειρήνη μονάχα αν στο παρελθόν οι αιματηρές συγκρούσεις είχαν γίνει αποκλειστικά μεταξύ εθνικά και πολιτισμικά διαφορετικών συλλογικών υποκειμένων.

Η Ιστορία όμως γνώρισε και πάμπολλους εμφυλίους πολέμους, και αυτοί συχνά ήσαν και οι χειρότεροι. Ωστε το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί η οικονομική και πολιτισμική παγκοσμιοποίηση είναι η μετατροπή όλων των πολέμων σε εμφυλίους πολέμους.

• Οποιος προσδοκά την παγκόσμια ειρήνη από την εξασθένηση ή τη διάλυση των εθνικών κρατών καθ’ εαυτήν λησμονεί ότι οι πόλεμοι είναι φαινόμενο πολύ παλαιότερο από τα εθνικά κράτη. Λησμονεί ότι το εθνικό κράτος διόλου δεν συνιστά το μόνο δυνατό κυρίαρχο πολιτικό υποκείμενο, επομένως η κατάργηση του εθνικού κράτους δεν συνεπάγεται αυτόματα την κατάργηση της έννοιας του κυρίαρχου κράτους και των κυριαρχικών δικαιωμάτων. Και τέλος λησμονεί ότι πολύ χειρότερος από κάθε σύγκρουση μεταξύ οργανωμένων πολιτικών μονάδων μπορεί να είναι ο άμεσος αγώνας ανθρώπου προς άνθρωπο υπό συνθήκες παγκόσμιας ανομίας.

________________________________________________

πηγή η εξαιρετική ιστοσελίδα http://kondylis.wordpress.com/